Kinderen van God

Updates


Twitter.com/HansAarsman


Niemand heeft zijn handen godvruchtig samengevouwen zoals je dat ziet op bidprentjes. Ze hebben hun armen over elkaar, handen over elkaar, handen achter de rug. En toch weet je meteen: hier staan katholieken in gebed. Het is het piepkleine witte stukje boord dat onder de kin van de man in het zwart uitpiept dat hem tot een priester maakt en het boek dat hij vasthoudt tot de Bijbel. Achter de biddenden raast de zee en worden telefoongesprekken gevoerd.


Drie mannen lezen over de schouder van de priester mee. Dat zouden ze in de kerk wel uit hun hoofd laten. De mannen weten zich hier geen houding te geven, dat zal het zijn. Ze willen niet deemoedig het hoofd buigen zoals de vrouw die het dichtst in de buurt van een bidprentje komt. Wat doe je dan? Onwillekeurig gaat je aandacht naar het centrum van de handeling, het voorlezen.


Donderdag verdronken bij Lampedusa zeker honderd bootvluchtelingen. Deze drenkelingen behoren tot een groep die afgelopen zondag de oversteek waagde.


De boot liep vast op de kust van Sicilië, niet ver van het strand. Tweehonderd opvarenden wisten half lopend, half zwemmend het strand te bereiken. Deze dertien niet, waarom is een raadsel. Waren ze al eerder overboord gevallen, waren ze eruit gegooid? Her en der liggen spullen. Die zijn waarschijnlijk tegelijk met de drenkelingen aangespoeld, maar wat hoort bij wie? Naast de blote voeten van de vijfde van rechts liggen slippers. Hoe zijn ze erachter gekomen dat de slippers van hem zijn? Er zijn nog meer doden met blote voeten.


Zoals ze hier liggen, zijn ze niet aangespoeld. Drenkelingen spoelen niet aan in rijen. Het efficiëntst zou zijn geweest ze met een open vrachtwagen stuk voor stuk op te pikken en dan meteen door te rijden naar het mortuarium. Toch zijn ze eerst naast elkaar op het strand gelegd. Toen kwam de priester.


Ik heb het niet zo op groepsgewijze beleving van geloof, er komt meer kwaad van dan goed. En op ceremonies heb ik het ook niet. Maar dat je de aangespoelde bootvluchtelingen niet zomaar afvoert, dat is menswaardig. Dat je een moment maakt, dat is mooi. Hoe onbeholpen iedereen ook erbij staat, de boodschap is toch: wie deze doden ook zijn, wat voor geloof ze ook aanhangen, ze horen bij ons. Ze zijn net als wij, kinderen van God.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden