Kees van der Staaij zet mij weg als moordenaar

De ingezonden brieven van woensdag 26 juli.

Esther Croiset: 'Ik ervaar euthanasie als een van de zwaarste taken als arts, iemand doodmaken is niet waar ik al die jaren voor heb gestudeerd.' Beeld Freek van den Bergh / de Volkskrant

Brief van de dag: Euthanasie is een van de Zwaarste taken

Met zijn ingezonden brief in The Wall Street Journal wil Kees van der Staaij een discussie op gang brengen. Dat doet hij echter over de ruggen van mij en mijn vele collega-artsen, die worden weggezet als moordenaars. De kop boven het artikel (In the Netherlands, the doctor will kill you now) is dan wel niet door de schrijver bedacht, het vat goed samen hoe het over zal komen in de oerconservatieve VS.

Als huisarts die regelmatig geconfronteerd wordt met de aangrijpende problematiek die euthanasie met zich meebrengt, voel ik mij aangesproken en beledigd. De beslissing om een euthanasie uit te voeren, wordt nooit over een nacht ijs genomen, er gaan vele gesprekken met de patiënt aan vooraf en soms een slapeloze nacht voor de dokter. Het is niet zomaar het afstrepen van het lijstje met criteria waar de patiënt zoal aan moet voldoen; als dokter moet je er honderd procent achter staan, ervan overtuigd zijn dat dit is wat de patiënt wil en dat zijn lijden niet op een andere manier verlicht kan worden.

Ik ervaar euthanasie als een van de zwaarste taken als arts, iemand doodmaken is niet waar ik al die jaren voor heb gestudeerd. Maar wat ik wel geleerd heb, is ernaar te streven het lijden van mijn patiënt te verlichten. Soms is euthanasie daarvoor de beste weg. Om de discussie rondom euthanasie en de wet 'voltooid leven' in verband te brengen met mensenrechtenschendingen, slaat volledig de plank mis en is beledigend voor de Nederlandse artsen.

Esther Croiset, huisarts, Hazerswoude-Dorp

Oliedom

Rint Sybesma redeneert klinisch koel: 'Schaf het Nederlands gewoon af'. Alsof je je kind voor een ander verruilt dat slimmer is en dat je op je oude dag beter financieel kan steunen. Doet even pijn, maar daarna van groot voordeel.

Ik raad hem aan The Great Silence van Seán de Fréine te lezen over de verdringing van het Iers door het Engels in Ierland. Op het eerste gezicht lijkt het een zegen dat de meeste Ieren nu eentalig Engels zijn, maar uit De Fréines studie blijkt dat die verengelsing tot een langdurige culturele armoede, maatschappelijke ellende, provincialisme, hardnekkige complexen en zelfs - het belangrijkste argument voor al onze dorre denkers - tot grote economische schade heeft geleid. Engels leren is slim, maar het Nederlands opgeven is oliedom.

F. Bakker, Nijmegen

Parodie

Wat een heerlijke parodie van Rint Sybesma.

Coby ten Berge-Wolters, Haarlem

Oosten

Hoogleraar Rint Sybesma zou het niet erg vinden wanneer de Nederlandse taal binnen een paar generaties zou verdwijnen. Hij suggereert het Engels als voertaal, maar ik kijk naar het Oosten en zou kiezen voor het Duits. Want, zo zei de volksschrijver Gerard Reve al eens: 'Nederlanders zijn Duitsers die denken dat ze Nederlanders zijn omdat ze melk drinken in plaats van bier.'

Arjen Boswijk, Groningen

Beeld Thijs Balder

Pakkans

Ik kan Yolande Bos van harte steunen bij haar kritiek op, doorgaans mannelijke, automobilisten. Door omstandigheden heb ik een paar jaar een Canta gereden. Zo'n handig gemotoriseerd invalidenwagentje. Bij sommige van onze medeweggebruikers trekt er een waas voor de ogen. Ze móeten er voorbij! Daarbij passeren ze je rakelings, snijden ze en brengen ze je op andere manieren in gevaar.

Ook is mijn ervaring dat je niet moet rekenen op voorrang wanneer je met de fiets een zebrapad wilt oversteken. De pakkans voor dit soort hufters moet worden vergroot.

Mieke Karmelk, Rijswijk

Beroerde combinatie

Yolande Bos is niet de eerste en zal niet de laatste briefschrijver zijn die meent dat ze juist wel op het fietspad wil fietsen. Of per se niet (zoals Paul Mentink). Bij zoveel controverse kun je ook constateren dat een product inherent niet klopt. De speedpedelec is een beroerde combinatie van hoge snelheid en geen bescherming.

Daarnaast is het rijden erop niet echt sportief, zeg ik, die net terug is van een fietsvakantie. Met volle bepakking. Zonder hulpmotor, ook bergopwaarts.

Marcel Gerrits Jans, Groningen

Bescheurkalender

Wat ontzettend leuk om een recensie te lezen over de Bescheurkalender. In de jaren tachtig was ik een puber en groot fan van Kees van Kooten en Wim de Bie (nog steeds trouwens).

Onze eerste Bescheurkalender zal de editie van 1982 of 1983 zijn geweest, ik kreeg hem tijdens Sinterklaasavond, toen ik oud genoeg was om de teksten en grappen te begrijpen.

Mijn vader was hervormd predikant, maar was al sinds jaar en dag geabonneerd op de VPRO Gids, iets wat later de toenmalige zwaar-christelijke schoonmoeder van mijn zus bij een bezoek aan ons zeer schokte.

Het leuke was dat die Bescheurkalender een vast ritueel werd. Mijn vaste plek aan de eettafel gaf mij de gelegenheid om achter mij, direct na het toetje, de pagina van de dag af te scheuren en die aan het hele gezin voor te lezen. Zelfs als we gasten hadden werd dat ritueel niet doorbroken. De ene keer was het proesten van het lachen, de andere keer minder. We hebben dit gedaan tot en met de laatste editie.

Dirk van den Berg, Leiden

Uitblinker

Het meest imponerend van de Tour waren de schitterende foto's van Volkskrantfotograaf Klaas Jan van der Weij. Dit was geen sportfotografie maar art.

Robbert Koorn, Koedijk

18e etappe van Briancon naar Izoard. Chris Froome heeft de controle bij Casse Déserte. Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden