Keurig met twee woorden in de Michel Angelolaan

Tussen de buitenlandse eurocraten en kantoortjes van lobbyisten wonen ook nog 'echte' Brusselaars. Hoogbejaarden die keurig met twee woorden spreken....

'Prettige dag meneer, uh Dirks! Van de Michel Angelolaan 72,nietwaar?' De postbode die al bijna een jaar niet meer in mijn straat komt,herkent me feilloos van gezicht, naam, straat én huisnummer. 'Ik heb 25jaar de post bezorgd in uw straat; dan weet je er alles', zegt hij.

Hij maakte geen half werk van zijn taak. Als onze bovenbuurvrouw erniet was, vroeg hij mij haar pakjes en aangetekende brieven aan te nemen.'Het mag eigenlijk niet, maar mevrouw Mead schiet er niets mee op als zevrij moet nemen om naar het postkantoor te komen. En u werkt toch vanuithuis, nietwaar?'

Een computerprogramma, Georoute, heeft voor duizenden Belgischepostbodes de vertrouwde bestelrondes omgegooid. Zo verloor onze facteur deMichel Angelo. 'Wat heeft het voor zin dat mijn collega nu drie van mijnstraten doet, en ik drie van haar?' De Michel Angelolaan, alias AvenueMichel Ange, was van hem. Hij mist het straatje, zoveel is duidelijk.

Begrijpelijk. Het is een laan met fraaie herenhuizen, die aan de enekant licht hellend afloopt naar het intieme Square Ambiorix met zijn ArtNouveau-panden en aan de andere kant uitkijkt op een punt van het immenseJubelpark (Cinquantenaire). De triomfboog in dat park, hoger maaronbekender dan de Brandenburger Tor in Berlijn, is vanaf de MichelAngelolaan niet te zien. Wel kijken we 's winters uit op de Grote Moskeevan Brussel en weten de luidruchtige halsbandparkieten uit het park depinda's in onze tuin te vinden.

De ligging is ideaal. Eén keer de hoek om, drie minuten lopen, en jestaat voor het 'Berlaymont', het hoofdkwartier van de Europese Commissie.Vier minuten lopen is het naar het 'Justus Lipsius', het gebouw van deEuropese Raad. Dichter bij het hart van de Europese Unie kun je nauwelijkswonen.

Soms brengt dat enige overlast met zich mee. Zeker twee keer per jaarworden om de hoek wegversperringen opgeworpen. De ME staat dan metwaterkannonnen paraat, een politiehelikopter cirkelt rond. Dure auto's metmotorescortes rijden af en aan met de Europese leiders die in hetRaadsgebouw hun Top houden.

Een straat met zulke mooie, ruime huizen op, zoals de Vlamingen zeggen,'een boogscheut' van de Europese instellingen, is een populaire woonstraatvoor journalisten, eurocraten en lobbyisten. De Duitse eurocommissaris isonze overbuurman.

Ook de bewoners van ons herenhuis, opgedeeld in drie appartementen,bewijzen het internationale karakter van deze buurt. Er wonen eenNederlandse journalist en een bioloog, met twee Hollandse fietsen tegen despijlen van het kelderraam, een Britse eurocraat en een Amerikaanse official van de NAVO.

Lobbyisten hebben menig pand verbouwd tot kantoor. Mijn laptop pikt hetsignaal op van het draadloze netwerk van Gallup, dat opinies peilt voor deEuropese Commissie. Aan de overkant is de vertegenwoordiging van deregierender Bürgermeister der Stadt Berlin gevestigd. Verder zetelen inonze straat onder meer de Duitse deelstaat Noord-Rijnland-Westfalen en hetSouthwest UK Brussels Office.

Het buurtcomité heeft er gemengde gevoelens over. Enerzijds horen diekantoortjes bij de Europawijk, anderzijds verdringen ze de woonruimte. Eenhandtekeningenactie van de buurtbewoners voorkwam afgelopen najaar dat elfpanden mogen worden verbouwd tot hotel met 77 kamers. Een Oostenrijkseprojectontwikkelaar, die de panden heeft opgekocht, had het nakijken.

Zo gewild de Michel Angelo op werkdagen is vanwege zijn schaarse,gratis parkeerplaatsen, zo rustig is het in de weekeinden en vakanties. Dekantoortjes zijn dicht, er zijn parkeerplaatsen à volonté.

's Zomers en met kerst gaan ook de meeste internationale bewoners naarhun vaderland. Er staan dan op woensdag- en zaterdagochtenden ampervuilniszakken buiten. Alleen bij Résidence Senior Alverna ('directionparamédicale') ligt er altijd een hele berg. Want gelukkig wonen er tussende kantoortjes en de buitenlandse eurocraten ook nog een paar 'echte'Brusselaars.

's Zomers worden de fragiele oudjes in hun rolstoel naar buitengereden. Op weg naar de bakker beging ik op zulke dagen lang dezelfde fout.

'Bonjour!', zei ik beleefd.

'Bonjour monsieur!', luidde het nog veel beleefder antwoord van dehoogbejaarde dames. De postbode had het natuurlijk wél geweten: in deMichel Angelolaan spreekt men nog keurig met twee woorden.

Bart Dirks

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden