Kip kwijt

Enige dagen na onze verhuizing van Den Haag naar Klaaswaal, zo'n tien jaar geleden, meldde ik me telefonisch aan bij een nieuwe huisarts....

Margot Blok en Klaaswaal

We wisten het niet maar het bleek waar: de bakker en de slager waren in onze eigen straat gehuisvest en net om de hoek zat een heuse supermarkt. De groenteboer ontdekten we pas een week of drie later. Hij was verstopt achter een grote, groene schuifdeur en werd verraden door dorpsgenoten die naar buiten kwamen met kist jes waar prei of selderij uitstak.

Hoe dan ook, het was toch echt het centrum van Klaaswaal en wij woonden er middenin. Al moesten we onze weg nog vinden, iedereen scheen al te weten waar we woonden en waar we vandaan kwamen. Materiaal voor onze verbouwing hoefde niet meteen bij aanschaf te worden afgerekend, dat kwam een ander keertje wel. En was het een groot bedrag? Dan was overmaken misschien handiger. Anders gingen wij het geld halen bij Jaap Rabo en moesten zij het weer terugbrengen. 's Avonds nog verf halen kon gerust als je even achterom liep bij de schilder.

We kregen kippen cadeau, vier stuks. De haan werd na enige tijd verbannen naar de kinderboerderij maar de drie 'meisjes' hoorden er al snel bij. Ze luisterden goed - 'n keer luid 'kip, kip, kip' roepen was voldoende - maar ze gingen graag van het erf af en een ommetje maken in het centrum.

Spoedig waren ze net zo bekend als wij. In de winkel werd ik aangesproken door mij toen nog onbekende dorpsgenoten: 'Ik heb je kippen naar huis gestuurd hoor. Ze liepen zo dicht bij de slager!'

Op een zaterdagochtend ontbrak een van de meisjes. Een uitgebreide zoektocht leverde niets op en ik belde de politie. Wellicht was ze platgereden op de dijk en al opgeruimd. Ik werd automatisch doorverbonden naar de dichtstbijzijnde operationele politiepost in Dordrecht en hoorde mezelf zeggen: 'U spreekt met Margot Blok uit Klaaswaal, ik ben mijn kip kwijt.'

Ik meende enig gegrinnik te horen aan de andere kant van de lijn, maar werd keurig geholpen. Met een telefoonnummer van de stichting Vermiste Huisdieren en vooral veel sterkte.

Een buurvrouw sprak me kort erna op straat aan: 'Jullie zijn zeker een kip kwijt?' Ik antwoordde bevestigend en vroeg naar haar informatiebron. Ze zei: 'Ik heb het gelezen in de krant en ik zag maar twee meisjes in plaats van drie, dus ik dacht: het zal die van jullie wel zijn.' Ze keek erbij alsof het heel normaal was.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden