Kater door Suver Nuvers naïeve Wereldverbeteraars

Opvallend veel truien van toeschouwers zijn gesierd met een button: Make a difference en Go create roepen de speldjes tijdens de nieuwe voorstelling van Suver Nuver....

Annette Embrechts

De drie leden van Suver Nuver zoeken naar een nieuwe invulling van de bijna archaïsche spreuk 'Verbeter de wereld, begin bij jezelf'. Dat bij jezelf beginnen is hen wel toevertrouwd. Al vijftien jaar maken ze theater door hun eigen ziel op schuld en schaamte te doorvorsen. Wat ze aantreffen zetten ze schaamteloos te kijk.

Ook nu begint Dette Glashouwer met een bespiegeling over haar recente sabbatical naar Amerika, waar ze een nieuw innerlijk kompas zocht. Zwart maakt op zijn beurt een enneagram van hun drie karakters. Hij deelt ze in op een schaal van 1 tot 9 waarbij hij Peer van den Berg de persoonlijkheid van een vredestichter toedicht. Diens 'dialoog' beperkt zich echter tot een vibratie op een trampoline, symbool van de kleine vierkante meter waarvoor de huidige mens nog bereid is actie te voeren.

Het drietal is zo druk met het verbeteren van het eigen ik - 'het smelten van hun superego's' - dat ze aan de wereld niet toekomen. Zoals ook de vrijende slakken in het openingsfilmpje hun groene omgeving vergeten omdat ze volledig opgaan in elkaars slijm. De drie mimers keren terug naar hun Friese wortels door elkaar in de voertaal van vroeger uit te maken voor rationalist of emotioneel opgedroogde binnenvetter.

Helpen helpt niet, concluderen ze. Je moet je eigen problemen oplossen. Dat levert een paar hilarische scènes vol protestsymboliek: prikkeldraad van Amnesty International om de pols van Van den Berg en het bloemenkransje uit de jaren zestig om het hoofd van Glashouwer die weergaloos een dwerg imiteert. Het kleine, daar zoomt Suver Nuver in deze voorstelling op in. Maar daarmee blijft ook de zeggingskracht beperkt. De voorstelling - een snoer van scènes - wil maar geen kralenketting worden.

Als ze aan het slot toch nog aan het wereldtoneel toekomen - wederom prachtig gevisualiseerd met een omgekeerd megaluchtmatras - vinden ze wel een erg gemakkelijke oplossing voor de haat in de wereld. Met een masker op van John F. Kennedy en van Saddam Hussein snuffelen ze als hondjes aan elkaar waarna ze - de slakken indachtig - in een slijmerig triootje eindigen. Een prachtig bewegend beeld met een tot in de puntjes beheerste motoriek, waardoor je de neiging krijgt het trio de wat lichte uitwerking van het thema te vergeven.

Toch resteert na afloop een katterig gevoel, alsof de groep halverwege het maakproces is blijven steken. Dat het bekende motto van Suver Nuver - ik voel, ik schaam dus ik doe en ik besta - na vijftien jaar ook zonder dwingend concept zou volstaan voor een voorstelling, is eigenlijk net zo naïef gedacht als het idee dat je met het dragen van een button een daad stelt.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden