Knap

AAF BRANDT CORSTIUS

WiBra

I k ben naar War Horse geweest. Ik werd meegenomen door iemand die mij en de rest van de familie op kaartjes trakteerde. En nu moet je een gegeven paardentoneelstuk natuurlijk niet in de bek kijken, en al helemaal niet een gegeven paardentoneelstuk dat vijftig euro per kaartje kost, maar ik moet toch kwijt dat iets wat aangekondigd wordt als wereldwijd theaterfenomeen, misschien niet daadwerkelijk aan iedereen op de wereld besteed is.

Niet aan mij, althans.

Ik vind het wel knáp. Ik vind het knap dat iedereen weet wat War Horse is. Dat iedereen de door poppenspelers aangedreven paarden al ergens heeft gezien, op een enorm affiche of bij een publiciteitsstunt op de Magere Brug in Amsterdam of op tv bij DWDD. Ik vind het knap dat er honderden mensen per avond op die voorstelling afkomen, van wie er velen (dat zag ik) moeten huilen aan het eind, en van wie sommigen zelfs de merchandise kopen - plastic Lance Armstrongarmbanden met 'War Horse' erop.

Maar verder begrijp ik het niet. Ik begrijp niet dat mensen drie uur lang willen kijken naar het verhaal van een jongen, Albert, wiens paard en tevens beste vriend Joey wordt verkocht om mee te vechten in de Eerste Wereldoorlog. Dat verkopen gebeurt aan het begin van het stuk, en dan moet je dus drie uur wachten tot ze elkaar weer terugvinden.

Dat is bijna niet te doen. Kijk, ik begrijp dat Albert en Joey niet meteen herenigd kunnen worden, want dan is het stuk te kort en daar kun je geen vijftig euro voor vragen. Maar waarom moet het zo lang duren? En waarom moet, in die tussentijd, nou juist de Eerste Wereldoorlog zich afspelen, zo'n ongezellige grauwe oorlog vol loopgraven en prikkeldraad? Waarom kan Albert Joey niet gewoon kwijtraken in het Wilde Westen, of in het Romeinse Rijk? Waarom moet het duizendkoppige publiek in dat warme Carré tweehonderd aktes uitzitten waarbij, zoals bij wereldwijde theaterfenomenen altijd het geval lijkt te zijn, een menigte mannen met platte petten en rijglaarzen afwisselend juichen en schreeuwen omdat er weer een of ander oorlogsfeit is gepasseerd?

Omdat het knap is. Want behalve dat het knap is dat meer dan vijf miljoen mensen inmiddels naar dit stuk getrokken zijn, is het ook heel knap wat de drie poppenspelers kunnen die War Horse aansturen. Die ene poppenspeler kan heel goed briesen. Die andere kan heel goed de staart laten zwiepen. En de derde kan heel goed de voorbenen - nooit poten zeggen - van haar paard laten steigeren.

Dus daar ben je dan druk mee, als toeschouwer van War Horse. Drie uur lang moet je tegen jezelf zeggen dat het wel héél knap is hoe ze dat doen, met die paarden.

Dat is ook een prestatie, maar daar krijg je geen erkenning voor.

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden