Knokig en rimpelig, maar zelfbewust

Veertig. Dat is de leeftijd waarop het voor een vrouw allemaal anders wordt - volgens journaliste Betty Mellaerts en fotografe Lieve Blancquaert....

Hmm. De strop of de kogel. Je zou er al bijna geen zin meer in hebben, in de portrettenreeks die het Vlaamse duo heeft gemaakt. Toch is het goed om die weerzin te overwinnen. De tien vrouwen die Mellaerts interviewde en de veertig vrouwen die Blancquaert fotografeerde vertellen een verhaal dat de moeite waard is. Over rommelige, moeizame en vindingrijke levens in een overgangstijdperk, de tweede helft van de 20ste eeuw. Het is de eerste generatie niet-huisvrouwen.

De foto's liegen niet. Blacquaert maakte klassieke buste-portretten: hoofd, hals en schouderpartij. Geen sieraden, nauwelijks make-up. Naakt en verschrikkelijk roze staan ze roerloos tegen een blauwgrijze achtergrond. Ze zien er kwetsbaar uit, deze vrouwen met hun mollige of knokige schouders, hun grijze of geverfde haar, moedervlekken, plooien, en heel veel rimpels. Tegelijk zijn ze autonoom en zelfbewust. Aan hun huid kun je bijna zien of ze bemind zijn geweest of verwaarloosd, of ze kinderen hebben gebaard of niet. Moeilijker voorstelbaar is dat ze in het dagelijks leven cafébaas zijn of schrijfster, manager of gynaecoloog.

Het aangeklede leven is opgetekend in de interviews. Het zijn onbekende vrouwen en bekende vrouwen, zoals documentairemaakster en schrijfster Germaine Groenier, muzikante Fay Lovsky en kunstenares Kaat Tilley. Geweldige interviews zijn het niet. Eerder tien keer een boeiend halfuurtje 'radio' dan gestileerde, gecomponeerde verhalen. Maar de vrouwen vertellen allemaal, nu de microfoon toch een tijdje openstond, iets opmerkelijks.

'Roel was een feminist en verweet mij dat ik het niet was', zegt schrijfster Chris Yperman over haar man de beeldhouwer. Maar ook: 'Roel wou niet dat ik nog ging werken zodat hij zich helemaal aan zijn beelden kon wijden.' Zij wijdde zich een leven lang aan hem en zijn drie kinderen. 'Toen ik zwanger werd, moest ik van hem het kind laten weghalen.' Geen eigen kinderen, dat is de prijs die ze betaalde voor een leven met deze man.

Fay Lovsky kreeg het vrouw-zijn nooit helemaal onder de knie: 'Ik ben een amateur-vrouw. Dat er zoiets bestaat als professionele vrouwen die zich weten te kleden en op te maken, die budgetteren en kunnen koken, ontdekte ik pas veel later.' Ook zij kreeg geen kinderen. 'Ik heb vriendjes gehad van wie ik dacht: wat zou jij een leuke vader zijn, maar het kwam er niet van. Ja God, als je een amateur bent zul je het weten ook.' Zuster Trees van Klaarland kende één grote liefde in haar leven, de Man die altijd een hoofdletter krijgt: 'Hij is mysterieus en aantrekkelijk, de vervulling van mijn leven, de oorsprong en het doel. Soms is Hij een vaderfiguur, soms een moederfiguur, soms een heel goeie vriend.' Zouden mannen met een interessante carrière in interviews zoveel over de vrouwen in hun leven praten? Het is een raar ding, de liefde.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden