Kikkers

In Parijs viel de regen met bakken uit de hemel, regende het pijpenstelen; katten en honden. Arme Engelse huisdieren; in gedachten zie ik ze altijd - noodgedwongen eensgezind - naar beneden ploffen, zoals de Amerikaanse kikkers in Magnolia....

Kort geleden bekeek ik (op de video) Paul Thomas Anderson's filmepos over het menselijk tekort. Ik schrok me, eh, te pletter van die kikkerstortbui. Al een paar keer eerder in de film wordt verwezen naar Exodus 8:1 ('En de vorsen zullen opkomen op u en uw volk en op al uw knechten'). Die finale scène schijnt 'geen grotesk slotakkoord' te zijn, maar 'de apotheose van een moralistische vertelling met als thema's schuld en boete, zonde en vergeving'. Het zal wel. Zelden zag ik iets onheilspellenders of het moet het doodgooien van die kat in Bertolucci's 1900 zijn geweest: voorbode van verdere verschrikkingen.

God, wat regende het. In welke bewoordingen de Fransen op hun beurt zo'n overvloed aan hemelwater neer laten gutsen ben ik vergeten zoals de meeste 'gallicismes'. Op kostschool in Zwitserland leerde ik (er waren toch geen jongens in de buurt) vele rijtjes uit mijn hoofd om in Neuchâtel een diploma te halen waaraan je alleen iets had in Neuchâtel.

Een paar jaar geleden schreef ik op deze plek ook al over 'gallicismes' en kreeg van alle kanten op mijn kop, onder andere uit Groningen van Jan Klompsma. Geen groter taalpurist dan mijn vroegere VPRO-baas. Gallicismes waren toch 'verfransingen', 'uitdrukkingen ontleend aan het Frans' (zoals je ook germanismen en anglicismen hebt)?

Maar ik hoef maar te kijken in dat oude hemelsblauwe schrift met op het etiket in blokschrift 'Gallicismes' of ik weet dat zelfs ik gelijk heb. Op Franse (en Zwitserse) scholen zijn dat gewoon staande uitdrukkingen.

In Parijs was het nog zondag ook. Je hais les dimanches. O, o, o, wat kon ik vroeger Juliette Gréco goed parodiëren. Nog steeds; maar niemand luistert. Naar Gréco zelf ook allang niet meer.

In de Rue Mouffetard, het oudste straatje van Parijs, liepen veel te veel toeristen rond, in stuurloze groepjes met bleke onzekere gezichten, althans voorzover je die kon zien: verscholen tussen plastic en onder paraplu's. Onze eerste espresso dronken we op een - overdekt - terras op het Place de la Contrescarpe. De bediening bestond uit ferme jongens stoere knapen in strakke zwarte plunje. Met die petten op hun fris gekortwiekte koppen deden ze denken aan bewakers: natte droom van menig homoseksueel (en van sommige dames, maar daar wil ik de zegsvrouw niet van zijn). Helaas gedroegen ze zich navenant: toen vanuit de regenzee een frêle vrouwtje van onbestemde leeftijd op kwam duiken om even te schuilen onder de overkapping, werd ze zonder neem me niet kwalijk teruggezet onder de hemeldouche, als een poppetje. Kennelijk was dit niet haar eerste poging; daar was de hele manoeuvre te werktuiglijk, het onderlinge blikkenspel te veelbetekenend voor.

Vlak voor het terras bleef ze, druipende haren, verwilderde blik, nog wat heen en weer bewegen: lichtvoetig en tegelijkertijd loodzwaar. Nu eens kreeg het gegeneerde publiek een verwensing naar het hoofd, dan weer - bijna - een spuugsalvo. Ook balde het wezentje af en toe een vuist.

Kort daarop stopte er een politieauto waaruit drie agenten kwamen: twee mannen en een vrouw. Deze pakte het verzopen katje bij een arm en zette het zonder haar greep te laten verslappen op een stoel. Eindelijk droog. Zelf bleef het drietal op de uitkijk staan, af en toe in gezelschap van de terrasbewaking. Onder alle petten stonden alle gezichten even onbetrokken. Tenslotte verscheen een nog grotere politieauto waarin ook weer uniformen schemerden.

Exit waterballerina.

Ik keek naar de lucht. Het regende nog steeds. Geen kikkers.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden