KERKSTRAAT

Kerkstraat, Woudrichem. Begint bij Waterpoort, eindigt bij de Koepoort. Huisnummers 1-78. Tweerichtingsverkeer. NH Martinuskerk...

Was het niet zoiets?

Jan Claesen was trompetter in het leger van de prins.

Hij marcheerde van Den Helder tot Den Briel.

Hij was geen held, hij had geen geld,

maar trompetter was hij wel in hart en ziel.

Zoiets, ja.

Ik sta oog in oog met de held van Rob de Nijs. Hij trompettert geluidloos en draagt de laarzen van een musketier. Zijn sokkel meldt dat hij in 1634 in Andel werd begraven.

Middaguur in de Kerkstraat van Woudrichem. De klok geeft vijf over half vier aan en doet dat een uur later nog. Het hindert deze vriendelijke straat niet. Ze heeft de tijd aan zichzelf, op twee jongens na die om beurten een bal tegen de zijgevel van de kerk dreunen.

Een stadsrondleiding drentelt over de bollende kasseitjes mijn gezichtsveld binnen - mantelpakjes, stemmig grijs, een enkel pochetje, veel òòò's en ààà's. De gids heeft het over stadswallen en vissersboten.

Op nummer 50 waarschuwt bakker Jan Peele zijn klanten dat de deur klemt. Hij laat ook weten dat zijn brood onder voortdurende controle staat. Van een kwaliteitscentrum, van Wageningen en ook nog van een hygiënedienst. Toe maar. Maar wat moet die bakker met een lichtreclame van Camel?

Bij de slager op nummer 42 hangt een (houten) koeiekop buiten, geschraagd door twee bijlen. Een glunderend spaarvarken en een roodgetint vogeltje (een blinde vink?) delen gezamenlijk de etalage. De buurman is slijter en noemt zich De Dikke Pomp.

Ik sta 4,756 meter boven Amsterdams Peil. Achter me dobbert een voetveer in de Afgedamde Maas. Voor me trekt de Kerkstraat als een hoofdader dwars door dit wonderschone vesting

stadje. Van Waterpoort naar Koepoort. Van Jacoba van Beieren - een beeldje van Jaap Hartman, dat een verregaande zwangerschap suggereert - naar Jan Claesen. Van het met klimop begroeide restaurant De Gevangenpoort naar de puntgevel van gasterij De Stadsomroeper.

'Watertijding stand Keulen was val' lees ik op de muur van de Coöperatieve Visafslag. Net zo intrigerend als het blauwwitte bordje op de smetteloos witte gevel van de overbuurman: 'Dirk Maas, ons eerste stamcafé hofkapel Nooit Gedagt 1974-1994'.

In niets lijkt het huis op een café, maar de Visafslag lijkt ook in niets op een Visafslag en de kapper op nummer 18 heeft boten en visnetten in zijn vitrine en de zaak in huishoudelijke artikelen op nummer 24 biedt een mini-zeilschip uit 1824, Robèr geheten, aan en de drogist op nummer 70 verkoopt staatsloten. Ik bedoel maar.

Voor het raam van nummer 52 staat een door houtwormen geteisterd beeld dat een Aziatische afkomst doet vermoeden. Een pinguin staart op de eerste verdieping van nummer 62 mistroostig naar buiten. Uit een zijstraat duikt een kat op met oortjes, net zo stomp als de toren van de Martinuskerk. 'Vergeet de hond, hier waak IK', waarschuwt de fysiotherapeut op nummer 72.

Het is een straat om in te kuieren. Een straat voor een gezapig zondagmiddagtempo en daarna een schuimende kroes bier in het café op de hoek van de Vissersdijk, dat The Corner heet en een schuimende kroes bier buiten heeft hangen.

Of voor een rustpauze op het bankje van het Arsenaal met uitzicht op een kanon en op een gevelsteen, door prins Claus in het Visserijmuseum gemetseld, en op een plattegrond van het gerestaureerde Woudrichem. Wat buiten de wallen ligt, is weggelaten. Uiteraard, want dat is doorsnee.

Halverwege de straat staat een ouderwetse ijzeren ANWB-wegwijzer. Rechtdoor is afgeplakt, rechts wijst naar slot Loevestein, links naar Gorinchem. Ik kies voor links.

Frans van Schoonderwalt

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden