Karsu Dönmez

Waanzinnig getalenteerde jonge zangeres moet eigen stem nog vinden.

JAÏR TCHONG

Mooie combinatie: eerst een documentaire en dan de zangeres in kwestie. Mercedes Stalenhoefs Karsu - I hide a secret doet denken aan het muziekdocumentairethema 'supertalent in snelkookpan', zoals Jeroen van Berkvens' film over Jimmy Rosenberg. Net als de beroemde jazz manouche-gitarist leeft Dönmez al op jonge leeftijd in een wervelstorm van aandacht. De grootste platenmaatschappijen staan met de hoed in de hand (en eurotekens in de ogen) op de stoep van haar ouders, die tevens fungeren als haar managers.

De film gaat meer over de buzz rondom Dönmez dan over haar muziek. Je krijgt geen idee van haar muzikale ideeën, hoe ze denkt over jazz, pop en Turkse muziek, of wat haar artistieke plannen zijn. De belangrijkste inhoudelijke opmerking in de film komt van Dönmez zelf: dat ze al in Carnegie Hall heeft gestaan terwijl ze zelf nog zoveel wil ontdekken, ziet ze ergens toch wel als het overslaan van heel wat tussenstappen.

Het hele steigerwerk rondom de ster is dus al opgetrokken, de film eindigt met het tekenen van het platencontract. Toch wringt hier nogal wat als je Dönmez vervolgens live ziet. Met in haar presentaties een regelmatig van kinderlijk enthousiasme overslaande stem staat hier overduidelijk nog geen volwaardige jazz-zangeres. Eerder een charmante, streetwise Amsterdams-Turkse meid met waanzinnig veel ongeconcentreerd talent. De tot de laatste centimeter dichtgeregisseerde show suggereert echter een wereldwijze sterzangeres.

In de nummers waarin ze zichzelf niet op de piano begeleidt, hoor je geen klinkende jazzstem. Ze heeft een prima band, maar het zijn wel allemaal musici die precies doen waarvoor ze worden betaald. Muzikaal avontuur is ver te zoeken: de boven haar gestelde krachten hebben hier duidelijk een Caro Emerald meets Norah Jones diagram opgesteld. Ballad hier, stukje swingjazz daar en besluiten met een volvette blues volgens het handboek. Doodzonde, want er is internationaal een interessantere koers denkbaar, zoals de Weense Fatima Sparr und die Freedom Fries, een groep met een geheel eigen signatuur tussen jazz en Turkse muziek.

Het talent van Dönmez is onmiskenbaar en bij vlagen diep ontroerend, maar onwillekeurig gun je haar nog wat punkjaren in volledige contramine met haar omgeving en vooral: enkele diepgaande, artistieke ontmoetingen die haar écht helpen een eigen stem te vinden. Tenzij ze zelf ook niets meer dan het internationale entertainmentcircuit ambieert. Dat zou doodzonde zijn, want op het snijvlak van jazz en wereldmuziek zijn momenteel de meest actuele en avontuurlijke geluiden te bespeuren.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden