KEERZIJDE

De NOS betaalde 'maar' twaalf miljoen gulden voor het project USA '94. Het geld ging vooral op aan de wedstrijdbeelden die de EBU, de Europese omroep-unie, aan de FIFA diende te betalen....

Twaalf miljoen en nog geen entree (1)

De NOS dacht voor dat lieve sommetje op de voorste rij te zitten, maar kwam daarbij bedrogen uit. In de voorbereiding waren de thuiswedstrijden, tegen Schotland en Hongarije, juist voor de concurrent RTL. Die hebben sinds twee jaar de rechten van alle thuisinterlands van Oranje.

In Canada ging de NOS er 'echt voor', maar toen was al vast komen te staan dat de publieke zender niet meer de plaats heeft die voorheen wel werd ingenomen. In '88 mocht Jansma een kamertje huren in het Duitse spelershotel. In '90 gaf Beenhakker hem nog wel eens een primeur of de opstelling.

Maar in Noord-Amerika was het weer als in Zweden. Er mocht dagelijks een speler worden afgehaald die dan studiogast was. Voor de rest moesten Jansma en zijn mannen, De Vos of Jongkind, hun interviews en extra dingetjes wegslepen bij de internationale persconferenties. Daar deden ook Spaan en Vermeegen in (sub)licentie van de NOS hun zaken voor het Koeien-programma.

Verder stond er altijd een Catalaanse cameraploeg klaar en kwamen alle netwerken en internationale beeldleveranciers zich melden. Het gedrang was enorm. Chef sport Jansma kon er niet echt blij mee zijn: 'Jullie kunnen desnoods zonder iemand te spreken, verhalen schrijven. Wij moeten beelden hebben. Dat is het lastige van televisie.'

Twaalf miljoen en

nog geen entree (2)

Lake Nona te Orlando was afgesloten terrein voor de NOS. Waar sommige landen geen moeite hebben met dagelijks persbezoek, zijn Nederlandse voetballers en coaches minder uitnodigend. Het was ook een gevolg van de gebeurtenissen van vier jaar geleden, toen zo veel versjteerd werd.

De toch al moeizame ontmoetingen tussen pers en elftal liepen zaterdag in Dallas op een onverkwikkelijk relletje uit. Het was ongetwijfeld uitvloeisel van irritaties die zich altijd gedurende een toernooi opbouwen.

Eerst vertikten de verliezende Nederlandse spelers het in de Mixed Zone-tent hun verklaringen te komen afleggen. Vervolgens verdwenen ze per bus naar hun hotel, Mansion on Turtle Creek.

In die peperdure zaak, een van de twee restaurants in de VS met drie Michelin-sterren, stonden zeven body-guards klaar om mensen buiten te houden. De handboeien klikten dreigend. Toen er uiteindelijk wel perslieden waren binnengekomen en de eetzaal wensten in te gaan om nog wat verliezers aan de tand te voelen, kwam elftalsecretaris Akemann in actie.

Hij schold de binnendringende reporter De Vos uit voor een stinkvlegel en trachtte een klap en een schop te plaatsen bij cameraman Bertus. Akemann wenste 'zijn' jongens - overdreven - te beschermen, de NOS-mensen trachtten hun werk te doen. Het werd tijd dat het WK afliep.

Een ideale sport

voor kinderen

Zal de World Cup waarachtig toch de doorbraak van soccer in de Verenigde Staten bewerkstelligen? Menige Amerikaan vermoedt van wel, zo blijkt uit een speciale ingezonden brieven-rubriek in de Boston Globe.

Uiteraard zijn er nog genoeg onverbeterlijke sportbarbaren die voetbal een slome, saaie vrijetijdsbesteding vinden, maar er blijken ook heel wat verlichte geesten te zijn die hebben ontdekt dat de populairste sport ter wereld veel meer is dan het wegtrappen van de bal die zo wonderbaarlijk rond is.

'Ik hoop dat soccer een major sport in de VS wordt', schrijft Ben Bickford uit Berlin in de Globe, 'want het is een sport waarbij intelligentie een belangrijke rol speelt. Voetbal is een bezigheid voor denkers. Het is een heel andere sport dan football of baseball waarbij de spelers voortdurend dezelfde bewegingen maken. In soccer is de uitkomst nooit te voorspellen. Het is een sport die veel meer denkwerk en technische vaardigheid vereist dan onze traditionele sporten.'

De meeste briefschrijvers die de WK-rubriek van de Globe hebben gehaald, vinden dat de doorbraak van voetbal in de VS al een feit is. Er zijn nu al vijftien miljoen vooral jonge Amerikanen die wel eens aan soccer doen. Na Little League baseball is het de meest beoefende sport in wedstrijdverband door kinderen.

Debbie Katz uit Brookline: 'Het is een prachtige sport vanwege de grote opvoedkundige waarde, zowel fysiek als psychisch. Het is een mooi alternatief voor meisjes die niet worden geacht aan football of baseball te doen. De vraag of het in ons land ooit een professionele sport zal worden, is voor mij minder belangrijk dan het feit dat voetbal een geweldige rol speelt in de ontwikkeling van onze kinderen.'

De chaos kwam

Bell de strot uit

'Mijn huis afgebrand?' De stem van Joseph-Antoine Bell klinkt oprecht verbaast. Dan volgt een bulderende lach. 'Bel maar naar Douala of Yaoundé, ik verzeker je dat alles nog gewoon op z'n plaats staat.' De doelman van Kameroen beëindigde na de nederlaag tegen Brazilië abrupt zijn carrière en vertrok als een speer uit Amerika. Voor het centraalafrikaanse land liep het WK daarna desastreus af met een 6-1 nederlaag tegen Rusland.

De beslissing om het nationale team met onmiddellijke ingang te verlaten werd Bell in zijn vaderland niet in dank afgenomen. En dat de voetbalmaffe inwoners wraak zouden nemen, leek inderdaad niet ondenkbaar. Maar zijn huis in de as gelegd? Bell zweert vanuit Frankrijk dat er niks aan de hand is. De 38-jarige keeper heeft wel een vermoeden waar de berichten vandaan komen. 'Mijn beslissing en mijn optreden in Amerika hebben enkele ''stromingen'' rond het elftal tegen het zere been geraakt. Dit is hun manier van wraak nemen.'

Met die stromingen bedoelt Bell de politici, die zich zeer intensief met het voetbal bemoeien. Het is haast niet voor te stellen, maar de selectie werd in de Verenigde Staten begeleid door vier ministers. Bell: 'Trainer Henri Michel vertelde mij dat hij in de USA 's nachts bijna geen oog dicht deed. Constant ging de telefoon. Dan hing er weer een of andere bobo uit Kameroen aan de lijn die wat over de opstelling had te zeggen.'

Na het duel tegen Brazilië was de maat voor Bell vol. Het gekonkel rond de selectie en de slechte organisatie kwamen hem de strot uit. Bell: 'Ik heb de selectie meegedeeld dat ik naar huis ging.'

Bell had het echec al weken van tevoren zien aankomen. Vier jaar geleden, toen Kameroen tot de kwartfinales reikte, was de chaos ook groot geweest, maar na het openingsduel tegen Argentinië (1-0 zege) bleken de problemen verdwenen. 'Nu sudderden ze tijdens het toernooi door en dat was de nekslag.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden