Klimaatlessen in een straatbocht van Nairobi

In een bocht van de Ngong Road in Nairobi daalt de temperatuur steevast twee graden. Een wonderlijk schouw-spel waar de bestuurder telkens naar uitziet....

Er is op Ngong Road, mijn straat, een bocht waar ik met mijn auto altijd anders inga dan in andere bochten. Een bocht waar ik naar uitzie, zowel voor het schouwspel buiten als binnen de wagen. Een bocht ook die nauw verbonden is met een van mijn geliefdere bestemmingen op Ngong Road, zij het dat beide elkaars volstrekte tegendeel vormen.

Het is de bocht der bomen, dat stuk van Ngong Road waar, heel even maar, aan beide kanten van de weg zo goed als niets te zien is van de menselijke vooruitgang. Groen is het panorama voor mijn blauwe auto. De weg is er glooiend, ik zie stam na stam voorbijschieten, en richt vervolgens de blik naar binnen, op mijn dashboard.

Links naast het stuur zit een kastje van drie panelen, met daarop een aantal meters. Dat was al zo toen ik de van oorsprong Japanse terreinwagen kocht, net zoals er ook toen al een radio in zat die vreemd genoeg geen hogere FM-frequentie dan pakweg 90 toestaat, zodat ik slechts een zeer beperkt aantal zenders kan beluisteren.

(‘Doe daar dan wat aan! Koop een nieuw autoradio!’ Kom zeg, ik pieker er niet over. Net zoals ik weiger de boxen te laten repareren, die soms na tien minuten al beginnen te fluiten en piepen. En ook de kapotte sluiting van mijn veiligheidsriem laat ik voor wat zij is. Ik gordel mij aan de passagiersstoel vast. Gebreken maken de man.)

Het rechterpaneel geeft de hoogte aan. Leuk voor wie van Nairobi naar Mombasa rijdt. Aan het einde van de rit geeft de meter aan wat je zelf dan ook al weet, namelijk dat je op zeeniveau en dus op nul meter bent uitgekomen. Alsof het toch de werkelijkheid is die zich heeft ingespannen om met de techniek te kloppen, in plaats van andersom.

Van het middenpaneel is de functie mij na al die jaren nog niet duidelijk. Het moet iets te maken hebben met het weergeven van de schommelingen die de auto op Kenia’s bijzondere wegen kan maken. Van links naar rechts en van voor naar achter, zoals het rollen en stampen van een schip. Leuk wel, maar van weinig nut.

Het linkerpaneel, en daarom gaat het mij in de bocht der bomen, geeft de temperatuur aan. Zowel die binnen als buiten de auto. Razend knap wel, vind ik, dat dat kan. En altijd weer boeiend om te zien wat er gebeurt als ik de bocht ben ingegaan. Tijdens de volgende minuut namelijk daalt de buitentemperatuur met soms wel twee graden.

Al Gore en Wangari Maathai zouden er vast een verklaring voor hebben. En ikzelf weet ook maar al te goed welke klimaatles ik hieruit moet trekken. Beter groen dan blauw, zo realiseer ik me. En als ik vervolgens denk aan mijn bestemming op Ngong Road, komt er nog een kleur bij; die van het schaamrood op mijn wangen.

Ik ben namelijk in mijn vervuilende, motorisch slecht afgestemde, en op verkeerde bandenspanning rijdende auto op weg naar de man die mij blij gaat maken met de restanten van wat ooit bomen waren. Ik maak een autorit naar een van de houthakkers op Ngong Road, waar ik de wagen vol laat laden met blokken voor het openhaardvuur.

Mzee, zoals ik de dierbare oudere man steevast noem, ziet me graag komen. Hij is een even mager als taai mens. Zijn hout koopt hij voor een deel op bij bouwterreinen. Overal in Nairobi worden nieuwe huizen en appartementen gebouwd, en overal gaat dat maar al te vaak gepaard met het omhakken van bomen.

Kan hij daar wat aan doen? Nee dus. Ik natuurlijk wel. Ik zou kunnen weigeren onderdeel te zijn van deze destructieve keten. Dan maar een elektrisch kacheltje, als het in de Keniaanse wintermaanden zoals deze ’s avonds te koud onder de voeten wordt. En als iedereen dat deed, zou Mzee zijn baan verliezen, en vervolgens vast wel ander werk vinden.

Maar nee. Ik vind het heerlijk om een openhaard te hebben. Vanwege de warmte die hij uitstraalt, inderdaad. Maar zeker ook vanwege de sfeer. Het staren naar vlammen voorziet in een zeer primaire, maar daarmee ook zeer sterke behoefte. Het vuur te zien likken en vervolgens, vreemd genoeg, te zien lekken: ik kan er niet snel genoeg van krijgen.

En dus stouwt Mzee zo’n tweehonderd of meer blokken in mijn auto. Ik betaal, schud hem de hand en draai de wagen de weg weer op. Een kilometer of wat verderop nader ik op Ngong Road de bocht der bomen. Voel ik mij ongemakkelijk? Schuldig? De meter van de binnentemperatuur loopt op.Kees Broere

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden