Killer mountain K2 heeft reputatie waargemaakt

Het was nog licht, toen Wilco van Rooijen en Cas van de Gevel op de top van de K2 stonden. Ze omhelsden elkaar. ‘Dit is het!¿

Van onze verslaggever Noël van Bemmel

Nog niet alle details zijn helder. De zes teams die vorige week omhoog klommen, spreken elkaar hier en daar tegen. Het Nederlandse Norit K2-team stuurde vier klimmers naar de top: Van Rooijen, Van de Gevel, de Nepalees Pemba Gyalje Sherpa en de Ier Gerald McDonnell. Die laatste overleefde de klim niet.

Uit eerdere verklaringen bleek al hoe een combinatie van lawines en menselijke fouten K2’s reputatie als killer mountain verstevigden. Veel ging al mis tijdens de beklimming. Doordat Pakistaanse dragers van een ander team lijnen verkeerd hadden bevestigd, bleef te weinig touw over voor de zogeheten bottleneck, een steile passage met overhangende ijskliffen. Het Norit K2-team verloor uren met elders touwen lossnijden en die daar alsnog te bevestigen.

Nog meer vertraging werd opgelopen toen een Servische klimmer van een ander team naar beneden stortte. Een Pakistaanse drager die vanuit een lager gelegen kamp naar boven ging om het lichaam te bergen, stierf ook. Een opmerkelijke actie, omdat in de klimwereld reddingspogingen boven de 8.000 meter worden afgeraden.

Vrijdagavond om zeven uur stond het Norit K2-team pas op de top. Ze waren om één uur ’s nachts uit kamp 4, het hoogst gelegen kamp, vertrokken. Die dag bereikten zeventien klimmers de 8.611 meter hoge top.

Van de Gevel en Pemba daalden vlot in het donker af en haalden een Fransman in. Even later zagen ze hem vallen. Beide klimmers bereikten kamp 4. Van de Gevel had bevroren vingers.

De overige klimmers waren trager en konden bij de bottleneck de touwen niet meer vinden. Die bleken te zijn weggeslagen door een ijslawine. Er brak paniek uit, klimmers verdwenen in alle richtingen. Van Rooijen, McDonnell en een Italiaan, Marco Confortola, besloten een sneeuwhol te maken en het daglicht af te wachten.

De volgende ochtend vonden ze de touwen, met daaraan drie Koreanen. Hun lichamen hingen ondersteboven of in onmogelijke houdingen. Ze leken dood. Zonder touwen daalde het drietal deze wand van 80 graden af.

Pemba, die weer naar boven was gegaan, vond aan de bodem van de bottleneck de gewonde Confortola. Hij hielp hem dalen naar kamp 4. Hij en Confortola zagen McDonnell vallen, waarschijnlijk als gevolg van een nieuwe lawine.

Van Rooijen was echter zoek. Hij werd later met verrekijkers als een oranje stipje waargenomen tussen kamp 4 en kamp 3. Pemba en Van de Gevel daalden af, maar konden hun teamleider niet vinden. Van Rooijen zegt uitgeput en bijna blind naar beneden te zijn gestrompeld, totdat het te steil werd.

Naar eigen zeggen wist hij niet meer aan welke kant van de berg hij zat. Hij zou een tijdje hebben zitten dommelen, totdat de lucht opklaarde en hij toch een uitweg zag. Zondagmorgen liep hij kamp 3 binnen. Later zei Van Rooijen: ‘Ik dacht het basiskamp te zien, als ik had geweten dat ik nog zo hoog zat, was ik in elkaar gestort.’

Van Rooijen overleefde zestig uur boven de 8.000 meter, maar zijn tenen liepen wel een derdegraads bevriezing op. De vingers van Van de Gevel zijn bevroren, maar zullen helen. Pemba zit heelhuids thuis in Nepal.

Expeditieleider Wilco van Rooijen (l) en teamlid Cas van de Gevel donderdag na aankomst op Schiphol. (ANP) Beeld
Expeditieleider Wilco van Rooijen (l) en teamlid Cas van de Gevel donderdag na aankomst op Schiphol. (ANP)
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden