Klassiek

* * * * *..

Fauré Quartett: Mendelssohn, opus 2 en 3. DG.

Alles kwam vroeg bij Mendelssohn. Hij was 20 toen hij Bachs Matthäus Passion aan de wereld liet horen. Hij had een opera af op een leeftijd waarop men tegenwoordig aan een brommer begint te denken. En hij kwam, hoewel die term in 1821 nog niet was ingeburgerd, als brugpieper over de vloer bij Goethe, om zoentjes en verzen te ontvangen in ruil voor muziek. Omdat bij Goethes soirées in Weimar ook hofmusici zaten, kon de boy meteen uitpakken met een kwartet voor viool, altviool, cello en piano. Van de verbazing die dit pianokwartet en zijn 12-jarige maker teweeg brachten, doet het boekje bij de jongste cd van het Fauré Kwartet nauwkeurig verslag.

Dit Fauré Kwartet, afkomstig uit Karlsruhe en genoemd naar een Franse componist, hoort tot de beste ensembles in de Europese kamermuziek. Het profileerde zich met prachtige Mozarts, het weet van wanten met Brahms, Schumann en Dvorak, en het vergeet zijn naamgever Fauré evenmin. Maar het weet ook dat het repertoire voor pianokwartet zijn begrenzingen heeft. De cd met minder bekende Mendelssohn is in dat licht een daad van betekenis, zelfs al heeft het na het Mendelssohnjaar 2009 iets van een ‘o ja, dit was er ook nog’.

Mendelssohns opus 2 en 3, gecomponeerd in de jaren na Felix’ eerste bezoek aan Weimar, maken duidelijk hoe volwassen het muzikale denken was van het ventje dat de blaasbalg van Goethes open haard benutte om de coiffure van een der hofdames te ruïneren. Briljante baldadigheid klinkt door – met dank aan het Fauré Kwartet en zijn even speelse als accurate uitvoering – in het kat- en muisspel dat de finale vormt van opus 2. Lol trappen op de allerverfijndste manier, dat is ook aan de orde in het slotdeel van het aan Goethe opgedragen opus 3.

De langzame delen hebben diepgang. En ook in de openingsdelen snijdt de jongen Zaken aan Die Ertoe Doen. En als er één deel favoriet moet zijn, laat het dan maar het scherzo zijn van opus 3, een ewiges Wirbeln und Drehen dat de verwende Goethe (ietwat clichématig) vergeleek met een heksendans rond de hoogste berg van de Hartz. Dirk Mommertz, de pianist van het Fauré Kwartet, speelt hier met verkwikkend lichte aanslag de rol van Mendelssohn zelf. Een hoofdrol, uiteraard.

Uitstekend voor tussen de schuifdeuren
* * *

Fauré Quartett: Popsongs. DG.

Steely Dan, John Cale, N.E.R.D.: voortreffelijk is de popsmaak van het Fauré Kwartet. Uitstekende arrangeurs hebben ze ook, die hun favoriete songs moeiteloos naar kamermuzieksferen omzetten, of het nu Amy is van Ryan Adams of Our prayer van de Beach Boys – met vleugjes Webern incluis. Het moet daar gezellig zijn tussen de schuifdeuren.

Gevoelig, die kwartetten van Fauré
* * * *

Fauré: Pianokwartetten 1,2. Trio Wanderer+Tamestit. H.Mundi.

Het Trio Wanderer, Frans pianotrio met een Duitse naam, heeft maar één altist nodig (Antoine Tamestit) om zichzelf in een pianokwartet te veranderen. Het doet dat met voornaam sentiment in de twee pianokwartetten van Fauré – zij het een fractie minder gedisciplineerd dan de collega’s van (sic) het Fauré Kwartet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden