Kittige Katja

En dan die heren van Sport aan tafel (RTL), ook hoogvliegers. Gesprekshoofd Ruud ter Weijden werpt met aplomb een stelling omhoog: 'In het land der blinden is eenoog koning.' Nee hoor, vinden zijn tafelgenoten, zo'n bewering zou PSV te kort doen....

'Leuk zo'n feestje?', werpt Ruud in het midden na beelden van de viering van PSV's kampioenschap. 'Ik sta er elke keer weer versteld van wat het los kan maken', zegt Johan Derksen (Voetbal International). 'Dit is carnaval in Eindhoven', zegt Hugo Camps (Elsevier, NRC Handelsblad) met een stem als een oordeel.

Het bericht over het door vele clubs begeerde 17-jarige talent van FC Groningen dat zeker tien miljoen gulden moet opbrengen - wat vinden we ervan? We blijken het alweer makkelijk met elkaar eens: 'Laat die jongen rustig even rijpen in Groningen.' Ja, maar Manchester United contracteerde al een 12-jarige, waar moet dat heen? Henk Spaan (van Studio Spaan en Hard Gras): 'Zeventien jaar is toch wat anders dan twaalf jaar.' Daar kunnen de anderen het ook al niet mee oneens zijn.

Jan Wouters assistent van Advocaat bij Glasgow Rangers - een nieuw begin of het einde van Wouters? Gekabbelgekabbelgekabbel, dat besloten wordt met de allesdodende conclusie van gespreksleider Ruud: 'We merken wel hoe het verloopt.'

Ja, als het zo zit, waarom zou je dan nog de moeite van een discussieprogramma nemen - want zo heet Sport aan tafel net als het vrijdagavondse Nieuws aan tafel bij RTL. Het zijn in werkelijkheid uit de radiodood opgewekte en vreselijk gedateerde journalistenpanels op televisie. Ze kosten nauwelijks iets, duren lang, zijn saai, betekenisloos, en laten de journalistiek van haar vervelendste zijde zien: zelfvoldaan, betweterig, vrijblijvend.

Katja Schuurman zoekt tenminste de werkelijkheid buiten de deur van de studio. Maandagavond bij BNN de eerste van acht delen Katja z.k.m., waarin de jonge actrice en zangeres contact zoekt met mensen om eh. . . ja om wat?

Ze verkende de wereld van de relaties en wilde weten wat sociaal is. De camera ging wild door de straten van Amsterdam en nam meestentijds Katja zelf close in beeld; ook toen ze - ah gèt, hoe incestueus nou weer - Theo van Gogh als ideale schoonzoon voorstelde aan haar ouders.

Kittige Katja portretteerde behalve zichzelf ook de maatjes Kirsten, studente en Nina, dakloze. En ze sprak na haar onderzoekje ons rechtstreeks toe: 'Ik vind het terecht dat er sociale voorzieningen zijn. Maar ik vind ook dat je mensen mag, nee moet aanspreken op hun verantwoordelijkheid, op hun plicht. Dat dat moralistisch zou zijn, vin-ik gelul.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden