Kele's mooiste

De plaat Parklife van Blur was de reden dat Kele Okereke begon met muziek maken. Welke platen inspireerden de zanger en gitarist van de Britse band Bloc Party nog meer?

Het was een lichte schok in het Britse poplandschap. Na zo'n twee jaar van soloprojecten, waarin de toekomst van de Britse band Bloc Party hoogst onzeker was geworden, meldde het Britse muziekblad NME in 2011 dat drie leden van de band verder gingen zonder zanger/gitarist Kele Okereke (31). Er was een foto van het drietal in de studio waar ze al opnames maakten voor een nieuw album. En vervanging werd gezocht. Mocht er nog twijfel bestaan over het bericht dan werd die weggenomen door Kele zelf, de vermeende ex-zanger van de band. Hij bevestigde alles.


En dat terwijl, naar later bleek, Kele en kornuiten gewoon gezamenlijk hun vierde album aan het opnemen waren. Okereke: 'Op dat moment wilden we niet dat de wereld wist dat we weer in de studio zaten, omdat die hele situatie nog zo breekbaar was en we geen idee hadden waar we op uit zouden komen. Ik probeerde vragen over de toekomst van de band te ontwijken. Dat lukte niet en om het mezelf makkelijk te maken, heb ik tegen NME maar gezegd dat we uit elkaar waren.'


Hij nam het interview destijds niet al te serieus, zegt hij nu. Maar het verhaal bleek zo hardnekkig dat Okereke op een gegeven moment een statement moest maken over het voortbestaan van de band met hem erin.


Publiciteitsstunt of niet, vorig jaar haalde Four, het vierde album van de band, de toppositie van de Britse charts. Bloc Party had zichzelf hervonden. Four liet een band horen met hier een beetje bluesrock, daar een grammetje grunge. Jaren tachtig wavebands - The Cure, Siouxsie & The Banshees - die standaard als invloeden werden genoemd, waren meer naar de achtergrond verdreven. Okereke: 'Dat heeft me sowieso altijd een beetje bevreemd. Voor mij persoonlijk zijn die namelijk nooit zo'n grote inspiratie geweest. Ik luisterde als tiener voornamelijk naar jaren negentig Britpop en indierockbands; Blur, Oasis en Smashing Pumpkins.'


Blurs Parklife was de reden dat Okereke zelf muziek begon te maken. En vervolgens maakte Mogwais Young Team duidelijk dat het op heel uiteenlopende manieren kon. 'Dat was mijn eerste postrockalbum. Een plaat die zich helemaal niet bezighield met dingen als herkenbare melodieën of songstructuren, maar liever alsmaar uitdijende klanklandschappen presenteerde. Toen ik Blur voor het eerst hoorde, kocht ik een gitaar. Na Mogwai volgden de effectpedalen.'


1. Suede

Dog Man Star (1994)

'Ik kende de band nog helemaal niet, maar ik zag een video in een winkelcentrum en ben meteen het album gaan kopen. Ik was wel teleurgesteld omdat het betreffende nummer Stay Together er niet eens op stond. Maar ik heb hem helemaal grijs gedraaid omdat hij me zo fascineerde en langzaam sijpelde die plaat naar binnen. Het was als niets dat ik eerder had gehoord. Broeierig met een donkere galm en zo drukkend. Ik wist helemaal niet dat muziek ook zo'n sfeer kon oproepen. Het opende voor mij de deur naar andere indiebands.'


2. Björk

Homogenic (1997)

'Je weet wel, die periode in je leven waarin je tot laat gaat stappen in de clubs. Je komt 's ochtends thuis, aangeschoten of high of whatever, en je zet nog even wat op. Björks Homogenic was dat voor mij. De ultieme plaat om weer zachtjes te landen. Er zit een heel mooie tegenstelling in van een koude industriële structuur die wordt verzacht door weelderige strijkers. En dit is weer zo'n plaat die als doorgang diende; tot elektronische popmuziek in dit geval. Ik luister er bijna nooit meer naar, maar als ik het nu hoor denk ik automatisch meteen aan mijn jeugd.'


3. Steve Reich

Music for 18 Musicians (1974-1976)

'Ik ben geen kenner van klassiek. Veel verveelt me. Maar repetitieve trance begrijp ik en ik ben geobsedeerd geraakt door Music for 18 Musicians. Door de jaren heen in Bloc Party is mijn muzikale oor behoorlijk getraind geraakt. Als ik nu een stuk popmuziek hoor, kan ik het vrij snel ontleden in bijvoorbeeld melodie en akkoorden en verlies ik soms ook interesse. Reich biedt een grotere uitdaging en ik blijf het opwindend vinden. Het heeft me ook iets geleerd over hoe je de muzikale ruimte effectief gebruikt.'


4 . A$AP Rocky LongLiveA$AP (2013)

'Waar het hiphop betreft, luisterde ik vroeger alleen naar Public Enemy en N.W.A. That's it. Want - en dat mag je eigenlijk niet zeggen - ik vond de rest niet bepaald muzikaal. Ik had een stomme hang-up met hiphop als kind. Plus dat ik vond dat rap in de jaren negentig behoorlijk ontmenselijkt raakte.


'De laatste twee jaar raakte ik weer geïnteresseerd. En zo'n nieuwe rapper als A$AP intrigeert me enorm door de manier waarop hij zichzelf met een positieve, voor hiphop vrijmoedige, kijk presenteert en hoe hij zijn woorden binnen de maat weet te stoppen. Zijn ritmische frasering is uniek en ook interessant voor een zanger.'


5. Beyoncé 4 (2011)

'Ik ben ervan overtuigd dat popmuziek als kunstvorm aan het uitsterven is. Het idee van de artiest die op het podium met iets volmaakts en met kunde zijn publiek naar hoger sferen brengt, is aan het verdwijnen. Beyoncé is er nog een van. De beste van haar generatie. Ik ben gek op haar en wat mij betreft past ze zo in de lijn van James Brown naar Michael Jackson. Ze is een geweldige zangeres die live altijd onberispelijk zingt en die weet wat performen is. Maar dat fenomeen gaat eraan. Binnenkort hebben we alleen nog maar willekeurig vals zingende meisjes in bh's zoals Rihanna.'


Bloc Party treedt 15 en 16/2 op in Melkweg in Amsterdam

.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden