Keel van de duivel

Kathleen Ferrier (55) is Tweede Kamerlid voor het CDA. Ze verlaat de Haagse politiek: ze heeft zich niet meer verkiesbaar gesteld.

U heeft gewoond en gewerkt in Chili en Brazilië, u bent geboren in Paramaribo. Uw favoriete plek is vast niet direct om de hoek.

Ik denk meteen aan de Garganta do Diabo, de Keel van de Duivel. Dat is het spectaculairste deel van de watervallen van Iguaçu, op het drielandenpunt van Argentinië, Brazilië en Paraguay. Cataratas do Iguaçu, Garganta do Diabo... alleen al hoe het klinkt in het Portugees, geweldig.


De Braziliaanse kant dus?

Ik ben er gekomen vanaf Foz do Iguaçu, ja, de dichtstbijzijnde stad. Het is een uitgestrekt gebied met watervallen, maar de Garganto do Diabo is toch echt het allermooiste deel. Je loopt achteloos een bocht om, en ineens sta je midden in dat spektakel. Die enorme hoeveelheid water die een meter of zeventig naar beneden stort. Dat spel van druppels overal, regenbogen. Zo'n overweldigende ervaring. Eleanor Roosevelt schijnt daar te hebben uitgeroepen 'Ach arme Niagara Falls'. Die waren niets vergeleken bij Iguaçu.


En?

Ik ben nu bij beide geweest, en ze had gelijk. Mooi hoor, Niagara, maar Iguaçu is veel indrukwekkender. Die kracht, dat gekolk van dat water - dat zie je nergens anders. Misschien bij de Victoria Falls, maar daar ben ik helaas nog niet geweest.


U heeft iets met watervallen.

Je beseft hoe nietig je bent als mens. Je ziet iedereen daar lopen in een gele of rode poncho, om niet drijfnat te worden. Allemaal nietige figuurtjes bij zoiets groots. Ik ook hoor, met mijn camera. Hoe vaak denken mensen niet dat ze belangrijk zijn? Ga daar maar eens heen, dan wordt alles relatief. De watervallen liggen ook midden in het oerwoud. Dat alleen al is al een schouwspel. Je ziet er papegaaien, toekans, kolibri's. Dan die orchideeën, al die tinten groen, de wirwarren aan lianen, de varens... en ook de kankantree, die we in Suriname de Grote Heilige Boom noemen.


Het roept herinneringen op?

Ik woonde als kind midden in het oerwoud, in Onverdacht, niet ver van Paramaribo. Dat is een fabrieksdorp van Billiton, het mijnbouwbedrijf waarvoor mijn vader werkte. We speelden met neefjes en nichtjes, vriendjes en vriendinnetjes op de bauxietberg buiten het dorp. Dat is ook nog steeds een dierbare plek voor me: mijn zusje en ik noemden het de Pijnevoetenberg, omdat we er zere voeten kregen. We waren altijd in de natuur. We zagen er slangen en behaarde bosspinnen. Ik heb er leren beseffen dat de aarde je voedt, dat je leeft dankzij de aarde. Ik denk dat daar mijn grote belangstelling voor duurzaamheid is begonnen. Mijn moeder zei me al dat ik niets van de natuur kapot mocht maken.


U heeft twee zonen. U geeft nu die les door?

Ik was samen met mijn zonen in Foz do Iguaçu. Dat was drie jaar geleden, ze waren toen 17 en 19 jaar oud. Ik was blij dat ik ze kon laten zien hoe groot en belangrijk de natuur is, dat je er respect voor moet hebben. We hebben de watervallen ook vanuit de helikopter bekeken. Natuurlijk heb ik wel even getwijfeld over de duurzaamheid van zo'n tochtje, maar we hebben het toch maar gedaan. We wilden ze echt ook vanuit de lucht zien.


Is er iets dat dit nog kan overtreffen?

Er is nog zoveel moois te ontdekken. Ik houd erg van reizen. Ik loop ook graag door grote steden. Ik laad me graag zelf op in de natuur, dat zal ik altijd blijven doen. Dat kan ook dichtbij. Het is heerlijk om langs de maïsvelden naar Den Treek te lopen, hier vlakbij Leusden. Ook dat kan groots en imposant zijn.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden