Kinderen van Israël zijn nooit alleen

Dat heerlijke lied uit de musical Joseph, kun je dat eigenlijk nog wel zingen op school, op muziekles, als er moslimkinderen bij zijn?

Renée Braams

Sloop al mijn dromen maar! Steel mijn geliefden maar! Kinderen van Israël zijn nooit alleen!

Dit is een coupletje uit Sluit alle deuren maar, hoogtepunt van dé hitmusical van 2009, Joseph and the amazing technicolor dreamcoat, van Andrew Lloyd Webber, geschreven in 1969.

Dag lezers, ik ben de nieuwe columnist van vk.nl/opinie, ik ben opinieredacteur van de Volkskrant en daarnaast geef ik muziekles op een zeer multiculturele Amsterdamse basisschool. Vanaf februari, na de Citotoets, mag ik wekelijks muziekluisterles geven aan de bovenbouwklas. Zingen hoort daar natuurlijk bij. Ik wil beginnen met het lied uit de Joseph-musical waarvan ik zonet een coupletje voorzong.

Waarom dit lied? Veel kinderen kennen het van tv. De melodie is prachtig. De mooi vertaalde tekst raakt je in je hart. Het lied is ook niet zo moeilijk en het noodt tot lekker hard zingen. Ideaal.

Maar ik zit met dat zinnetje ‘Kinderen van Israël zijn nooit alleen’. In mijn klas zitten veel moslimkinderen, en die durf ik die woorden niet zomaar voor te schotelen.

Zwemmen

Doorgaans ben ik warm voorstander van het propageren van de Nederlandse cultuur op school. Sinterklaas met zo zwart mogelijke pieten, er-is-een-kindeke-geboren-op-aard, gemengd zwemmen, gemengd omkleden, het kan mij niet Nederlands genoeg.

Maar, nu huiver ik voor dat zinnetje ‘Kinderen van Israël zijn nooit alleen’.

Ik ga het lied toch zingen, denk ik. Dan moet ik wel eerst een gesprek met de klas voeren over de tekst. Maar hoe? Ik kan vertellen dat deze musical het verhaal is van een jongen van het volk Israël, die in een put wordt gegooid, wordt verkocht door zijn eigen broers aan slavenhandelaren, en dan in een vreemd land in de gevangenis belandt. Ondanks alles blijft hij geloven in zijn toekomst, want hem is een land beloofd, en daar gaat hij heen.

Klinkt wel goed, zo’n speech. Of heeft u een beter idee? Ik zal eind februari op deze plek vertellen hoe het afgelopen is.

Maar wat bij mij blijft schrijnen, is dat het zinnetje ‘Kinderen van Israël zijn nooit alleen’ suggereert dat God meer houdt van de kinderen van Israël dan van hen, moslimkinderen. Zo was het natuurlijk ook in het Oude Testament: Israël was het uitverkoren volk. Terecht, het was hún verhaal. En dat verhaal heeft miljoenen niet-Joden geïnspireerd en getroost, bijna tweeduizend jaar lang.

Gaza

Minder makkelijk uit te leggen is de werkelijkheid van nu in Gaza: duizend doden en vele dode kinderen aan Palestijnse kant, dertien doden aan Israëlische kant. Die werkelijkheid bedreigt het mooie lied.

Ik hoop dat de kinderen op mijn school zich allemaal met Joseph kunnen identificeren, dat ze zingend kunnen voelen dat de zon in het mooie Nederland voor hen schijnt, in wat voor donkere spelonk ze ook wortel hebben geschoten.

Ik zou ook wel met de klas willen praten over de kinderen van Israël van vandaag, die zich misschien heel alleen voelen in hun schuilkelders, gehaat door een groot deel van de wereld. Maar wat woel ik daarmee los?

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden