'Kindermisbruik leidt in Groot-Brittannif tot hysterie of tot niets'

Naam: Penny Mellor Leeftijd: 42 Nationaliteit: Britse Beroep: moeder van acht kinderen en strijder voor onschuldig veroordeelde moeders Vindt: dat vrouwen met het syndroom van Musen pati zijn en niet crimineel..

Peter de Waard

Hoe ze het allemaal heeft kunnen combineren? Ze moest het huis schoonhouden, ze verzorgde zelf acht kinderen en ze voerde daarnaast een eenzame en soms hopeloos lijkende campagne voor Britse moeders die de ergst denkbare nachtmerrie hadden meegemaakt: ten onrechte te zijn veroordeeld vanwege het mishandelen of doden van hun kinderen.

'Mijn werkdag telde achttien uur', verklaart ze. Maar ze lijkt er geen spijt van te hebben nu haar jarenlange strijd tegen het medische en gerechtelijke establishment eindelijk vruchten begint af te werpen. Ze heeft haar tijd, haar geld en acht maanden vrijheid niet voor niets opgegeven.

Vorige week maakte de Britse justitie bekend dat 258 vonnissen van veroordeelde moeders worden herzien, omdat hun kinderen mogelijk toch zijn gestorven door wiegendood en niet als gevolg van moord of mishandeling. Daarnaast kondigde een onderminister aan dat vijfduizend gevallen waarbij moeders uit de ouderlijke macht zijn ontzet, opnieuw onder de loep worden genomen.

'Ik was verrast en geschrokken door dat getal. Als een regeringsvertegenwoordigerdat zegt, krab je je meteen achter de oren. De regering wil problemen altijd graag gunstiger voorstellen dan ze werkelijk zijn. Misschien zijn er dus wel tienduizend moeders die hun kind zo zijn kwijtgeraakt.'

Penny Mellor (42) woont in Wolverhampton. Als moeder van een groot gezin trok ze zich begin jaren negentig het lot aan van onder voogdij geplaatste kinderen, nadat in Noord-Wales een groot schandaal rond kindermishandeling in tehuizen was geopenbaard. Ze werd hierdoor achterdochtig over de houding van de autoriteiten die voortvarend en makkelijk kinderen bij de ouders weghaaldenals oplossing voor elk onheil.

In 1997 kwam ze in contact met een moeder wier 11-jarige zoon onder voogdij was geplaatst op grond van het Musen Syndrome by Proxy (MSBP). 'Het kind leed aan acute pijnaanvallen. Maar de artsen konden niets vinden. Uiteindelijk werd de moeder ervan beschuldigd dat ze de ziekte van het kind had verzonnen.' Penny Mellor stelde zelf een onderzoek in en stapte naar een toxicoloog. Zo bleek dat het kind pijn leed als gevolg van door de arts voorgeschreven medicijnen. De moeder was onschuldig.'

MSBP is een door de kinderarts prof. Sir Roy Meadow ontwikkeldetheorie waarbij om aandacht schreeuwende moeders de ziekte van hun kind overdrijven of hun baby zelfs mishandelen of doden. Indien in een gezin twee of meer kinderen om onduidelijke reden stierven achtte Meadow MSBP min of meer aangetoond.

Mellor heeft die theorie nooit vertrouwd, laat staan als 'een gemakkelijke en modieuze diagnose beschouwd' zoals veel Britse jury's en rechters wel deden. 'Er is geen wetenschappelijke noch een statistische onderbouwing voor deze theorie. Kinderartsen hebben de wijsheid niet in pacht. Ze gaan om met levende kinderen. Niet met dode. Daarvoor moet je pathologen en toxicologen raadplegen', zegt ze beslist.

Ze beweert niet dat MSBP niet bestaat. 'Maar het is zeldzaam. En een persoonlijk drama. In Zweden wordt iemand die eraan lijdt als pati beschouwd. Vrouwen die meer kinderen hebben verloren, worden ondervraagd door een forum van psychologen en andere hulpverleners. Als er niets aan de hand is, gaan ze vrijuit. Als er wel sprake is van MSBP dan volgt een behandeling door een psychiater. Wat voor reden is er deze zwaar depressieve vrouwen op te sluiten zoals in Groot-Brittanniebeurt?'

In het wraakzuchtige Britse rechtssysteem, waarbij zelfs Labour het parool tough on crime als hoogste goed huldigt, was Penny Mellor lange tijd een roepende in de woestijn. 'Kindermisbruik leidt in dit land of tot hysterie of tot niets. Een tussenweg is er niet.'

Mellor hielp uiteindelijk vijftig moeders in hun juridische strijd. Ze gaf bijna een ton van haar eigen spaarcenten uit haar echtgenoot verdient per jaar 150 duizend euro als directeur van een voedingsmiddelenbedrijf voor hun strijd. In maart 2002 belandde ze zelf acht maanden in de gevangenis op een moment dat ze haar vijf maanden oude baby borstvoeding gaf omdat ze een negen jaar oud kind had laten onderduiken dat door de kinderbescherming bij de natuurlijke moeder dreigde te worden weggehaald. Nauwelijks weer uit de gevangenis organiseerde ze demonstraties voor de vrijlating van Sally Clark, Trupti Patel en Angela Cannings: moeders die wegens moord waren veroordeeld. Nu zijn ze alle drie vrij. 'Maar dit is nog maar het begin', zegt ze.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden