Klagen over gevolgen van een eigen keuze

HOGE uitval bij vrouwen leidt tot tekort aan managers, stond laatst in de krant. Bij Unilever, het bedrijf waar hoogopgeleide vrouwen massaal vertrekken, weten ze het ook niet meer....

Unilever is niet het enige bedrijf dat last heeft van deze feminiene uitstroom: het gebeurt overal. Dat betekent dat het zogenaamde glazen plafond, de onzichtbare, door mannen ingestelde begrenzing aan de loopbaan waardoor geen vrouw hogerop kon, niet meer bestaat. Je krijgt het idee dat de onwil om te werken louter vrouwelijk is. Zou dat echt de weerzin tegen de masculiene cultuur zijn?

Laten we eerlijk zijn: vrouwen hoeven niet zo nodig. Zij hebben bijna altijd een alternatief: ze kunnen thuisblijven met en voor de kinderen. Tachtig procent van de Nederlandse vrouwen krijgt kinderen. Vooral voor hoogopgeleide vrouwen is werk één van de mogelijkheden. Afgezien van het geld kunnen ze voldoening of bevrediging krijgen in het zorgen voor kinderen en/of huishouden. Daarom heeft hun drang naar volledige participatie in de maatschappij iets ongeloofwaardigs.

In 1933 verscheen van de Britse schrijver en journalist George Orwell een boek met de titel Down and Out in London and Paris. Daarin doet hij verslag van de langdurige periode die hij doorbracht temidden van de zwervers van deze steden. Het is een boeiend boekje, omdat je een blik wordt gegund in een wereld die toen net zo gesloten en geheimzinnig was als nu. Er zijn maar weinig daklozen die schrijven.

Toch heeft zo'n boek ook iets van oplichterij. De lezer weet namelijk dat Orwell een huis en een bankrekening had: de echte wanhoop van een totaal berooide zwerver kan hij dus nooit voelen en dat maakt een dergelijk verslag, hoe interessant ook, niet helemaal geloofwaardig. Orwell had een alternatief, hij kon iets anders doen.

Datzelfde geldt voor vrouwen. Omdat ze iets anders kunnen doen, namelijk huisvrouw en moeder worden, hoeven ze de volle verantwoordelijkheid van een zware baan niet te nemen. Vrouwen kunnen nog zo vaak zeggen dat ze dolgraag carriére willen maken, ze zijn kennelijk zelden bereid zich daar voor honderd procent aan te geven. De medeverantwoordelijkheid die ze opeisen als een verworvenheid, maken ze vervolgens niet waar: uit eigen keuze. Behalve wanneer ze noodgedwongen kostwinner moeten zijn.

In meer bevoorrechte sociale klassen is er altijd wel een man die het geld in het laatje brengt, zodat de (hoogopgeleide) vrouw haar handen vrij heeft om zich bezig te houden met leuke dingen: een creatief parttime baantje of wat tutten met de kinderen. Hun eerste verplichting ligt niet bij de werkgever of bij een bedrijf waar ze misschien wel heel veel kansen hebben gekregen, maar bij hen zelf. Ze kunnen met werken ophouden wanneer ze dat willen, en dan thuis zitten klagen over het glazen plafond, de onsympathieke masculiene cultuur, het gebrek aan kinderopvang en ga zo maar door. Dat zijn allemaal smoesjes van vrouwen die liever iets anders doen dan zich in een of ander bedrijf uit de naad werken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden