Koel

VAN Aartsen: altijd het hoofd koel...

Ik herinner me nog de dagen dat hij Landbouw deed, en een maand nadat in Brabant varkenspest was geconstateerd verzekerde dat hij de boel onder controle had. Toen moesten er geloof ik nog twee of drie miljoen biggen geruimd worden. Elke avond als hij op televisie de vorkheftruck een erf zag oprijden, en de beestenstaartjes even later nog half uit de grijper bungelden, mopperde hij tegen zijn vrouw: 'Moet je nou toch eens kijken hoe het nieuws steeds meer een soapgehalte krijgt! Allemaal emoties. Daar kan ik m'n beleid toch niet op baseren?'

Gelukkig voor hem duurde de ziekte daarna nog langer dan een jaar, zodat hij alle tijd had om alsnog tot een bezonken oordeel te komen. De boeren moesten hun stapel tot een kwart reduceren, anders zwaaide er wat. Maar de boeren weigerden, en er zwaaide niks.

Tegen de tijd dat het in de gaten had kunnen lopen, werd Van Aartsen door de gong gered, want het succesvolle werk van Paars I zat er op, en wat Jozias had laten liggen mocht worden opgeraapt door Haijo, die vanwege D66 naar voren was geschoven omdat hij zo mooi had gesproken bij de herdenking van Meindert Tjoelker.

Bij de VVD intussen zeiden ze tegen elkaar: 'Zo'n koele kikker hebben we op Buitenlandse Zaken nodig, want dat kan na Van Mierlo wel een grondige opknapbeurt gebruiken.'

Vanaf dat moment zag je Van Aartsen in zijn element raken: niet langer de counterpart van agrarische pijprokers als Wien van den Brink, maar de gesjeesde student rechten die Madeleine tegen Albright en Robin tegen Cook mag zeggen, en die geen emoties hoeft te tonen, want daar zijn Clinton en Blair voor.

Hij heeft iets blazerigs, wat je in liberale kring wel meer tegenkomt. Hij doet me ook vaak denken aan de inmiddels vrijwel vergeten Rudolf de Korte, die bij het afleggen van onderkoelde verklaringen net als hij niet zozeer sprak als wel galmde: alsof ze voorgingen in een eredienst.

Andere mensen zouden gauw gebukt gaan onder het gewicht van de woorden die ze met zich meedragen. Van Aartsen heeft zich eraan gewend de rug rechter te houden dan je voor strikt noodzakelijk zou houden. Hij is de Pieter Stastok van het kabinet, dat met Kok (een onaangenaam mens in de Haarlemmerhout), Netelenbos (Mietje met de kalfsogen), Van Boxtel (de charmante), Hermans (meneer Kegge), Pronk (het diakenhuismannetje) en Herfkens (Saartje met de mof) toch al zo vaak associaties met de Camera Obscura oproept.

Heeft hij overigens gelijk als hij zegt dat 'de kwaliteit van de berichtgeving steeds meer te wensen over laat', en dat steeds meer dagbladen en omroepen van hun ondergeschikten een scoop eisen?

Vast wel.

Als ik Aart Zeeman op het scherm zie verschijnen, begin ik bij wijze van spreken al te hyperventileren, zonder nog precies te weten bij welk menselijk leed ik me dadelijk betrokken moet voelen. Steeds meer kranten willen het liefst lijken op de geschreven versie van SBS 6 en Veronica samen. En het zou me niet verbazen als de hoofdredacteur van Privé de overheid straks oproept om de verpaupering van het journalistieke aanbod een halt toe te roepen.

Maar de VVD heeft Van Aartsen toch juist naar voren geschoven om paal en perk te stellen aan al die ongezonde nieuwsgierigheid?

In dat opzicht vertrouw ik er ook op dat hij de rug recht zal houden, en pas tot buitenlands beleid zal komen als de internationale varkenspest minstens een jaar oud is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden