Keurig, taai pamflet over zwarte sterren zonder engagement

Vivisections from the blown mind van Alonzo D. Lamont jr. door Amsterdam's black theatre ensemble Steppin'. Regie: Nadine LaVern. Engelstalige voorstelling in De Brakke Grond Amsterdam t/m 18 februari....

RONALD OCKHUYSEN

'Elvis sucks', roept de zwarte superster Castro tijdens een persconferentie provocerend. Zin had hij toch al niet in die bijeenkomst, altijd weer moet hij zijn mening ventileren over zaken die hem niets interesseren.

Wat heeft hij als puissant rijke rapper en filmster met daklozen in de ghetto's te maken? Engagement komt in Castro's woordenboek niet voor, hij houdt het liever bij 'the bucks, the babes and the business'.

Vivisections from the blown mind van de Afro-Amerikaanse toneelschrijver Alonzo D. Lamont jr. is geïnspireerd op het succes van heren als Eddy Murphy, Michael Jackson en Lionel Ritchie; zwarte sterren die zwelgen in hun rijkdom en zich gedragen als snobs wier kopzorgen zich beperken tot de kwaliteit van de cocaïne, de vorm van de nieuw aangebrachte neus of de temperatuur van de champagne.

In tegenstelling tot de sterren uit de sloppen, die overal en altijd van de daken schreeuwen trots op hun huidskleur te zijn, doet Lamonts personage er alles aan zich van zijn zwarte identiteit te ontdoen. Als succesvol entertainer reist hij samen met zijn hoogblonde pers-chef Angelique en zijn maat Dusty van hotelkamer naar hotelkamer, van filmset naar platenstudio.

Totdat hij tijdens een film-opname wordt overvallen door een identiteitscrisis, een crisis die tot ontploffing komt wanneer een journalist hem tijdens een interview confronteert met zijn culturele identiteit.

Lamont heeft met Vivisections een nogal star stuk afgeleverd, een toneeltekst waarin de psychische terugval van Castro vaak en vet wordt onderstreept.

Aan de dramaturgische wetten heeft de schrijver zich keurig gehouden, te keurig zelfs, de structuur van de tekst blijft achter de woorden zichtbaar.

Lamonts boodschap is evenmin boeiend. Dat hij zich ergert aan de politieke desinteresse van wereldberoemde sterren, van mensen die een voorbeeldfunctie kunnen vervullen, is voorstelbaar. Dat kan van zijn keuze om het verlies van identiteit bij mega-sterren als zwart probleem te presenteren, niet worden gezegd. Bij popsterren, met wat voor een kleur ook, dreigt nu eenmaal het gevaar dat de grens tussen imago en identiteit onzichtbaar wordt.

Regisseur Nadine LaVern heeft Lamonts tekst, die doorspekt is met rap-fragmenten, met respect behandeld. Daardoor is de voorstelling een taai pamflet geworden waarin nagenoeg geen verrassingen zijn waar te nemen.

Behalve dan op dat ene moment, wanneer de doorgewinterde journalist Goliath zich waagt aan een dansje. 'Fred Astaire's worst nightmare', oordeelt Castro jennend, om zich even later toch over te geven aan de klanken van Charlie Parker en Thelonious Monk.

Het is niet toevallig dat deze ontroerende scène zonder tekst is.

Ronald Ockhuysen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden