Kikvorscommando's heersen in troebel water

Terwijl de wind onbarmhartig op de legertent beukt, tuurt de instructeur nieuwsgierig naar buiten. 'Ik zie dat ze nog steeds kunnen lachen', roept kapitein Robin van den Beemt (33) opgelucht....

Van onze verslaggever Stieven Ramdharie

Het is nog niet eens halfelf's ochtends en ze hebben er al ruim zeven uur op zitten. Wat de kikvorsmannen van het Korps Commando Troepen (KCT), een specialisme dat na vier decennia weer terug is bij de Groene Baretten, allemaal niet moeten verduren. Drie uur 's nachts het bed uit, daarna urenlang kanoën van Bussum naar Nieuwersluis gevolgd door een mars van dertien kilometer.

Waarna ze te horen krijgen dat ze meteen twee uur moeten duiken. En dat alles in de snijdende kou. Nederlands nieuwste groep commando's, speciaal voor de troebele binnenwateren, kan dezer dagen overal opduiken. Zoals vandaag bij Loenersloot. Voorbijgangers kijken geschrokken op bij de aanblik van de kerels in hun zwarte duikpakken.

'Je zwemt twee uur zonder naar boven te komen!', zegt instructeur Van den Beemt streng als hij het groepje de laatste aanwijzingen geeft. 'Eerlijk gezegd had ik gehoopt op een kopje thee', zegt tweede luitenant Maurits Zöllner (27) als hij gehaast zijn duikkleding aantrekt. In een halfuur moet hij het water in. 'Dit is érg, érg pittig.'

Met hun 'kikkers' beschikken de mariniers al jaren over kikvorsmannen. Dus wat moet het andere elitekorps van de krijgsmacht, de commando's in Roosendaal, met een eigen kikvors-eenheid? Hoewel de Nederlandse commando's schitterden door afwezigheid in Afghanistan, in tegenstelling tot hun Duitse collega's, krijgt het korps de laatste jaren steeds meer geld en personeel.

Zoals voor een eigen waterploeg. Zo'n veertig jaar na het wegbezuinigen van de 'groene' kikvorsmannen, wordt hard gewerkt om in augustus twee operationele ploegen gereed te hebben bij het KCT dat in maart zijn 60-jarig bestaan viert. Wel zo handig als straks een waterkrachtcentrale van de vijand, wie dat ook mag zijn, moet worden gesaboteerd.

De terugkeer van de kikvorscommando markeert de opvallende gedaantewisseling die het korps nu ondergaat. Sinds vier jaar mogen de Groene Baretten zich Nederlands enige special forces-eenheid noemen. Beperkte het korps zich voordien tot langeafstandsverkenningen achter de vijandelijke linies, nu moeten ze van alle markten thuis zijn.

Sabotageacties, het inrekenen van oorlogsmisdadigers en inzet bij kapingen in het buitenland moeten de kleine vierhonderd Nederlandse commando's thans ook aankunnen. Omdat het werkterrein groter is geworden, is ook de behoefte toegenomen aan gespecialiseerde ploegen in de bergen of op het water. Maar in tegenstelling tot de duikers van de mariniers, die ingezet worden op zee, richten de Groene Baretten zich alleen op de binnenwateren.

'Er zijn weinig buitenlandse eenheden die dit kunnen', zegt plaatsvervangend commandant Huub Smeets (30) van de 108e Compagnie waar de waterploeg van het KCT is ingedeeld. 'Zelfs de Amerikaanse Navy Seals zijn niet bekend met donker, troebel water. Ze waren hier vorig jaar op bezoek, ze bekeken het water maar ze weigerden te duiken.'

Koud, nat en zwaar. Zo vat Smeets het werk van de kikvors-commando's samen. Als ze net een flinke hagelbui over zich heen hebben gehad, hijsen sergeant Marcel Hermsen (35) en de vier andere duikers-in-opleiding zich in hun zwarte rubberpakken. Hermsen: 'Ik ben altijd een sportduiker geweest maar niemand gaat in dit weer toch voor zijn lol duiken?' Om elf uur hadden ze al op de steiger moeten staan. Maar het vlot niet. Ze zijn nog lang niet klaar.

Instructeur Harry Verpoort (32) grijpt in. 'Jongens, achter het busje! Kom!' Achter een militaire bus krijgen de commando's een reprimande. Van den Beemt: 'Je ziet nu wat voor uitwerking deze ochtend op ze heeft. De vermoeidheid slaat toe.' Tien minuten later laat het groepje zich, omgeven door villa's, in het water zakken. 'Alle ritsen dicht?', vraagt Hermsen aan zijn buddy die zijn pak controleert. Sergeant Verpoort: 'Nogmaals, je komt alleen naar boven als je denkt dat er iets aan de hand is.'

Twee uur lang zwemmen ze heen en weer, op drie meter diepte. De een houdt het kompas vast, de buddy volgt. 'Voor Hollandse begrippen was dit helder water', zegt Hermsen na afloop. 'Soms lijkt het wel of je 's nachts duikt.' Het gevaar is dan groot dat de duikers in paniek raken en naar boven willen. Verpoort: 'Dit zijn rustige jongens. Je kunt je in dit werk niet veroorloven om op drie meter diepte rare fratsen uit te halen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden