Klagen

Het echte probleem van klagers over een film, zoals Willem Holleeder, is niet dat ze niet lijken, of te veel lijken. Het probleem is dat zij het niet leuk vinden wat ze zien.

Vandaag zullen we het zien. Zou het Willem Holleeder lukken De Heinekenontvoering te laten verbieden? De film zou hem slecht afschilderen en de gebeurtenissen te veel aandikken. Ook de andere ontvoerders denken inmiddels aan stappen, aldus Het Parool van gisteren.

'Een ramp' zou het zijn, aldus regisseur Maarten Treurniet, als de rechter Holleeder gelijk geeft. Aan de andere kant: dit nieuws domineert inmiddels alle soorten media. Straks wil heel Nederland natuurlijk zelf uitmaken of hij gelijk heeft. Wat wonderen zal doen voor de bezoekcijfers - mits de makers winnen, natuurlijk.

Al die heisa is even onzinnig als begrijpelijk. Zo'n soort rechtszaak is in Nederland een zeldzaamheid. Meestal zijn (juridische) dreigementen al genoeg om de filmmakers een naam of het scenario te laten aanpassen. Reinout Oerlemans besloot zelfs af te zien van een verfilming van De Vastgoedfraude na 'tegenwind' uit de vastgoedhoek.

Maar in Amerika gaat er geen week voorbij zonder dat er bij een producent een gerechtelijke brief op de mat valt. Zo kregen de makers van The Black Swan te maken met ondergewaardeerde balletdansers en onderbetaalde stagiairs. Soldaat Jeffrey S. Sarver claimde ongevraagd de hoofdpersoon te zijn van The Hurt Locker. De burgemeester van Batman (Turkije) klaagde Warner Bros aan, omdat zij geen toestemming hadden gevraagd de naam te gebruiken in The Dark Knight. De makers van Borat werden door zo'n beetje iedereen aangeklaagd.

De meest recente opmerkelijke zaak: de vrouw die vond dat de trailer van Drive onterecht een soort Fast and Furious beloofde ('er werd helemaal niet zo veel in gereden!') en met haar rechtszaak eindelijk een einde wil maken aan die vuile praktijk van misleidende trailers.

Dit is nog maar het topje van de ijsberg, lachte Drive-producent Graham King tijdens een gesprek afgelopen week in Los Angeles. 'En zeker als je biopics maakt, duikt er altijd wel iemand op met een of ander idioot verhaal.'

En dat is ook logisch. Want het echte probleem van deze klagers, die opeens tegen wil en dank een rol spelen in een fictieve versie van hun eigen leven, is niet dat ze niet lijken, of te veel lijken. Het probleem is dat zij het niet leuk vinden wat ze zien. En er moet er altijd eentje de boeman zijn.

Zo kregen ook de makers van American Gangster, over drugsbaron Frank Lucas, te maken met een rechtszaak. Niet van Lucas zelf. Waarom zou hij ook? Hoewel de makers heus wel een handvol heroïneverslaafden laten zien, kunnen ze hun bewondering voor deze selfmade man maar moeilijk verstoppen. Lucas zag zichzelf terug in de vorm van de ultracoole Denzel Washington, die zich door zijn spectaculaire leven beent op een funky soundtrack.

Nee, juist DEA-agenten wilden via een procedure benadrukken dat het allemaal niet zo mooi was als in deze versie van regisseur Ridley Scott.

Dat is de echte vraag die je als maker hebt bij dit soort films: niet hoe 'waarheidsgetrouw' je wilt zijn, maar wie je nu eigenlijk te vriend wilt houden.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden