Kinderlijk eenvoudig

In België zijn veel kinderen weg van Gert Verhulst, de man achter het tv-programma Samson & Gert, de kleuterpopgroep K3, drukbezochte kerstshows en vijf pretparken. Hij bouwde met Studio 100 zijn eigen imperium. Te commercieel? 'Wat is dat.'

U wilde ooit acteur worden. Waarom?

Gert Verhulst (45): 'Ik wilde beroemd worden.'


Waarom?

'Omdat me dat leuk leek, hè? Ik wilde me speciaal voelen, denk ik, maar misschien kun je het beter aan een psycholoog vragen. Ik ben altijd een aandachtstrekker geweest - al is dat de laatste jaren ernstig afgenomen. Helaas kwam ik niet door het toelatingsexamen van de toneelschool. Ik moest een bloedende stier spelen, ofzo. Dat kon ik niet. Ik was te normaal, te glad.'


Hoe groot was die teleurstelling?

'Het is de grootste teleurstelling van mijn leven.'


Zo ziet u dat nog steeds, ook nu nog?

'Ja, omdat het de enige teleurstelling in mijn leven is geweest. Iedereen zei altijd dat ik goed kon toneelspelen en in het schooltoneel kreeg ik alle belangrijke rollen. Voor mij was het een evidentie dat ik zou worden toegelaten. Toen dat mislukte, stortte mijn wereld in elkaar. Ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat onzekerheid iets is dat ik vroeger niet kende. Ik was altijd de beste van de klas. En de grootste, de snelste - ik dacht dat ik Superman was. Later bleek dat vooral te komen doordat ik in januari ben geboren en dus ouder was dan mijn klasgenoten.'


Na de afwijzing ging Verhulst figureren bij een theatergezelschap. 'Dagelijks zat ik tussen de grote acteurs van Vlaanderen. Zelden zoveel gezeur gehoord, op de rolverdeling, op de regisseur, op alles. Het bleek niets voor mij te zijn.' Nog geen 20 was hij toen hij solliciteerde bij de BRT, als omroeper, en werd aangenomen.


Toen de omroeper in 1989, bij wijze van experiment, met de kerstdagen werd vergezeld door een fictieve witte bobtail: Samson, gebeurde er iets. 'Als ik in die tijd in een winkelcentrum kwam voor een handtekeningensessie, stonden er vijfduizend mensen. Beatles-taferelen. De impact was onwaarschijnlijk, waarom weet ik nog altijd niet.'


Genoot u daarvan?

'In het begin, ja, enorm. Het streelde mijn ijdelheid. Je brengt iets tewéég. Je doet iets dat maatschappelijk relevant is.'


In welke zin is Samson maatschappelijk relevant?

'Het bracht massa's mensen op de been. Het maakte mensen blij. Als dat je niets doet, heb je een probleem.'


Vindt u het beroemd zijn nog steeds leuk?

'Niet altijd. Het is niet meer leuk als op straat voor de vijfhonderdduizendste keer wordt gevraagd waar mijn hond is. De eerste keer is dat grappig, de vijfduizend keer daarna gaat het ook nog wel, maar daarna wordt het vervelend.'


De oude afleveringen worden nog dagelijks herhaald. Verhulst staat iedere winter met een Samson-kerstshow in het theater én iedere zomer vijf weken dagelijks op het podium in Plopsaland De Panne. ('In die vijf weken kom ik vijf kilo aan, een kilo per week, doordat het zo gezellig is.')


Het succes van Samson & Gert was het begin van miljoenenbedrijf Studio 100. Samen met zijn compagnon Hans Bourlon en in die eerste jaren ook met Danny Verbiest (toen de stem van Samson) bedacht Verhulst kindersuccessen als Mega Mindy, K3, Bumba, Kabouter Plop, Piet Piraat en Het Huis Anubis. In 2008 verwierf Studio 100 door de overname van het Duitse EM.Entertainment ook nog de uitzendrechten van Maya de Bij, Heidi, Wickie de Viking en Pippi Langkous.


Er zijn dus televisieseries, kinderfilms en theatershows. De merchandisingtak is immens. Het bedrijf boekt een jaaromzet van 170 miljoen euro en heeft inmiddels 1.000 werknemers. Een groot deel van hen werkt in een van de vijf Studio 100-pretparken; drie in België, één in Nederland en één in Duitsland.


Het hoofdkwartier is een grijze kolos in Schelle, even onder Antwerpen. Brede gangen, in felle kleuren geschilderd, leiden langs opnamestudio's naar de glazen vergaderkamer van Verhulst. Aan de muren manshoge posters van K3, Mega Mindy en Kabouter Plop. Een assistente biedt koffie aan. Het 'ja, lekker' wordt door Verhulst als 'iets typisch Nederlands' omschreven. 'Ik begrijp dat niet. Je weet nog helemaal niet of die koffie lekker is.'


Het gebouw in Schelle kochten ze destijds in 'jeugdige overmoed'. 'We hadden toen zes werknemers en één programma: Samson & Gert. Dit gebouw bestaat uit 6.000 vierkante meter opslag en 700 vierkante meter kantoor. Dat krijgen we wel vol, dachten we. Het lukte, maar de risico's waren eigenlijk onverantwoord.'


Stel: ik ken de aarde niet, en ik word een jaar lang in een kamer gezet waar ik niets anders kan doen dan Studio 100-programma's kijken. Wat is na een jaar dan mijn wereldbeeld?

'Goh, moeilijk. Ik denk dat wij een vrij realistisch wereldbeeld schetsen. Alleen de extreem donkere kanten komen niet aan bod. Er komt dus geen pedofiel het dorp van Samson & Gert binnenwandelen. Dat is niet het type probleem waarmee Samson te maken krijgt.'


Wat is het geheim van het succes?

'Herkenbaarheid. We krijgen soms het verwijt dat we niet educatief zijn. Maar wat is educatief? Vertellen dat een banaan geel ziet en een appel groen? Wij leren kinderen hoe ze met bepaalde emoties moeten omgaan. De vier kabouters in Kabouter Plop zijn eigenlijk kinderen die ruziemaken over kinderdingen - om wie het grootste stuk taart mag hebben, bijvoorbeeld. Tegelijkertijd: door het feit dat Plop een kabouter is en Samson een hond, kunnen kinderen zich er ook van distantiëren als dat ze goed uitkomt. Als Plop iets doms doet, is hij maar een kabouter.'


Werkt Studio 100 stereotiepen in de hand; roze voor meisjes en blauw voor jongens?

'Ik heb een dochter en een zoon. Toen we gingen verhuizen, vroeg ik haar in welke kleur ze de muren van haar kamer wilde hebben. Roze, zei ze. Als ik een programma maak, houd ik dit in mijn achterhoofd: meisjes willen blingbling, kroontjes en roze. Dus draagt een Studio 100-prinses geen gele jurk.'


Of willen meisjes roze omdat ze dat de hele tijd op televisie zien?

'Dat is de wereld omdraaien. Dacht jij soms dat jongens eigenlijk prinses wilden worden en meisjes voetballer?'


Hoe verzon u Kabouter Plop?

'In een aflevering van Samson & Gert werd een toneelstukje opgevoerd met kabouters. Wij hebben ons die dag zo gigantisch geamuseerd dat we dachten: laten we een serie maken over kabouters!


'Toen zijn mijn compagnon Hans en ik gaan nadenken. Ik zit dan bijvoorbeeld op de wc, verzin iets, maak een tekeningske. Op een bepaald moment hadden we de naam Kabouter Plop. Toen zei Hans: is het niet leuk als hij zegt: plopperdeplopperdeplop? Is dat plezant?'


En u dacht: ja!

'Ik vond het wel geestig.'


U bent er trots op dat Studio 100 in feite heel ouderwetse tv maakt.

'Ja. Plop-afleveringen van vijftien jaar geleden worden nog steeds uitgezonden, en er is niemand die ze verouderd noemt. Grenzen verleggen is niet onze missie. Je moet voor de grap eens naar de VPRO-kindertv van 25 jaar geleden kijken, Theo & Thea enzo. Dat was toen grensverleggend, maar nu is het passé.'


De meestgehoorde kritiek op Studio 100 luidt: het is commerciële pulp. Wat is uw verweer?

'Die kritiek kwam vooral van mensen die zelf geen kinderen hadden. Mijn eerste vraag aan iedereen die dat zegt, is: hebt u ooit een voorstelling van ons gezien? Het antwoord is bijna altijd nee. Ik ken critici die, toen ze eenmaal kinderen hadden, kwamen kijken bij een show van K3. Pas toen begrepen ze het. En bovendien: wat is dat, te commercieel?'


Kabouter Plop-tomaten in de supermarkt?

'Toen er Plop-chocolade was, kregen wij het verwijt dat we kinderen zouden aansporen tot ongezond eten. Kwamen er Plop-tomaten, was het wéér niet goed! Het is typisch Vlaams om alles uit eigen land te bekritiseren. Als de winkels vol liggen met spullen van buitenlandse bedrijven, is dat allemaal dolletjes, maar als wij dat doen, mag het niet. Wij hebben een probleem met eigen succes. Wij zien iemand graag op z'n bek gaan.'


Men zou in Vlaanderen trots op Studio 100 moeten zijn, vindt u?

'Ja, en zeker als je ziet hoeveel we naar het buitenland exporteren. Er komen jaarlijks 2,5 miljoen mensen naar de parken. Dat is veel, hè? Allemaal mensen die blij zijn met wat wij doen. Mijn enige zorg is dat díe mensen het leuk hebben en waar voor hun geld krijgen. Als ik een restaurant had gehad, kookte ik ook alleen voor de mensen die komen eten.'


Hebt u zich ooit miskend gevoeld?

'Nee, omdat ik geen groot ego heb. Je kunt je moeilijk miskend voelen als je een Samson-kerstshow maakt en er in drie weken tienduizenden mensen komen kijken. Ik zeg het nog maar eens: ieder jaar nemen 2,5 miljoen mensen de moeite om in de auto te stappen en naar zo'n park te rijden. Dat is de mooiste erkenning.'


De eerste tien jaar van het bestaan van Studio 100 werkte Verhulst 'extreem hard', zegt hij. 'Ik draaide 115 Samson-afleveringen per jaar, maakte cd's, presenteerde, schreef scenario's en liedjes, trad ieder weekend op en het bedrijf moest worden geleid. Daarnaast kreeg ik twee kinderen: ik was 24 toen mijn zoon werd geboren, twee jaar later kwam mijn dochter. Achteraf gezien was dat te jong - ik heb sommige dingen niet bewust genoeg meegemaakt.'


Verhulst verbrak na die tien jaar de relatie met de moeder van zijn kinderen. 'In die periode werd ik wakker en dacht ik: was het maar avond, dan kon ik weer gaan slapen.' De scheiding had 'waarschijnlijk wel' met het harde werken te maken, zegt hij. 'Maar spijt heb ik niet, want ik heb gedaan wat ik wilde. Op zondag werkte ik twaalf uur aan vijf Plop-scenario's. Als ik klaar was, voelde ik euforie. Ik zal nooit zeggen dat het goed is geweest dat ik wegging bij mijn vrouw, maar de band met mijn kinderen is er sterker door geworden. Ik heb ze daarna veel meer gezien dan daarvoor.'


In de jaren die volgden had Verhulst relaties met twee zangeressen van K3, Karen en Josje. Voor Josje verliet hij vorig jaar zijn huidige vriendin. Na een paar maanden was de veelbesproken relatie alweer ten einde. Bij zijn vriendin is hij inmiddels terug, ze wonen samen. 'Het is nu rustig. Ik heb eigenlijk een saai leven.'


Alleen heeft u toevallig twee ex-vriendinnen die allebei deel uitmaken van K3.

'Ja. Ik begrijp dat dat op een bepaalde manier grappig is.'


Het is opmerkelijk.

'Snap ik. Ik heb nooit overwogen om mijn leven om die reden op een andere manier te leiden, maar ik kan niet ontkennen dat die aandacht mijn relaties heeft beïnvloed. Je begint iets met iemand, terwijl voor je gevoel - en eigenlijk ook in werkelijkheid - de wereld meekijkt. Het was niet mogelijk om mijn relatie met Josje de eerste weken of maanden geheim te houden.'


U had het vroeger thuis niet breed. Hebt u uw eigen kinderen zuinig opgevoed?

'Mijn eigen kinderen wil ik aan de ene kant niet alles geven wat ze willen. Aan de andere kant is het ook gewoon leuk om te geven. Mijn vader was elektricien. Hij repareerde telexen. Toen de fax kwam, en later de computer, is zijn beroep opgelost. We hadden niet veel geld, maar ik heb me altijd rijk gevoeld. We skieden in onze jeansbroek, moeder kwam 's middags met broodjes en we dronken nooit iets in een chalet op de piste - maar er werd wél geskied. Mijn vader kluste bij om dat te kunnen betalen. Als ik nu ga skiën, vind ik het nog steeds moeilijk om bij zo'n chalet naar binnen te gaan. Als ik het toch doe, zal ik bewust meer van mijn koffie genieten. Op restaurant gaan, is voor mij nog altijd bijzonder. Toen ik klein was, gingen we twee keer in het jaar naar het frietkot.'


U kocht wel een jacht van 1,5 miljoen euro, en u was boos toen er foto's van opdoken.

'Hij lag op de werf, er werd aan gewerkt, en toen zijn stiekem die foto's gemaakt. Dat is een inbreuk op mijn privacy.'


Was u alleen om die reden boos, of ook door het imago wat van u zou kunnen ontstaan?

'Misschien wel allebei. Maar wat moet ik doen? Géén boot kopen om wat anderen daarvan denken?'


Het verbaast me dat u zegt dat de afwijzing voor de toneelschool de grootste tegenslag van uw leven is, terwijl u bijvoorbeeld ook een scheiding achter de rug heeft.

'Het was misschien niet de grootste tegenslag, maar wel de grootste schok, omdat het niet ging zoals het in mijn kop had gezeten.'


Uw compagnon Hans Bourlon zegt: als Gert iets wil, moet het meteen en precies op zijn manier.

'Dat 'meteen' valt wel mee. Maar als ik dingen in mijn hoofd heb, wil ik graag dat die zo gebeuren.'


U hebt uzelf ooit een piekeraar genoemd, maar u maakt op mij een vrij opgeruimde indruk.

'Ik ben een denker. Ik ben altijd heel gelukkig geweest, maar ik denk veel na.Het staat hierboven nooit stil. Ik kom weinig verrassingen tegen, omdat ik altijd vijf stappen vooruit denk.'


Is dat prettig?

'Neuh. Maar ik kies daar niet voor, hè. In gesprekken ben ik altijd verder. Mijn hoofd gaat sneller dan dat van anderen.'


Wanneer werd u voor het laatst verrast?

'Dat kan ik me niet herinneren.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden