Knalfuif

Feesten, wilde het publiek op Lowlands. En dat kon: op lekker harde, lompe beats. Maar ook liefhebbers van snoeiharde metal, steengoede indie en mooie elektronica konden hun lol op.

Het leek zaterdagavond wel alsof werd omgeroepen dat er in de Alpha biljetten van honderd euro werden uitgedeeld, zo plotseling bestormden de festivalbezoekers de grootste Lowlands-tent.


In werkelijkheid was het openingssalvo van drum 'n bassduo Chase & Status het startschot voor de massasprint. Ha! Vette beats! Springen!


Het zei veel over de gemiddelde bezoeker van editie 21 van Nederlands belangrijkste popfestival: het gros kwam primair om te feesten, bij voorkeur op harde, lekker lompe beats, afgevuurd door een act die er op het podium een groots spektakel van maakt.


Aan dat profiel voldeden het Australische Empire Of The Sun, de Engelse Basken van Crystal Fighters, maar ook de Nederlandse publiekshelden De Jeugd van Tegenwoordig en The Opposites. De tenten puilden uit; voor de artiesten in kwestie was het scoren voor open doel.


In de strijd om de gunst van de Lowlander hebben gitaarbands het de laatste jaren steeds moeilijker gekregen, zo bleek vrijdag bijvoorbeeld bij de Amerikaan Mikal Cronin: bejubeld door de muziekpers, perfecte songs, sterk uitgevoerd ook, maar hij moest het met een halflege India doen.


De Lowlands-organisatie blijft niettemin stug de betere luisterbands boeken, in hun tastbare streven naar een hoogwaardig programma dat de stand van zaken in de alternatieve popmuziek goed weergeeft.


Dat is prijzenswaardig. Wie ervoor te porren was, kon prachtige, 'serieuze' optredens zien. Band Of Horses sprankelde vrijdag in de India. Het neo-psychedelische Tame Impala bleek de grote Alpha wonderwel aan te kunnen. De Nieuw-Zeelander Finn Andrews verzorgde met zijn ietwat miskende band The Veils een schitterend intens optreden.


Elektronische indie, met aanzienlijk meer diepgang dan pakweg Chase & Status was er ook: James Blake, het visueel én muzikaal voortreffelijke Moderat, maar ook het bezwerende Jagwar Ma en het Engelse duo Mount Kimbie, dat zijn set prachtig opbouwde van sfeervol en gelaagd naar dansbaar.


Verder leek Lowlands 2013 een brede herwaardering van de harde muziek in te luiden. Vooraf werd bij een blik op het blokkenschema door een deel van het publiek misschien wat met de wenkbrauwen gefronst: Slayer en Nine Inch Nails op Lowlands? Maar de ruimhartige programmering van metal en keiharde hardrock en beukende industrial voegde zich dit jaar toch vrij soepel in het schema.


Het tweede Lowlands-podium, Grolsch, liep vol voor de thrashband Slayer, dat een daverende metalset speelde en al doende vermoedelijk heel wat metalsceptici bekeerde. De kreet 'Slayuuuhhrrr!' hield drie dagen aan, her en der te horen op de festivalweide.


Nine Inch Nails overtuigde als slotact van de eerste festivaldag, met een kolossaal industrieel geluid, een duivels gedreven Trent Reznor en een open-monden-lichtshow, vervuld van apocalyptische toekomstperspectieven.


Geweldig was ook de show van het Utrechtse John Coffey, dat screamo en hardrock speelt, alsof die beide genres zojuist zijn uitgevonden. De grond trilde rond de stampvolle golfplaten loods X-ray, zelfs bij het half akoestische Romans, een waar anthem dat door de hele zaal werd meegebruld: 'We walk miles, to the end of the road.'


Te ouderwets klonk dan weer de veel te gelikte metalcore van het Amerikaanse Bullet For My Valentine, dat het vooroordeel leek te willen bevestigen dat de metal al jaren stilstaand water is. Een onterechte opvatting, zo kon Lowlands beleven bij wél frisse en spectaculaire sets van de Franse thrash- en progband Gojira en het bizarre, satanistische collectief Goat.


Er zit weer toekomst in de extreme muziek, dat was een van de opbeurende boodschappen van Lowlands 2013, al waren de voornaamste blikvangers, Slayer en Nine Inch Nails, toch de veteranen.


Pompende feestmuziek, uitstekende indie, mooie elektronica, een metalrenaissance en zelfs klassiek - wat is Lowlands toch eigenlijk een veelzijdig prachtfestival, en dan hebben we het nog niet eens over de aankleding van het terrein gehad en de sfeer die daar drie dagen hangt.


Er zijn inmiddels kapers op de kust in de Nederlandse festivalmarkt: eerder dit jaar organiseerde een nieuwkomer in het circuit het zeer geslaagde Best Kept Secret in Hilvarenbeek. Maar wie drie dagen over de festivalweide en campings dwaalde, moest vaststellen dat de Lowlands-formule allerminst is uitgewerkt.


Wat je al niet ziet, op planeet Lowlands: kartonnen knutselboten op het Lowlandsmeer, het hoofd van Poetin dat als kop-van-jut richting hemel suist, een spontane massale groepsknuffel tussen de stinkende toiletblokken, zomaar, omdat het weer Lowlands is, en personeel van een biertentje dat als één man een tijdens het weekend ontstaan strijdlied aanheft, compleet met zwaaiende armen en een choreografietje.


Dat is (en blijft voorlopig) typisch Lowlands.


Extra: Lowlands-technologie

Natuurlijk, ze waren er nog, de prachtig in huisstijl vorm- gegeven 'lappen' van consumptiefiches, die je uit automaten kon trekken. Maar ook op Lowlands staat de technologie niet stil. In de perstent werd geëxperimenteerd met een creditcardbetaalsysteem. Ook kon een deel van het publiek met een chip-armband setlijsten van artiesten opvragen.











Lees meer op pagina V4-5

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden