'Klaag hem aan', fluisterde iemand

De motor lag nog op mijn rechterbeen. Ik voelde geen pijn. Maar terwijl het ongeluk pas tien seconden geleden gebeurd was, besefte ik dat 'geen pijn' niet 'ongedeerd' betekende....

Wat ik wel wist, was dat die motor van me af moest. Hij lekte benzine en lag overdreven te gieren in z'n vrij.

Net toen ik zeker vijftig nieuwsgierige New Yorkers aanstaarde, hopend op een paar sterke armen om de Suzuki 1100 cc op te tillen, boog iemand zich over me heen. 'Klaag hem aan', fluisterde hij. 'Ik kan getuigen.'

De herinnering aan dat zeer Amerikaanse advies kwam een paar dagen later terug. Inmiddels was de motor total loss verklaard. De politie had verklaringen opgetekend van getuigen, van mij en de taxi-chauffeur die mijn rijbaan in was gevlogen en me had geschept. Op de eerste hulp was vastgesteld dat ik bont en blauw was, maar niks had gebroken. 'Wonderbaarlijk', had een zuster gezegd. Ze voegde ongevraagd toe dat motorrijders in New Yorkse ziekenhuizen bekendstaan als zeer waarschijnlijke orgaandonors.

Toen zei een vriend: 'Heb je al een advocaat?'

Ik dacht aan de man die sue him had gezegd. Ik besefte dat de ongevallenverzekering hoogstens de schamele dagwaarde van mijn oude motor zou vergoeden, niet de vele dollars die in het recente opknappen waren gaan zitten. En dat mijn ziektekostenverzekering de kosten van twee bezoeken aan de fysiotherapeut niet zou betalen.

Bovendien had ik een paar dagen nauwelijks kunnen werken. Het is nogal een klap die je maakt, met vijftig per uur tegen het asfalt. Inkomstenderving, dus.

Ja, besloot ik met een gevoel van zenuwachtige opwinding, dit is het moment. De klaagcultuur is er niet voor niks. Rechtbankscènes uit de serie Law & Order verschenen in mijn hoofd. Misschien moest ik wel onder ede getuigen. 'Your honor', zou ik kalm zeggen. 'Rechtvaardigheid moet zegevieren.'

Aanbeland in het kantoor van mijn eerste advocaat, besefte ik dat het zover vast niet zou komen.

Jeff opereerde onderin de schimmige wereld der personal injury lawyers: morsige types met bezwete hoofden en verkeerde dassen die je inderdaad zo achter ambulances aan ziet rennen. Deze Jeff leek me een archetype.

'Dietrik, mijn vriend', riep hij. 'Goed je te zien. Ten eerste, we mikken op een schikking. Geen proces. Ten tweede, wil je mijn huis in de Hamptons huren?' Jeff had een zomerverblijf buiten New York, gelegen aan zee. Hij haalde foto's tevoorschijn. 'You'll love it.' Hij keek donker. Zijn vrouw was net bij hem weg en hij werkte zich rot. 'Als therapie'. Nu zat hij met dat huis waar hij niet meer heen ging.

Ik had al door dat beleefdheden zinloos waren in het benauwde kantoor dat erbij lag alsof kort geleden een granaat was ontploft. Overal papieren en rotzooi. 'Geen belangstelling', zei ik kortaf. 'Laten we over de zaak praten.'

Teleurgesteld ging Jeff aan het werk. Zijn wereld bleek nog schimmiger te zijn dan ik dacht. 'Je moet naar míjn fysiotherapeut', zei hij, en draaide prompt het nummer van ene David. 'Vriend van me.' Die ging me zeker twintig keer behandelen, voorspelde Jeff. 'Je hebt pijn, zeker? Rug? Nek?'

'Nee! Dat is helemaal niet nodig!'

'Wil je je geld of niet?' Nu klonk Jeff scherp. Ik knikte. Ik was aangereden en ik wilde het systeem gebruiken - maar niet misbruiken - om mijn gram te halen.

'Hé David', riep hij in de telefoon. 'Ik heb een patiënt. Goeie gast. Motorongeluk. Je weet wat ik nodig heb.' Jeff knipoogde. 'Met Davids hulp is het allemaal zo gebeurd.'

Hij had gelijk. Na twee maanden, een reeks aangename maar nodeloze massages en een ernstige medische inschatting van David, schikte het taxibedrijf.

Ik schatte dat Jeff in totaal twee uur aan mijn zaak had besteed. Zijn no-cure-no-pay-aanpak garandeerde hem eenderde van het gewonnen bedrag. Een maandsalaris voor veel New Yorkers.

Met mijn tweederde deel betaalde ik ziektekosten en een nieuwe motor. Jeffs aanpak zat me niet lekker, maar ik stelde mijn geweten gerust: het taxibedrijf en de chauffeur die me aanreed, verdienden het om een beetje te bloeden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.