Kijkjes in de ziel

Een favoriete film noemen, geeft een kijkje in de ziel. Bij een politici is het een prachtige test: komt hun persoonlijkheid overeen met de idealen die ze uitdragen?

Normaal gesproken levert het geen nieuws op, het luchtige gebabbel voordat bij een interview het opname-apparaatje echt aan gaat. En boeiend is het vaak ook niet, praten over koffie en 'of het makkelijk te vinden was'.


Maar de zaken veranderen als de interviewer in kwestie Oprah Winfrey is en de geïnterviewde Barack Obama. En als die klaarblijkelijk vanuit het niets met iets intrigerends komt. Nog voor Oprah, die hem interviewde voor haar tijdschrift O, goed en wel geïnstalleerd was, vroeg hij of zij de kleine film Beasts of the Southern Wild had gezien. Nee dus, nog nooit van gehoord zelfs. Maar als de president van Amerika je een filmtip geeft, dan luister je daarnaar natuurlijk. Waarna Oprah een uitzending van haar Super Soul Sunday aan de film wijdde, doorspekt met haar gebruikelijke superlatieven en ingeleid met deze anekdote.


Nu was Beasts of the Southern Wild, dat volgende week in Nederland Film by the Sea opent, al die ene arthousefilm die in Amerika in de zomer een groter succes werd dan verwacht. Critici waren laaiend enthousiast over het debuut van regisseur Benh Zeitlin; de film won de Caméra d'Or in Cannes en de juryprijs tijdens Sundance. En toch is het een opmerkelijke opmerking, over zo'n kleine magisch-realistische film, van een zittende president in verkiezingstijd.


Want iedereen weet: een favoriete film noemen, is een inkijkje in de ziel geven. Bij een politici is het een prachtige test: komt hun persoonlijkheid overeen met de idealen die ze uitdragen? Het is een proeve van oprechtheid, en de illusie van oprechtheid is essentieel in elke campagne.


En daarom is het niet helemaal handig om zomaar lichtzinnig een film te noemen. Zo was Nixon bijvoorbeeld dol op Patton, over de megalomane generaal die het niet zo nauw nam met de regels. In het licht van Nixons carrière een begrijpelijke, maar niet zo slimme voorkeur om openbaar te maken.


Dus meestal kiezen de Amerikaanse presidenten desgevraagd iets veiligs: niet te elitair, niet alleen plat vermaak, niets omstredens, liefst een klassieker die op zijn minst genomineerd was voor een Oscar. Een lekkere heldhaftige WO2-film als Saving Private Ryan (George W. Bush) of The Longest Day (John F. Kennedy), een western als High Noon (Bill Clinton). Het is geen toeval dat Obama The Godfather I en II eerder als favoriet bestempelde ('het gaat over familie') - wie vind die films nou niet goed?


Dan is het rijtje voorkeuren van de Nederlandse lijsttrekkers een stuk interessanter, leert een rondje Google. Alexander Pechtold ontpopt zich als een ouderwetse romanticus met zijn keuze voor Gone With The Wind; Mark Rutte kijkt graag naar Mon oncle, Jacques Tati's luchtig statement tegen moderniteit en hebzucht. Marianne Thieme houdt net als de rest van Nederland het meest van Les Intouchables, Emile Roemer vindt Silence of the Lambs heel goed. In de online rubriek Filmliefde van Film1 noemt Geert Wilders een onbekende Hongaarse romantische komedie (Stop moeder Theresa!) als zijn favoriet. Zijn het oprechte keuzes, of toch ook onderdeel van een politiek imago dat zo en passant versterkt dan wel bijgesteld wordt? Oordeelt u zelf.


En hoe 'ondoordacht' was Obama's tip aan Oprah nou echt? Het is niet te zeggen: met onderliggende thema's over de kracht van samenwerking, over dapper doorzetten als de wereld instort, klinkt het alsof Beasts of the Southern Wild zowel Obama's persoonlijke zorgen als diens politieke ideeën prachtig weet te verenigen.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden