Column

Kinderen bekijken seksfilms gewoon zelf op hun iPad

 

null Beeld Thinkstock
Beeld Thinkstock

Het gigantische voordeel van een vakantiehuisje is dat er boeken uit de jaren zeventig liggen. Het andere gigantische voordeel is dat je die boeken ook gaat lezen omdat er geen wifi en tv is.

In het vakantiehuisje op Ameland vond ik een boekje met daarop in krullerige schrijfletters de titel Wie is hier eigenlijk de baas. Briefwisseling met mijn dochter Marit. De auteur was Rita Törnqvist, beroemd geworden als Astrid Lindgrenvertaalster en Nederlands enige Astrid Lindgrenconnectie. Het is de briefwisseling tussen een moeder en haar dochter van 11, en bij het lezen blijkt dat alles in de relatie tussen ouder en kind nu precies andersom is dan in 1977.

Het was de tijd dat ouders en kinderen überhaupt discussies voerden over wie er de baas was. Dat doen we niet meer. Dankzij boeken als En als we nou weer eens gewoon gingen opvoeden en Supernanny denken we dat wij ouders de baas zijn, en ondertussen zijn de kinderen de baas met hun constante stroom aan eisen over iPads, quality time en glutenvrije stroopwafels.

In de jaren zeventig hadden de ouders - die schatten - het idee dat ze in een redelijk gesprek van ouder tot kind bijvoorbeeld tijd voor zichzelf konden opeisen. Rita oppert dat zij op zondagochtend wil uitslapen 'of zomaar wat rommelen'. Het deed mij sterk denken aan het lied Zondagmorgen van J.J. De Bom uit diezelfde periode, waarin de kinderen zichzelf op zondagochtend moeten vermaken omdat hun ouders 'liggen te vrijen, dat duurt uren, dat tuurt tijen. Dus we gaan maar onze gang, de hele ochtend lang'.

Het idee dat je tegenwoordig je kinderen zou vragen zich een gehele zondagochtend te vermaken zónder internet, dus met zoiets als houten blokken, opdat jijzelf kunt vrijen - u-ren-lang! - het is van alle kanten ondenkbaar.

Ook waren ouders in 1977 tegen de vreemdste dingen. Tegen tv, bijvoorbeeld, en popmuziek, en speelgoedpistolen. 'Jij zegt zelf dat je niet kan slapen als je net naar Toppop hebt gekeken', schrijft de moeder. 'Dan blijft al dat lawaai en dat gekronkel van die mannen en vrouwen in hun glinsterende blote pakken maar door je hoofd krioelen.'

Voor één ding waren ze wel: seks. Of sex. En daar dan veel met je kinderen over praten. 'Met schieten maak je anderen dood en met neuken maak je anderen juist levend.' Aldus Rita.

Ze beklaagt zich in dezelfde brief dat haar drie kinderen niet mee mochten naar een film waarin seks voorkwam en vertelt hem enthousiast na aan haar dochter. 'In de film zag je een hele troep blote mensen op een bed krioelen en wat aan sex doen.'

Ze bedoelden het goed.

En het is ook goed afgelopen.

De kinderen van toen zijn intens burgerlijk geworden. En hun eigen kinderen bekijken de seksfilms gewoon zelf, op zondagochtend, op hun eigen iPad.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden