Kirsty MacColl

Kirsty Maccoll: Kite.

Salvo/PIAS


Elk jaar in december is ze weer te horen in een van de mooiste, beroemdste kerstliedjes van de laatste vijfentwintig jaar: A Fairytale Of New York van The Pogues. Kirsty MacColl zingt het refrein samen met Pogues-zanger Shane MacGowan. Ze zong de kersthit uit 1987 regelmatig mee tijdens concerten van The Pogues, tot haar dood door een ongeval in 2000.


Maar MacColl, die in die tijd gehuwd was met sterproducer Steve Lillywhite, heeft zelf ook een bescheiden, weinig belicht maar zeer fraai oeuvre op haar naam staan. De eerste vier van in totaal vijf studio-albums zijn nu voorzien van bonus-discs opnieuw uitgebracht, en vooral de eerste twee albums blijken ten onrechte zo goed als vergeten te zijn geraakt.


Het debuut Desperate Character (1981) verscheen nooit eerder op cd, maar blijkt meer onweerstaanbaar vrolijke popliedjes te herbergen dan haar bescheiden hitje There's A Guy Works Down The Chip Shop Swears He's Elvis.


De plaat deed het destijds aardig, maar het zou lang duren voordat MacColl er een vervolg aan gaf. Podiumangst weerhield haar van promotionele tournee's, en haar prachtige stem was jarenlang hooguit te horen in sessiewerk voor derden (Talking Heads, The Smiths).


Maar in 1989 verscheen daar ineens een tweede album, Kite, en dat blijkt nog altijd een bescheiden popklassieker. MacColl (dochter van folklegende Ewan MacColl) schreef de meeste liedjes zelf (behalve een prachtige Kinks-cover van Days) en bleek ook als zangeres in topvorm.


Een meerwaarde gaf verder het prachtige gitaarspel van de toen al zoekende Johnny Marr, van wie na zijn Smiths-jaren (1982-1987) wonderen verwacht werden die er nooit meer echt kwamen.


Behalve dan misschien op dit Kite. De cd is voorzien van een prachtig boekwerkje en een bonus-disc met b-kantjes en niet eerder uitgebracht werk uit 1989.


Zeer fraai is de versie die MacColl zong van You Just Haven't Earned It Yet Baby van The Smiths. Prachtig begeleid door Marr, steekt ze de versie van zanger Morrissey naar de kroon.


Marr speelt op het hele album een belangrijke rol, en zou ook opduiken op het iets minder sterke Electric Landlady (1991). Net als deel vier in de reeks, Titanic Days (1993), een goede popplaat, maar niet meer dan dat.


Kite is de plaat waarop het best valt te horen hoe uniek de kwaliteiten van Kirsty MacColl (1959-2000) waren.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden