Klassiek Recensie An evening..****

Originele presentatie niet nodig bij muziek van dit kaliber

Omdat het zo saai is om de hele avond op je krent te zitten, wordt in de cultuursector gezocht naar nieuwe vormen om de waar aan de man te brengen. Dat geldt ook voor jonge componisten: bij An evening of today, waar zeven toondichters van rond de 30 hun werk presenteerden, vormden de musici op een gegeven moment een rij tot buiten de de concertzaal, waar een slagwerker het elektrisch versterkte touw van een net opgelaten vlieger bespeelde.


Luchtvissen heet dit werk van Wilbert Bulsink, die zijn karige ruimtelijke noten goed weet te kiezen. Een groot contrast met het alle kanten uitvliegende I/O van Thanasis Deligiannis, waarin met tennisrackets, slagwerk en nog veel meer een computergestuurde overdaad aan effecten werd aangedreven.


Jonge Nederlandse componisten zijn tegenwoordig bijna allemaal afkomstig uit het buitenland en hierheen gekomen om te studeren aan een van de conservatoria. Ze brengen hun eigen signatuur en muzikale grammatica mee, wat in elk geval zorgt voor veel diversiteit. Zo bevat Cracks between the reflections van Hui Tak-Cheung onmiskenbaar Chinese zoemtonen , en is Vodnjal van Kaja Draksler geïmpregneerd met de jazz-achtergrond van de componiste. Het stuk heeft wel een fraai gecontroleerde vorm, met zijn woeste begin, dat langzaamaan overgaat in steeds serenere klanken. Het bespiegelende Mattino van Giuliano Bracci was te midden van dit alles naar verhouding traditioneel.


Het Nieuw Ensemble is keihard getroffen door de bezuinigingen, maar blijft knokken voor 'jonge makers'. Dat doet het bij dit concert samen met het jonge ensemble Looptail. Het heeft twee bijzonder sterke stukken opgeleverd. Lantern Parade van Noriko Koide groeit eerst naar een filigraan van betoverende tinkelmuziekjes, dan naar een spiltoon die aan de wandel gaat, omringd door voortdurend bewegende en wringende samenklanken, waarna de muziek zich openvouwt in nieuwe harmonieën en terugkeert naar het bijna-niets.


Even verrassend is Trauermarsch Szenen van Trevor Grahl. Rode draad is een kwartpendel op twee pauken, waarop de musici een zinsbegoochelend mozaïek van in elkaar grijpende akkoorden neerleggen, dat aanvankelijk aandoet als een Mahler-parodie, maar al snel volstrekt zijn eigen weg gaat. Knap is ook hoe Grahl met slechts zes muzikanten een waarlijk orkestrale klankwerking bereikt. Als je muziek van dit kaliber schrijft, hoef je niet te zoeken naar nieuwe presenteerwijzen of luisterhoudingen.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden