Keep Austin Weird!

Deze laatste bijdrage aan mijn weblog over SXSW 2007 maak ik in Book People, een heerlijke zelfstandige boekhandel, pal tegenover die al even indrukwekkende platenzaak Waterloo Records, (waar ik toch nog maar een paar cd’s van Jandek heb gekocht).
Tijdens een paneldiscussie van de week over de toekomst van de platenwinkel, vertelde de eigenaar van Waterloo een aardig verhaal. De gemeent Austin wilde een paar jaar geleden het economisch verkeer in de binnenstad stimuleren door startende ondernemers te subsidieren. In de planning stond onder meer de bouw van een enorm filiaal van Borders (een keten die boeken en muziek verkoopt) pal naast Waterloo en Book People.
Beide winkels hebben toen hun hele klantenbestand per email gemobilseerd. En het protest heeft geholpen. Borders kwam er niet. Maar in veel steden zijn winkels die het moeten hebben van de eigen ‘community’ en niet behoren tot een grote keten, al weggedrukt. Doodzonde, ook voor de lokale economie. Waterloo had uitgerekend dat van elke honderd dollar die er bij hun binnenkwam, 45 dollar weer terugvloeide naar de ‘locals’. Bij een winkel als Borders is dat maar dertien dollar, dus wat wil zo’n gemeente nu eigenlijk bereiken?
Om hun punt kracht te geven liggen er bij de kassa’s leuke bumperstickers: Keep Austin Weird. Support your local businesses.’ Ik doe in elk geval mijn best, want ik vond het hier weer heerlijk toeven.
Muzikaal heb ik wel eens betere edities meegemaakt, maar het blijft een buitengewoon inspirerend evenement dit South By Southwest. Het lijkt wel of alle waarachtige muziekfans uit de popindustrie zich hier verzamelen. Het cynisme dat de popindustrie al jarenlang teistert is hier zo goed als aanwezig. Volwasssen kerels met behoorlijk wat credits in de business op hun palmares liggen in katzwijm voor Pete Townshend, en enorme rijen wachtenden staan er wanneer de Stooges optreden. Niet zozeer rijen jonge fans, nee, mensen waarvan je denkt dat ze alles toch wel al een paar keer aan ze voorbij hebben zien trekken, verheugen zich nog oprecht op een rock ’n roll concert.
Dat vind ik iedere keer weer hartverwarmend, dat geloof in de kracht van popmuziek. Het enthousiasme en vooral het gebrek aan cynisme dat hier vijf dagen hing, heb ik wederom als heel bijzonder ervaren.
Tot slot nog even een paar conclusies: Hoogtepunt was voor mij het half uurtje dat Barbara Lynn mocht vullen in de New Orleans revu: Ponderosa Stomp. Ze zal al in de zeventig zijn, maar wat een stem en vooral wat een gitaarspel!
Dieptepunt bleek Andy Pratt, waar ik gisteren al over schreef en het verder maar bij wil laten.
Beste nieuwe band: Voxtrot, uit Austin, die alle Britpop hier in de schaduw stelde.
Verrassendste comeback: Mary Weiss van de Shangri-La’s.
Ik heb genoten. Bij thuiskomst dinsdag wacht Damien Rice, in 013, Tilburg. Ook leuk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden