Knap huiskamerduet is bij tijd en wijle hilarisch

Jeugdtheater


Op stapel


Peter Bolten en Mirjam Morsch overtuigen in 'familiedrama'.

amsterdam - Je hebt verzamelaars en weggooiers en die willen wel eens botsen. Zeker als ze in één huis wonen. Alleen daarom al gaat menig ruzie in een gezin of huwelijk over opruimen. In de jeugdtheatervoorstelling Op Stapel van Unieke Zaken wordt dit herkenbare gegeven prachtig uitgewerkt in een beeldend huiskamerduet.


Peter Bolten en Mirjam Morsch spelen een man en een vrouw die vol liefde en enthousiasme hun nieuwe eengezinshuis betreden, maar gaandeweg verstrikt raken in een verzameling dozen en tassen met legio veel spullen. Vooral 'Tinie' ziet in ieder krijgertje een bruikbaar dingetje. 'Wim' denkt er het zijne van maar voegt zich lange tijd naar de verzameldrift van zijn vrouw. Zij vindt tenslotte altijd wat hij zoekt, en al die strand- en plantspullen vormen ook een bron van verbeeldingskracht en creativiteit.


Zo reizen ze op een stapel koffers in gedachten naar verre landen en warme oorden. Totdat zij letterlijk klem komt te zitten en hij wanhopig wacht op één van hun vijf zoons om korte metten te maken met de troep. Tegen die tijd zijn er jaren en jaren voorbijgegaan.


Dit verstrijken van de tijd heeft regisseur Servaes Nelissen krachtig gevat in terugkerende rituelen. Bij iedere geboorte komt een nieuw fotolijstje aan de muur en een stemmetje met babygehuil op band erbij. Zo leidt deze komisch verbeelde gezinscyclus tot veel hilariteit bij jonge toeschouwers - de voorstelling is bedoeld voor iedereen vanaf 6 jaar.


Ouderen herkennen vooral de ups en downs in de liefde. Bij de eerste twee zwangerschappen complimenteert Wim zijn vrouw nog met haar uiterlijk.


Bij de derde en vierde vraagt hij slechts of ze een koekje bij de koffie wilt.


En bij de vijfde is hij alleen nog maar aan het redderen.


Vervolgens wordt het verlaten van het nest door de vijf jongens razendsnel samengevat in een soepel geïntegreerd stukje schaduwtheater.


Wanneer het echtpaar in de herfst van zijn leven komt, kruipt de ontroering binnen tussen de hoeken en gaten van hun volgestouwde interieur. Het jeugdig publiek is dan vooral bezig met de vraag hoe die kast toch iedere keer geruisloos voller en voller wordt gestouwd.


Aan het eind raakt de vrouw doordrongen van de waanzin van haar verzamelwoede en kijkt zelfs de dood nog om het hoekje. Want ja, aan het eind van je leven heb je eigenlijk nog maar één doosje nodig. Om in begraven te worden.


Annette Embrechts


Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden