Kinderleed aan de voet van Nepals prachtige Himalaya

Naam: Gauri Pradhan Nationaliteit: Nepalees Leeftijd: 40 jaar Functie: directeur kinderrechtenorganisatie CWIN in Nepal Vindt: er moet een vredeszone komen tussen het leger en rebellen waar Nepalese kinderen veilig zijn....

Nepal voelt zich vergeten op het wereldtoneel. Natuurlijk, de Himalaya blijft schitterend. Maar, vraagt mensenrechtenactivist Gauri Pradhan retorisch, wie weet dat er kinderen in de schoolbanken worden doodgeschoten, dat kinderen worden verhandeld als werk-of seksslaaf of dat ze worden gedwongen te vechten in het leger van de opstandige maoïsten?

Pradhan was onlangs in Brussel om aandacht te vragen voor het lot van kinderen in Nepal en dus ook de aandacht te vestigen op de politieke en humanitaire situatie in zijn land. 'Nepalezen, en kinderen in het bijzonder, lijden onder de burgeroorlog en het gebrek aan democratie in ons land.'

Gauri Pradhan had een carrière in het bedrijfsleven voor ogen, toen hij begin jaren tachtig een economische studie begon aan de Tribhuvan Universiteit in Nepal. Een gebeurtenis jaren geleden in Kathmandu deed hem anders besluiten.

'Toen ik jong was, ging ik vaak wandelen in de bergen. Tijdens mijn tochten zocht ik altijd kinderen op. Ik zong liederen met ze en vertelde verhalen. Ik nam spullen voor ze mee waar in de vaak arme bergdorpen gebrek aan was. Toen al merkte ik dat mijn hart uitgaat naar het helpen van kinderen in benarde situaties.'

Maar het besluit zich geheel te wijden aan de rechten van kinderen in zijn land, nam hij in 1986. Er was hooggeëerd buitenlands bezoek in de hoofdstad. 'Bij een zogenoemde schoonmaakactie van de straten werden ongeveer twintig zwerfkinderen, als waren zij straatvuil, opgepakt en in de gevangenis gestopt. Ik was geschokten ging naar de politie om opheldering te vragen. Het antwoord op mijn vraag waarom ze in de cel waren opgesloten was: om hen te beschermen.'

Gauri Pradhan aarzelde geen moment en richtte de organisatie Child Workers in Nepal (CWIN) op, dat zich inzet voor verbetering van de (rechts)positie van Nepalese kinderen. Arriveert er tegenwoordig een hooggeplaatst persoon in Kathmandu, dan zorgt zijn organisatie ervoor dat straatkinderen terecht kunnen in kinderopvangcentra, om hen te behoeden voor een koude en kale politiecel.

Maar er is meer waarmee Pradhan en zijn CWIN zich bezighoudt, veel meer. Veel kinderen zijn slachtoffer van de burgeroorlog die al acht jaar in Nepal woedt, met name in het westen van het land. De maoïstische oppositie voert een gewapende strijd tegen de monarchie.

Gauri Pradhan vindt het onacceptabel dat kinderen geregeld doelwit zijn van aanslagen en ook worden ingezet bij gevechtshandelingen. De maoïsten ronselen kinderen uit bergdorpen voor hun leger. Ook vallen zij scholen aan, waarbij de maoïstische strijders niet terugschrikken voor het doodschieten of ontvoeren van leerlingen.

Pradhan denkt dat het een methode is om kinderen en complete dorpen te intimideren. 'De maoïsten bezetten scholen en voeren hun eigen lesprogramma in. Die zijn er duidelijk op gericht kinderen te indoctrineren en om hen te winnen voor hun maoïstische denkbeelden. Er zijn gevallen bekend van kinderen die onder invloed van het maoïstische onderwijsprogramma tot het rebellenleger zijn toegetreden. Dit tot afschuw van de ouders.'

Het gevolg is dat veel ouders besluiten hun kinderen weg te sturen, naar het rustiger oosten van het land of naar India. Aan hun lot overgelaten belanden veel minderjarigen in de handen van pooiers, op straat, of zij worden als kindslaven te werk gesteld in fabrieken of bij rijke families. Exacte cijfers heeft Pradhan niet, maar elk kind dat een dergelijk lot treft is hem al een te veel.

Pradhan en zijn kinderrechtenorganisatie lobbyen bij de regering, lokale overheden en de maoïsten voor het instellen van een 'vredeszone' (Zone of Peace) in het gebied waar het geweld regelmatig oplaait. Zo zouden bijvoorbeeld scholen onder die vredeszone vallen, zodat kinderen veilig onderwijs kunnen volgen en niet uit hun dorpen worden verjaagd.

De gewelddadige strijd van de maoïsten tegen de monarchie heeft geleid tot een restrictief beleid van de overheid en beperking van de rechten van burgers. 'Na een lange strijd voor meer democratie lijkt Nepal weer terug bij af. De bevolking van Nepal wil geen geweld maar democratie.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.