Kate Bush

Kate Bush: 50 Words For Snow.

Fish People/EMI.

Dit jaar verschenen twee studioplaten van Kate Bush (53), een voor haar ongekend productietempo: na Director's Cut (oude songs opnieuw bewerkt) verschijnt nu 50 Words For Snow, haar eerste plaat met nieuw werk sinds Aerial (2005), en net zo prachtig.

Bij de muziek moeten we ons volgens Bush een decor van dwarrelende sneeuwvlokken voorstellen. Dat is niet moeilijk, want vooral de eerste helft is vaak stiller dan de stilte: muziek in zachtgrijs, spaarzame pianoklanken, fluweelzachte trommelaanrakingen van Steve Gadd, die excelleert in de jazzy vertelling Misty.

Dat de zeven lange stukken zo betoveren, is ook te danken aan de vocale afwisseling. De warme stem van Bush zelf is overal, maar we horen ook gasten: haar zoon Albert, Elton John (zijn duet Snowed In At Wheeler Street misstaat een beetje) en acteur/schrijver Stephen Fry, die in het titelstuk vijftig woorden voor sneeuw reciteert.

50 Words For Snow is de mooiste kerstplaat die je je wensen kunt.

Mary J. Blige: My Life II... The Journey Continues (Act 1).

Geffen/Universal.

Op de rauwe R&B-plaat My Life (1994) bezong de New Yorkse Mary J. Blige (toen 23 jaar) een leven dat van alcoholisme, drugsverslaving en depressies aan elkaar hing.

Zo zwaar als toen heeft ze het niet meer, getuige My Life II... The Journey Continues (Act 1), haar tiende studioplaat en deel twee van een kennelijk niet voltooide reeks autobiografische platen. Verdriet omdat ze weer eens op de verkeerde vent is gevallen (Mr. Wrong); groter worden de rampen nu niet.

Zo goed als My Life wordt het evenmin (het album is te lang en waarom toch die overbodige Ain't Nobody-cover?) maar My Life II is wel degelijk een bescheiden wederopstanding van een artieste die de laatste jaren niet vaak overtuigde. Dat doet ze nu wel in upbeat nummers als Feel Inside en Why, maar ook in Love A Woman, een overtuigend duet met Beyoncé. MP

Rihanna: Talk That Talk.

Def Jam/Universal.

Met haar laatste drie platen (sinds 2007) begon Robyn Rihanna Fenty, de Barbadiaanse zangeres die haar tweede voornaam als artiestennaam voert, zich aardig te ontworstelen aan het imago van 'popsterretje' dat haar aankleefde: haar mix van R&B met Caribische stijlen begon iets eigens te krijgen. Goede singles ook.

Niettemin: elk jaar een album, dat moest wel een keer tot een haastig in elkaar geflanst prul als Talk That Talk leiden. Het zesde album is goeddeels gevuld met een goedkoop soort synthetische hitlijstentechno. WhereHave You Been, Cockiness: wat een lelijkheid en wat een slappe collectie onaffe liedjes.

Het fletse zangeresje dat we horen, had iedereen kunnen zijn. Voor zover Rihanna iets als een eigen smoel had ontwikkeld, is ze nu weer afgeschminkt. MP

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden