'Klasse Bauke', klinkt het terecht

PLA D'ADET - Wat zou Bauke Mollema woensdagmorgen hebben gedacht toen hij de gordijnen opende van zijn slaapkamer in hotel Peña, net over de grens in Spanje, en hij een blik op de Pyreneeën wierp? Wat zou hij later die ochtend hebben gezien toen de bus van Belkin, op weg naar startplaats Saint-Gaudens, langs de Col de Portillon scheerde?


Wie Mollema dagelijks meemaakt in de Tour de France zal denken: vermoedelijk niets gedacht, hoogstwaarschijnlijk niets gezien. Bauke Mollema is een nuchtere man, beetje verstrooid ook. Waar andere sporters verstrikt kunnen raken in hun eigen doelstellingen, pleegt Mollema een dutje te doen.


En toch moet er diep van binnen, onder die dikke laag van Gronings flegmatisme, een onblusbaar vuur branden. Achter die façade van bezadigdheid moet een sporter schuilgaan, die zich door geen tegenslag uit het veld laat slaan.


Dus ja, misschien heeft hij bij het openen van de gordijnen wel aan het begin van een glorieuze dag gedacht. En ja, misschien heeft hij bij het zien van de Col de Portillon wel gedacht dat het daar voor hem moest gebeuren.


Vele uren later parkeert Bauke Mollema zijn racefiets tegen een vrachtwagen boven op de Pla d'Adet, de laatste en zwaarste klim in een uitputtende reeks. Hij hijgt als een paard en kucht als een zieke. Is ook meteen het middelpunt van camera's, maar wel meteen zijn ijskoude zelf.


Het shirt gaat uit en een handdoek droogt het bezwete lijf. Dan een droog shirt en een warm jack aan. Vervolgens gaat het petje op, zodat de camera straks niet om de firmanaam heen kan. Hij schraapt zijn keel voor het eerste interview en dan komt ploeggenoot Laurens ten Dam langzij.


Ten Dam roept: 'Bauke, boks.' Hun rechtervuisten botsen op elkaar. 'Klasse', roept Laurens ten Dam. 'Dank je', antwoordt Bauke Mollema terloops. Waar de omstanders de welgemeende kracht van het compliment ervaren, lijkt het hem te ontgaan.


Tot deze woensdag was de kopman van Belkin bezig aan een teleurstellende Tour de France. Achtereenvolgens vielen Froome, Contador, Talansky en Costa weg door pech en ziekte. En toch lukte het hem niet de hoge verwachtingen in te lossen. Hij was ziek geworden in de eerste week en dat zal hem meer parten hebben gespeeld dan Mollema al die tijd wilde toegeven. In elk geval doofde zijn ster, langzaam maar onherroepelijk.


Maar woensdagmorgen bij het openen van de gordijnen in hotel Peña zal hij hebben gedacht: vandaag wordt mijn dag. En in de bus op weg naar de start zal hij zich hebben ingeprent: daar begint de dag.


Aan het eind van die dag, die inderdaad tamelijk glorieus verliep, overheersen alweer de nuchterheid en het flegmatisme. Alsof het allemaal vanzelf spreekt, vertelt Bauke Mollema hoe hij het heeft aangepakt. In de aanloop naar de Portillon, de eerste hindernis van de dag, zag hij de Pool Majka en de Spanjaard Rodríguez zich uit de voeten maken. Omdat ze dat met ploeggenoten deden, besefte Mollema dat de strijd in het bergklassement zou losbranden. Dus sloot hij aan.


Het was meteen volle bak, zegt hij, al liet de samenwerking te wensen over. Maar op een gegeven moment liep alles wel naar wens. 'In zo'n etappe kun je net zo goed voorin zitten. Het is bergop en bergaf, voor iedereen even zwaar.'


De zeventiende etappe was als een concours hippique: vier bergen als een serie achter elkaar opgestelde oxers. Op weg naar de laatste hindernis restte van de voorsprong nog een minuut of wat. Maar de kans op ritwinst had hij op dat moment allang uit zijn hoofd gezet. 'Ik kan in mijn huidige vorm wel mee fietsen, maar een versnelling heb ik niet. Ik kan niet lang in het rood rijden.'


Dus toen de Pool Majka en de Spanjaard Visconti op zoek gingen naar de ritwinst, moest hij passen. Mollema had nog wel de kracht om met de achteropkomende Vincenzo Nibali mee te fietsen naar de finish. Daardoor staat hij weer zevende in het klassement, de plaats die hij voor de Pyreneeën bezette.


Maar de grootste voldoening moet hem in de prestatie zelf hebben gezeten. Dat hij de mentale veerkracht had getoond zich over alle malheur heen te zetten. Dat hij weer een volwaardige deelnemer aan de Tour de France was geworden. Hoe verwoordde Bauke Mollema dat gevoel? 'Ja, het was fijn om nog wat te laten zien.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden