Column

Kolkende rivier als machtige slechterik in Wild Patagonia

De natuurserie Wild Patagonia heeft veel weg van een fantasyfilm met een kolkende rivier als machtige slechterik.

PatagoniaBeeld Mario Tama

Fire and Ice. Zo heet aflevering één van natuurserie Wild Patagonia, onlangs uitgezonden door de BBC, vanavond op NPO 2 te zien. Het lijkt wel een fantasyroman, die titel. En ook de openingsbeelden van Wild Patagonia verwijzen al dan niet bedoeld naar het fantasygenre: de duistere naaldbomen doen denken aan Game of Thrones, die helikoptershots van besneeuwde bergtoppen hadden zo uit Lord of the Rings kunnen komen, en die vulkaan - compleet met bliksemschichten en lavabollen - is net het oog van tovenaar Sauron: de duistere kracht die Frodo en zijn vrienden zo dwarszat. We kijken naar 'de immense krachten die Patagonië hebben gevormd', aldus het persbericht. (Wat onvermeld blijft: de bliksemschichten in de vulkaan waren tijdens de uitbarsting niet aanwezig, ze werden later door de makers toegevoegd.)

Na deze indrukwekkende openingssequentie leren we de 'bewoners' van het Zuid-Amerikaanse landschap kennen - met alle natuurfilmclichés van dien.

Schattig stoeiende katachtigen: check.

Kolibrie in slow motion: aanwezig.

Roofdier dat hoefdier achterna zit: ja, daar gaan ze!

De darwinistische draad van het verhaal: ieder dier heeft zich op zijn eigen manier aangepast aan zijn Patagonische omgeving.

Wat mij opviel, is hoe de dieren telkens worden afgezet tegen hun fantasylandschap; hoe de lama's, eendjes en kevertjes steeds weer in strijd raken met de bossen, de bergen, het water: de elementen. Een voice-over kent die elementen eigenschappen toe; rept van 'de ruwe kracht' van het water en de 'woeste oceaan'.

De soundtrack doet iets soortgelijks. Bij beelden van een waterval horen we opzwepende muziek die in een dramaserie waarschijnlijk onder een achtervolgingsscène gemonteerd was. We zien alleen geen held of dief, we zien slechts dat kolkende water. Zo wordt de rivier voorgesteld als personage. Net als de pampa, de bergen en de vulkanen; samen vormden zij een telkens terugkerende entiteit, een slechterik die de levende wezens van Patagonië voortdurend dwarszit, ja: de elementen worden voorgesteld als boze tovenaar, onbarmhartige God - als een Sauron, kortom.

En deze Sauron is machtig. Hij doet de lama doodvriezen, de eendjes verdrinken en het kevertje van zijn tak afvallen. Ten opzichte van deze 'immense krachten' is ieder wezen even nietig, lijkt Wild Patagonia ons te willen vertellen.

Maar dan, op driekwart van de aflevering, wordt plots getoornd aan deze voorstelling.

Gaucho in PatagoniëBeeld Mario Tama

Opeens komen er mensen in beeld; gaucho's, plaatselijke cowboys, met hoeden en lasso's. We zien de mannen een kudde wilde paarden opjagen, een merrie afzonderen en temmen. Het beest stribbelt tegen, gnuift wanneer haar nieuwe baasje zijn hand op haar flank legt. 'Dat moment toonde een prachtige connectie tussen mens en dier', vertelt de regisseur van Wild Patagonia in de making of (te zien op YouTube). En daarmee verraadt ze het uitgangspunt van menige natuurserie.

De elementen heersen over de flora en fauna. De inheemse mens heerst over het paard. De westerse mens heerst over de camera, en blijft zo buiten zijn eigen fantasyverhaal.

V's televisierecensententeam bestaat uit Gidi Heesakkers, Haro Kraak, Frank Heinen, Julien Althuisius en, deze week, Hanna Bervoets.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden