Kersen

SYLVIA WITTEMAN

Ik zat in de tram, die om onduidelijke redenen al een tijdje stilstond bij een halte. Het was warm. Op het bankje schuin tegenover me zaten twee vrouwen van een jaar of vijfendertig kersen te eten. De pitten spuugden ze terug in de papieren zak. Tussen hen in stond een boodschappentas waar de hartige geuren van prei, vis, en olijven uit opstegen. Waarschijnlijk kwamen ze van de markt.

Ze leken niet op elkaar. Wel blond, allebei, maar de één, een grote, vlezige walküre, was het van nature, en de ander, een tengere met iets charmant eend-achtigs in de gelaatstrekken, had hulp ingeroepen van een deskundige kapper. De kleding van beide dames verried welstand zonder protserigheid: zomerjurkjes uit een leuk boetiekje, en van die hippe houten hoge hakkenkleppers. Het eendje had piekfijn azuurblauw gelakte teennagels, de walküre de slordige voeten van iemand die wel wat beters te doen heeft.

'Soms denk ik wel eens, hè, shit.' zei de laatste. De dunne knikte. Ja, dat denken we allemáál wel eens.

'Nou weer met die schildpad', ging haar vriendin voort. 'Die kon wel veertig worden, zeiden ze. Ik weet het nog goed, want ik zag daar nog best tegenop, toen we hem kochten. Ik dacht, straks overleeft dat beest me nog. Dat vond ik zo'n rotidee. En nou is 'ie dood. Hij was amper drie!'

Het eendje, dat juist in een kers beet, maakte een keelgeluid, slikte en zei ongeschokt: 'Ja, best wel raar. Maar nou ja, jezus, een schildpad.'

De walküre zei: ' Nee, de kinderen vonden er ook niet veel aan. Die wilden een poes, maar dat kon echt niet met Kasper z'n astma. En toen dacht ik, dan hebben ze toch wát. In het begin vonden ze hem nog best leuk. Maar ja, schildpadden houden niet zo van spelen. Hij zát daar eigenlijk maar zo'n beetje. Maar hij zag er heel lief uit als hij iets lekkers zat te eten. Een stukje paprika, dat vond ie heel lekker. Stommie, heette hij. Nou ja, eigenlijk Tommie, maar de kinderen...'

De ander onderbrak haar: 'Jezus, Eef! Kom op, hee! Je gaat toch niet zitten somberen om een fucking schíldpad?'

Er klonk een sms-piepje in haar tas, en kordaat trok ze een iPhone met een rood hoesje tevoorschijn. 'Judith geeft een barbecue op haar balkon vanavond' zei ze. 'Ga gezellig mee!' Het werd steeds warmer in de stilstaande tram.

De walküre schudde van nee. ' Lex zit in Londen, en ik had de kinderen beloofd...'

' Jij moet jezelf niet zo wegcijferen voor die kinderen, hoor Eef!' sprak de eend. Jezus, Merel is al dertien toch?' ' Pas élf, hoor' antwoordde haar vriendin verwijtend. ' En ze was toch best wel onder de indruk, toen we Stommie gingen begraven. Dus toen heb ik beloofd dat we vanavond iets leuks zouden gaan doen. Pannenkoeken bakken...'

' Zelf weten, hoor', besloot de eend geërgerd, en begon zwijgend te sms-en. Dat gezeur ook altijd. Schildpadden, kinderen, pannenkoeken. Hoe kon een mens het zover laten komen? Verbeten propte ze drie kersen tegelijk in haar mond, en begon woedend te kauwen.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden