Column

Kind zijn is gewoon niet zo leuk, met of zonder friteuse

null Beeld Thinkstock
Beeld Thinkstock

Boontje komt om zijn loontje: zelf op zoek naar 'iemand van vroeger' had ik me toch maar, tien jaar na de rest van de wereld, ingeschreven op Facebook, waar ik al snel stuitte op een virtuele samenscholing van zo'n twintig klasgenootjes uit mijn lagere school. Ik had ze veertig jaar niet gezien. Ze bleken bezig met het organiseren van een reünie. Ik besloot onmiddellijk dat ik daar niet naartoe zou gaan.

Ik was op school een eenzaam buitenbeentje en eigenlijk ben ik dat nog steeds. Wat moest ik tussen die inmiddels geslaagde, vrolijke internisten, advocaten en zelfingenomen fulltime moeders met perfecte gebitten en eigen paarden? Allemaal mensen die het leven leuk hadden gevonden op hun 11de en het, nu ze tegen de 50 liepen, nog stééds leuk vonden.

De kindertjes van vroeger raakten alvast, bij wijze van voorschot op die reünie, in gesprek. Al gauw bevond ik mij in een chatbox met blonde Kasper, dikke Daniëlle, Peter met de sproeten, Gijs van de dokter en Marijke die al op haar 10de tietjes had. De toon was luchtig. Spreekbeurten over hamsters kwamen voorbij, de musical (waarvan ik tot mijn verbijstering grote lappen tekst nog uit mijn hoofd kende), de schoolreisjes (verstoppen in de bus).

Maar met het verstrijken van de avond kwamen de confidenties. Van de door mij gevreesde blije, gezapige welvaart bleek weinig sprake. Gecompliceerde scheidingen werden opgebiecht, gefnuikte carrières, ziekte, dood, psychische aandoeningen met veel afkortingen, breuken met ouders, brouilles met kinderen...

Het werd steeds drukker in dat chatboxje. Hoe dieper in de nacht, des te verder keerde iedereen terug naar zijn jeugd. Nee, ook vroeger was het niet allemaal eenvoudig geweest. Voor zowat niemand. Rare kleren. Raar haar. Broekplassers. Pesten. Nare moeders, die het niet leeggegeten bordje avondeten voor straf koud mee naar school gaven. Nog meer pesten. Hoe gemeen de handwerkjuf je kon knijpen. Enge vaders, met losse handjes. Kleffe stiefvaders. Vieze gymleraar. Eenzaamheid. Ellende.

'Ik benijdde Sylvia altijd', zei iemand. 'Want haar ouders waren zo leuk hip. Ze aten daar thuis maiskolven en ze hadden een hangmat op zolder.' En dat zei het mooiste meisje uit de klas! Waar ze thuis nota bene het begeerlijkste huishoudvoorwerp aller tijden hadden: een friteuse! Die er bij ons beslist niet inkwam, omdat wij nu eenmaal hip waren en maiskolven aten! Taaie krengen!

En zo vielen mij, veertig jaar na dato, de schellen van de ogen: ik was niet de enige stakker in die klas. We waren het zowat allemáál. Kind zijn is gewoon niet zo leuk, met of zonder friteuse.

Misschien durf ik nu toch wel naar die reünie.

s.witteman@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden