Column

Katten zijn muizennachtmerries

We hadden, hielden we onszelf voor, maar één muis. Hem Piet noemen maakte het zelfbedrog krachtiger.

Beeld Robin de Puy

We geloofden gewoon dat Piet in een oogwenk kon teleporteren van het aanrecht naar de eettafel naar de gordijnroede. Pas toen er zichtbaar twee, drie tegelijk over de vloer scharrelden, werd moord een optie.

Aanvankelijk schoten de muizen weg wanneer we vanachter onze laptop 'kst!' sisten, maar toen ze doorkregen dat we geen geweldsscenario hadden, werden ze absurd brutaal. Onze 'kst!' werd uitgebreid met wegwees-gebaren, daarna kwamen er kreten bij ('hela!'), vervolgens dreigend aanstalten maken, daarna daadwerkelijk opstaan, tot het enige wat ze nog schrik aanjoeg een aanvallende charge was, met klappende handen. Eigenlijk precies zoals we onze kinderen naar bed jagen.

Ze waren niet kieskeurig. Brood, zalm of ananas: alles werd aangevreten. Ik vond een volledig uitgeholde gehaktbal, en zelfs de plastic fles van de olijfolie was aangeknaagd.

Olijfolie?

Olijfolie.

Memory
We maakten speciaal voor de kattenspecial een memoryspel, bestaande uit kattengifjes.
Speel dit memoryspel hier en deel met je vrienden hoe snel je bent.

Toen mijn vrouw ze betrapte op het gezamenlijk wegslepen van een groot stuk ontbijtspek, kreeg ik mijn license to kill. Maar geen muizenvallen want dat was zielig omdat ze dan urenlang kunnen doen over doodgaan. Ze wilde een kat, die zou ze wel wegjagen. Katten jagen muizen niet weg, wierp ik tegen. Katten maken muizen dood, waarbij de palliatieve zorg bestaat uit pesten en martelen. Katten zijn waar muizennachtmerries uit bestaan. 's Avonds, rond het kampvuur, vertellen muizenpappa's hun muizenkindjes enge verhalen van harige reuzen die je bespringen, openrijten, je expres een beetje laten ontsnappen maar dan weer vangen om je verder te pijnigen, net zo lang totdat je sterft van angst en uitputting.

Mijn vrouw zuchtte, oké, dan maar muizenvallen, maar van de onsmakelijke details wilde ze niets zien of merken. Ik moest beloven eventuele muizenlijkjes niet in de vuilnisbak te deponeren, ook niet stiekem.

Ik koos voor elektrocutie. Een vriend van me was razend enthousiast over zijn Rat Zapper: een tunneltje waar de muis in wandelt richting het lokaas, maar zodra hij zijn pootje op de metalen vloergedeelte zet: bzzz! Geweld en techniek in één handzaam object, welke gezonde Hollandse jongen kon dat weerstaan? Dus ik propte een stukje rookworst in een isolerend plastic dopje en legde dat achterin de Zapper. Voor de zekerheid legde ik er vijf ouderwetse vallen omheen met spekblokjes erin. En nu maar hopen dat Barry, Robin en Maurice erin zouden lopen. Ik had ze vernoemd naar de Bee Gees, omdat het er drie leken te zijn, maar de eerste avond telde ik vier slachtoffers, dus schudde ik de levenloze lijfjes van Benny, Björn en Agnetha uit de Zapper in een oude krant. Anni-frid was in een ouderwetse val gelopen. Ik hoorde de klap, en wachtte wijselijk een kwartiertje voor ik ging kijken. Ze had zwarte kraaloogjes en roze handjes.

De volgende avond zag ik er weer eentje trippelen, nummer vijf dus. Baby Spice was voorzichtig en liep nergens in. Logisch: de schuchterste, meest risicomijdende muizen zouden het langst overleven natuurlijk. Misschien dat de deemoedigen uiteindelijk echt de aarde erven. Het zette mij aan het denken over politiek.

t.vanluyn@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden