KCO AAA-serie ***

Britse tenor Hulett geeft de avond kleur.

Koninklijk Concertgebouworkest & Benjamin Hulett o.l.v. Markus Stenz.

Concertgebouw, Amsterdam, 16/12. Radio 4: 8/1.

Zijn faam was hem al vooruitgesneld en inderdaad was het de tenor Benjamin Hulett (34) die donderdag in de AAA-serie (Actueel, Avontuurlijk, Aangrijpend) van het Koninklijk Concertgebouworkest de avond kleur gaf. Hij debuteerde daar met een schitterende vertolking van Venetian Journal, een theatraal stuk voor klankspoor, tenor en orkest uit 1972 van Bruno Maderna.

Als zanger en verteller bracht de Brit Hulett de Venetiaanse dagdromen op tekst van Jonathan Levy, geschreven in de stijl van de 18de-eeuwse reisdagboeken van James Boswell, met humor en passie voor het voetlicht. Maderna, zelf opgegroeid in Venetië, gaf de solozanger een uitdagende partij.

De solist, het orkest en de dirigent trakteerden het Amsterdamse Concertgebouw twintig minuten lang op een memorabele sfeertekening van de Italiaanse stad. Na de fragmenten op band, die meteen een 'ouderwetse' sfeer neerzetten, begon de solozanger koket te kwetteren over zijn bezoek aan de opera. Eerst met spreekstem, later zangerig in Engels, Frans en Italiaans, gelardeerd met flarden lieflijke gondelliederen en vaak melige of mijmerende begeleiding van de instrumenten. De grappige, want veel te statig gepresenteerde, coloraturen vormden een muzikaal en theatraal hoogtepunt.

Insomnium van de 51-jarige componist Detlev Glanert, voor het eerst in Nederland te horen, kon minder boeien. Het werk, bedoeld als voorstudie voor de opera Solaris die in 2012 in première gaat tijdens de Bregenzer Festspiele, is wijdlopig. Het verstilde begin en midden - slechts een enkel veegje van de strijkers is hoorbaar - geeft het spanning. Maar na verloop van tijd kabbelt Insomnium (Latijn voor droom) weinig geïnspireerd voort, eerder uitnodigend tot slaperigheid dan fantastische dromen.

Aardig was het samengaan van Insomnium met de Achtste symfonie van Hans Werner Henze, de leermeester van Glanert. Beiden construeerden hun werken in een afstandelijke en behoorlijk tonale muzikale taal binnen een degelijk opgebouwde en doorwrochte structuur.

Compacter en daardoor avontuurlijker waren de Dreams uit 1991 van de Nederlander Peter-Jan Wagemans, vier aaneengeregen stukken die door verrassende tempi, timbres en muzikale lagen voldoende verbeelding opleverden. Opmerkelijk dat de revisie uit 1995 nu voor het eerst ter wereld klonk. Het pleit ervoor toondichters van eigen bodem vaker in het zonnetje te zetten.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden