Kijk naar Pirlo en je ziet de ziel van La Squadra Azzurra

Italië heeft weer een ploeg om van te houden, ook door niet-Italianen. Een zingende doelman, nietsontziende verdedigers, een harmonieus middenveld, onberekenbare aanvallers, klassieke dirigenten binnen en buiten het veld.

WARSCHAU - In de armen van zijn oude pleegmoeder smelt de stoere immigrantenzoon tot het weerloze kind van vroeger. Het zijn beelden die beklijven: Mario Balotelli zoekt na twee treffers tegen Duitsland de vrouw die hem als jongetje van 3 voor het eerst omhelsde, na adoptie.


Meer symboliek kan bijna niet bestaan. In tijden dat niet alleen zuidelijke landen in Europa de financiële crisis trachten te weerstaan en de Italiaan in de straat de (illegale) immigratie uit Afrika bekritiseert, kopt en knalt een van oorsprong Ghanese jongen die crisis even naar de vergetelheid. Misschien hoort het wel zo te gaan, soms.


Unieke beelden van Italië - Duitsland (2-1) blijven het kortetermijngeheugen bepalen. Hoe doelman Buffon de ogen sluit, hard en vals meezingt met het volkslied, in het hele stadion hoorbaar. Buffon had na het mislukte WK van 2010 gezegd dat het zeker twee jaar zou duren voordat Italië weer een aardig elftal zou hebben. Maar zie, twee jaar na de uitschakeling is La Squadra Azzurra finalist.


Hoe verdediger Balzaretti, voor het grote publiek een onbekende van Palermo, zich dus voor elke bal werpt en het Italiaanse verdedigen typeert. En dan die gebaren van bondscoach Cesare Prandelli (54) langs de lijn, wandelend als een dirigent door de orkestbak. Een beetje grijs aan de slapen, het haar met brillantine in vorm gehouden. Sierlijk zakt hij door de knieën, één met zijn pantomime.


Na afloop bezigt hij mooie woorden over zijn gepredikte voetbal met lef. 'Wij proberen altijd te voetballen, vanaf het begin. Echt voetballen. Deze stijl wilde ik van het begin, met al onze kwaliteit. We laten de bal snel rondgaan op het middenveld en zoeken dan meteen de aanval.'


Wat Prandelli zo uniek en geliefd maakt, is de vraag aan Massimo Franchi, die als journalist van Tuttosport al decennia het internationale voetbal volgt. Binnen één seconde geeft hij antwoord: 'Hij is als Louis van Gaal. Ook die verloor zijn vrouw aan kanker. Cesare heeft de duistere zijde van het leven aanschouwd. In die periode heeft hij zich een goed mens getoond.'


Prandelli nam ontslag bij AS Roma om zijn vrouw Manuela te verzorgen en de korte tijd die hen samen resteerde intens te beleven. Franchi voegt nog iets toe: 'Cesare is een zoon van Trapattoni, maar dan de moderne versie.'


Giovanni Trapattoni is een van de grote meneren van het Italiaanse trainersgilde, de tacticus die zijn oude dag slijt als bondscoach van Ierland. Prandelli was een tijd speler van Juventus, en als zodanig werkzaam onder Trapattoni. Prandelli was geen geweldige voetballer, maar eentje die je altijd kunt opstellen, iemand die je nooit teleurstelt.


Ze vragen hem na de zege op Duitsland dus aan wie hij de overwinning opdraagt, want zo'n antwoord horen ze graag en dat tikt zo lekker weg. Prandelli weigert. 'Ik dank iedereen die in ons geloofde, ook in moeilijke tijden. En de mensen over wie ik het heb, weten wie ik bedoel.'


Ze vragen waarheen hij deze keer loopt, nadat hij twee keer een nachtelijke, drie uur durende wandeling maakte naar een klooster buiten standplaats Krakau, vergezeld door teammanager Albertini. Nou, dat weet hij nog niet, of hij weer op mini-bedevaart gaat als de ploeg van Spanje wint.


Hij zegt liever spontaan iets aardigs. Dat aanvaller Cassano maar vijftig minuten in de benen had, maar dat het wel vijftig geweldige minuten waren. Dat Balotelli scherp was en altijd aanspeelbaar, en dat hij steeds op de goede plek stond.


Italië is nog niet klaar. Prandelli wil nu winnen van Spanje, de ongenaakbare ploeg van de laatste vier jaar. 'Als je droomt, droom je groot. Dit is dus pas het begin van de droom.' En dromerig vertelt hij over het geluk dat hij zag in de ogen van zijn stafleden; gewone mannen die zo hard hebben gewerkt en die nooit in de schijnwerpers van het voetbal staan.


Het intense geluk van deze avond, dat is een mooi aspect aan sport. Laten we eerlijk zijn: Mario Balotelli, wat een vervelende, onaangepaste klier is dat vaak in Engeland, waar zelfs zijn Italiaanse trainer Mancini geen raad met hem weet. Gisteren was hij weer die lieve jongen. Gewisseld met kramp na 70 minuten, bleef hij na afloop een paar minuten roerloos op de bank zitten, met tranen in de ogen, met volle teugen genietend van zijn momentum, denkend aan die twee schitterende treffers. Die steenharde kopbal, plus dat schot met een snelheid van 120 kilometer per uur.


Hij liep naar het publiek, zag zijn moeder en omhelsde haar. Op het verstilde beeld van staatsomroep RAI zijn haar ogen gesloten en ligt haar hand op dat grote, bijna kale zwarte hoofd met dat kekke streepje haar. 'Ik draag beide treffers aan haar op', zei Balotelli, met drie treffers een van de topschutters van het toernooi.


Misschien is Balotelli straks alleen topscorer. De beste speler van Euro 2012 zal vermoedelijk Andrea Pirlo zijn, die een foeilelijke trofee van sponsor Carlsberg kreeg, als man van de wedstrijd. Hij zei dat hij het allemaal schitterend vond. Hij is een wat mysterieuze man, 33 jaar, klein, type spelverdeler. Hij haalt overal ballen op, pingelt en passt bijna achteloos als een knulletje. Alleen al naar hem kijken maakt een wedstrijd de moeite waard. Zondag nog één keer dan maar, tegen Spanje.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden