Keigaaf & kicke

Plotseling waren ze wereldberoemd in Nederland: Krezip en Kane. Waarom hebben juist zij succes, en die andere 300 duizend popmuzikanten in Nederland niet?...

ZE PIELT wat op de piano, dat is het eigenlijk. Ze brabbelt er wat tekstfragmenten bij, luistert nog eens naar K's Choice, Alanis Morissette, Stevie Wonder of de 'geniale akkoordenschema's' van The Beatles, en pielt nog eens. En dan komt er een liedje, 'blij' of 'rottig', dat ligt aan haar dag.

'Gaat het wel goed met je?', vragen klasgenoten op de Tilburgse Rockacademie wel eens aan Jacqueline. Dan haalt ze haar schouders op, zegt ze 'ja hoor, hoezo?', en dan blijkt dat de vriendinnetjes hebben geluisterd naar een droef liedje van Krezip. Everything And More, over haar verkering die uitging, zeventien was ze: I hope some day we'll laugh about it all and then everything turns out to be alright.

'Everything and more. . . dat vind ik zó'n mooi zinnetje', zegt ze. Fans sturen haar 'mooie brieven', over de steun die ze vinden in zulke liedjes, dat ze graag vriendinnetjes willen zijn met Jac, en dat ze hun haar net zo zullen dragen als zij (kort, beetje nonchalant, geblondeerd). Van mannen op leeftijd krijgt de achttienjarige brieven over een echtscheiding: 'Je liedjes helpen me bij het losmakingsproces van mijn kinderen.'

Jacqueline Govaert, zangeres, songwriter en stuwende kracht van Krezip, begint te wennen aan alle aandacht die haar en de band ten deel valt. Vindt het cool dat volle zalen de nummer 1-hit I Would Stay meebrullen, vindt het keigaaf dat van het debuutalbum Nothing Less 200 duizend exemplaren zijn verkocht. 'Als mensen gek worden van ons, wij blijven hetzelfde. Toch?'

Nu ja, waar dat kan. 'Als ik niet wil worden herkend, doe ik een petje op, ver over mijn oren. Ik heb geleerd op een terras met mijn rug naar de mensen toe te gaan zitten.' Of die eerste schooldag na Pinkpop dit jaar, de definitieve doorbraak; toen ze de kantine binnenkwam, kreeg ze een staande ovatie. 'Maar ik ben een meisje dat óók tussen de lessen door naar de wc moet.'

Het vijftal moet er, vindt Jos Kuijsters, manager en bovenal vader van gitarist/tweede stem Annelies (17), maar gewoon van genieten. 'Gedoseerd, zoveel mogelijk, maar geen stappen overslaan.' Ze zijn nog jong, en er is natuurlijk ook nog de school. Maar gelukkig, bassist Joost van Haaren (18) is geslaagd voor de havo, en kan deze week beginnen op de Rockacademie, net als drummer Thijs Romeijn (de oudste, 21). Gitarist Anne Govaert (16, zusje van Jacqueline) en Annelies doen dit schooljaar havo-examen. 'Iedereen is over! Zonder onvoldoendes!'

Op de Willem II-havo in Tilburg hebben vier van de vijf elkaar gevonden, Thijs, uit Den Bosch, kwam er later bij. Jacqueline had Sarah Bettens van K's Choice op Pinkpop zien optreden, werd idolaat van haar (en wilde hetzelfde kapsel), en besloot in 1997: 'Dat wil ik ook.' Annelies, die toen alleen nog piano speelde, en Joost wilden ook, zusje Anne ging al mee naar de tweede repetitie in café Remote. Ze zochten leuke mensen, meer dan goede muzikanten.

Jacqueline: 'Het klikte als een tiet - o pardon, dat mag niet: het klikte heel goed.'

Wat volgde: overwinning op The Battle of The Schoolbands in Tilburg, Demo van de Maand in Music Maker, optreden bij KRO's Leidsekade Live!, vorig jaar op het kleine podium van Noorderslag en op Lowlands, en begin dit jaar nogmaals Noorderslag, tijdens de schoolonderzoeken. 'Hier is iets aan de hand', was het gevoel. Zes platenmaatschappijen wilden Krezip tekenen, bij Warner voelden de vaders/managers zich het beste.

Het leven is een roes (al moet Annelies soms haar huiswerk wiskunde in de kleedkamer doen). Joost is blij dat hij doordeweeks gewoon in de schoolbanken kan zitten. 'Dan kun je het allemaal een beetje relativeren. Even andere dingen doen.' Hoewel: lessen muziektheorie en skills op de Rockacademie.

Joost - verlegenheid en trots vechten om voorrang - wil beter worden, wordt met de neus op de feiten gedrukt als hij weer eens naar 'de latere dingen' van The Beatles luistert. 'Ik probeer dat ook uit bij Krezip, maar bij mij klinkt het nooit goed.' En over het zelf schrijven van nummers: 'Het zit er bij mij gewoon niet in.' Jacqueline, die alle nummers heeft gecomponeerd: 'Hij schrijft wel zijn eigen baslijnen.'

'Pop met een punky randje', noemen ze het zelf, maar dat is voornamelijk omdat Joost in een punkbandje heeft gezeten (N.T. Social). Welk label dan ook, Jacqueline heeft goed geluisterd naar K's Choice en Alanis Morissette. En goed gekéken naar TMF: waar de andere bandleden zich nog nauwelijks raad weten met hun houding, springt Jacqueline rond, omhoog en vooruit, trekt ze nog nét niet het publiek het podium op.

Waar het haar om gaat: 'Mensen zien dat we het leuk hebben. Het is keigezellig.'

Hopen dat het blijft: 'Als blijkt dat we alleen maar succes hebben omdat we jong zijn, hoeft het van mij niet. Dan is het niet erg als het stopt.' En sowieso, 'toeren à la Britney Spears - ik moet er niet aan dénken'.

DE MUZIEK is er al, zweeft in flarden langs - je moet ze alleen vinden. Dinand gríjpt ze, en kan zo, zegt hij, een nummer binnen vijf minuten schrijven. Hij slaat een akkoord aan, en als het een akkoord is van 'leegte en verdriet', wordt het een nummer van leegte en verdriet, dat is het eigenlijk.

'Ik heb geen idee waar de muziek vandaan komt', zegt hij. 'Maar dat is nu juist de muze.'

Muziek is al-les voor Dinand Woesthoff (28), zanger, songwriter en boegbeeld van Kane (was eerst Citizen Kane, maar die naam bestond al in Zweden). Iedere vriendin zal moeten beseffen dat zij op nummer 2 staat, en daar waarschijnlijk ook zal blijven. Maatje/gitarist Dennis van Leeuwen (29) dito: 'In mijn nieuwe huis in Rotterdam komt een gitaarkamer, die wordt geluiddicht. Bianca komt er niet in.'

Het Vuur, dat is wat telt. Gáán voor dat ene ding. Praat nog even door met D & D, en ze 'trappen deuren in', zetten eerste maar ook laatste stappen, duwen alles opzij 'wat in de weg zit', en 'gaan voor de kill'.

Vooralsnog met succes, want hun singles Where Do I Go Now en Damn Those Eyes werden Megahit op 3FM, en van hun debuut-cd As Long As You Want This zijn meer dan 100 duizend exemplaren verkocht ('Niet zoveel als Krezip, maar dat is ook wel héél heftig').

'Ik wil graag kunnen zeggen dat ik muzikant ben', zegt Dennis. 'Maar ik was altijd groenteman of chauffeur en óók muzikant.'

Dat veranderde toen hij zomer 1998 met zijn Nederlandstalige reggaebandje Er Was Eens optrad in de Scheveningse strandtent Mecca. Eigenaar: Dinand Woesthoff. Die zat met een studie bouwmanagement TU Delft in zijn maag, en was zoekende omdat hij altijd al de muziek in had gewild ('Mijn ouders zagen er geen fuck in'). Hij vond in Dennis 'iemand met gelijke ambities'. Een nieuwe band werd gevormd, luttele optredens waren nodig om de aandacht van platenmaatschappij BMG te trekken. Dennis maakte zijn hbo personeelsmanagement nog af, werkte nog even bij de Free Record Shop, maar koos toen definitief voor Kane. Aram Kersbergen (29, Rotterdam) werd de bassist, Tony Cornelissen (31, Rotterdam) de gitarist, en drummer werd uiteindelijk Cyril Directie (29, Amsterdam).

Dinand: 'Het hele vriendenclubjesverhaal had ik wel gehad.' Dit was voor het eggie. Hij is uit de strandtent gestapt, en zijn scriptie over gemeentelijke aankopen in het onroerend goed ligt onvoltooid in een la.

Wat hij nu doet: 'Een kicke manier van entertainment.' Vooral dankzij de 'magie' tussen hem en Dennis.

'Dinand schrijft de meeste nummers', zegt Dennis. 'Maar ik geef zo nu en dan een idee aan hem, meestal met wat lalala erbij. Dan zoekt hij wat, totdat het goed is. Soms is het simpel: als je drie woorden achter elkaar kan zingen, kun je al optreden.'

Dat het resultaat volgens de meeste critici sterk doet denken aan Pearl Jam, Live, U2 of alles tegelijk, en dat Dinand een overstuurde Eddie Vedder-stem opzet - daar heeft de band schijt aan. 'Ze zoeken altijd een houvast: het klinkt ongeveer als. . .'

Maar, geeft Dinand toe: 'Er zíjn invloeden. Damn Those Eyes heeft overeenkomsten met U2.' Van Elvis heeft hij geleerd 'dat een liedje een liedje moet zijn', Bono bewondert hij om 'het karakter' in de stem.

Dezer dagen mag hij dat zelf proberen in de Marlboro Flashback-tour: Kane speelt U2. Op zijn dertiende vond hij de band al geweldig, probeerde hij net zulke nummers te schrijven (niet gelukt). 'Het is fantastisch de muziek van je helden te kunnen spelen.'

En dat moet even perfect als Kane's eigen muziek. 'Je moet altijd denken: het kan beter. Ook al staan er twintigduizend mensen te juichen.'

Wat op festivals wel eens gebeurt. Vooraan veel vaste fans en dromerig kijkende meisjes. Want Dinand is de kanjer uit de Veronica-gids, het lekkere ding uit de Break Out!. 'Mijn gezicht is naar voren geschoven', zegt Dinand. 'Dat imago hebben we van het begin af aan.' Dennis: 'Het werkt omdat er in deze band geen ego's zijn. Niemand roept: ''Maar ik wil óók!'' Ik kan me voorstellen dat dat bij andere bandjes een probleem is.'

En dus is Dinand min of meer een bekende Nederlander, en Dennis een beetje. Worden ze gefilmd als ze op vakantie een pak melk in de supermarkt kopen, staan er fans te posten voor het huis van Dinand, en wordt hij regelmatig op straat aangesproken. 'Maar het is allemaal positief: honderd mensen willen je vertellen hoe tof ze het allemaal vinden.'

Platenmaatschappij, management, band - 'We zijn één team', verklaart Dinand het succes. De 'bandjesromantiek' gaat maar door en door - de voetbal gaat overal mee naar toe. Toen ze in de zomer met de bus naar de Expo 2000 in Hannover reden, voor een heus buitenlands optreden, gingen ze juichend de grens over.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden