Kokend naar huis

NOG EEN keer de Zeeweg. Dodenweg. Kort voor de laatste bocht, vanaf zee gerekend, liggen tussen het fietspad en de weg twee zware keistenen....

Drie jongens uit Amsterdam, tussen de twintig en dertig jaar oud, die met een vierde op een zondagavond in juli in een rode Renault 21 Turbo van het strand naar huis reden. Hun vriendinnen waren eerder op weg gegaan naar Amsterdam en kwamen terug om te kijken waar zij toch bleven, en zagen in het helle licht brandweer, GGD en politie rond een wrak aan de Zeeweg. Het was één uur in de nacht.

De auto moet tussen de 150 en 170 kilometer hard gereden hebben bij een inhaalmanoeuvre. De voorwielen kwamen in het duinzand van de middenberm. De auto tolde. De achterwielen op het asfalt lanceerden de auto naar de rechterkant van de tweebaansweg en tegen een lindeboom. De middelpuntvliedende kracht deed het zwaarste stuk van de auto, de voorkant met het motorblok, afbreken en op het fietspad belanden. Drie jongens waren op slag dood. De vierde werd uit de auto geslingerd en overleefde.

De Zeeweg van Bloemendaal naar zee is 4,4 kilometer lang, twee banen heen, twee banen terug, een middenberm, fietspaden. Maximaal tachtig kilometer mag, want het is een provinciale weg.

Het was het beruchtste stukje provinciale weg van Nederland. De meeste ongelukken. De meeste doden: dertien in vijf jaar tijd. In een willekeurig jaar, 1994, registreerde de politie 171 ongelukken. De zware ongelukken gebeurden tussen elf uur 's avonds en drie uur 's nachts, bijna altijd op de weg terug van het strand naar de stad. En voornamelijk op het laatste stuk, vanaf zee gerekend, waar geen duinen meer zijn en geboomte staat. Het betrof voornamelijk jongeren tussen de twintig en dertig jaar. Jongens in snelle wagens: kokende mensen in kokende wagens.

De dag na de nachtelijke dood van Paulo, Romano en Peter ging ik naar de Zeeweg en schreef in de krant: 'Vanuit den hoge en het licht van de zee daalt de weg, uit de open ruimte rond de duintoppen golvend met twaalf slingers af in de donkerte van bosschages en bomen. De soezerigheid van een zomerdag aan zee, het loommakende geluid van de branding in je hoofd, de hitsigheid van het eigen zonverbrande vel en dat van de lijven om je heen. En dan wordt het avond en je drinkt bier of wijn op het terras van de strandtent. En het wordt nacht. En dan ga je d'r op af, op die weg die daar met die heerlijke bochten en colletjes als een vrouwenlichaam op je wacht.'

Thalassa, Eros, Thanatos: de Zee, de Liefde, de Dood.

Zes jaar later zijn in de Zeeweg een paar bochten recht getrokken, zijn er hier en daar versmallingen gemaakt en verkeerslichten geplaatst, is op een paar riskante plekken de maximaal toegestane snelheid teruggebracht tot 60 en 50 kilometer per uur. En is de N 200 tussen Bloemendaal en de zee een gewoon stukje provinciale weg geworden met een daarbij passend 'ongevallenprofiel', volgens politieman Turba van Bureau Duinrand. Dus niet meer de Dodenweg die zij was.

Turba is beroepshalve al vanaf 1971 betrokken bij de Zeeweg. 'Bijna elke nachtdienst na een stranddag vloog er wel een auto uit de bocht.' Bijna altijd als gevolg van de combinatie snelheid, jeugdige overmoed, alcohol.

In principe was het, meent Turba, altijd een veilige weg geweest. Fysiek gescheiden rijbanen immers, vrijliggende fietspaden. Maar ja, dan werd het na de warmte en de roes van een stranddag en strandavond nacht en reed men zich toch nog te pletter op de Zeeweg. Vandaar die maatregelen en intensieve controles. Niet zonder effect: één dode dit jaar, een oudere heer die achter het stuur onwel werd en daardoor uit de bocht was gevlogen.

Avond aan zee: eten en drinken in een van de beachclubs aan het Bloemendaalse strand, de ondergegane zon doet het water kwikzilverig schitteren, wind waait over zee. Zeeuws meisje roept: 'Kom es buiten. Ik begrijp nu waarom ze zich doodrijden op de Zeeweg. Zo hallucinerend is het hier.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden