Karikaturen met een dramaatje zijn wat saai

Verplichte figuren ***..

Merijn Henfling

AMSTERDAM Verplichte Figuren is een nieuwe Nederlandse musical. Nederlands is het zeker. Neem bijvoorbeeld het lied Ik geloof in liefde dat een homoseksuele tapijtverkoper zingt terwijl hij alle mogelijke standjes afwerkt met zijn Marokkaanse internetdate. Op het hoogtepunt zingt hij: ‘Woon mij uit, maar hou het tapijt schoon!’.

Een hilarisch nummer, lekker kluchtig uitgespeeld door Alex Klaasen en Maarten Heijmans. In welk ander land zou het bedacht zijn? Bedenkers Alex Klaasen, Niek Barendsen (tekst), Jurrian van Dongen (liedteksten) en Peter van de Witte (muziek) plaatsen zich met dit lied in de beste traditie van Annie M.G. Schmidt: actueel, scherp, controversieel en oergeestig.

De datende tapijtenjongen is een van tientallen typetjes in Verplichte Figuren. We zien verder ondermeer een vittend ouder echtpaar, hun gemoedelijke verpleger, een eenzame schildpaddenverzorgster, een successchrijfster, haar overspelige echtgenoot en zijn jonge maîtresse. Eén ding hebben ze gemeen: ze zijn allen ongelukkig in de liefde, maar ploeteren voort.

Het losjes aan elkaar weven van verschillende verhaallijnen gebeurt vaker; recent nog in Alles is Liefde. Maar waar in deze film drama en humor overtuigend hand in hand gingen, zwabbert Verplichte Figuren voortdurend heen en weer. De makers lijken zich een beetje vertild te hebben aan het zelfbedachte genre van de ‘musicalcomedy’.

De karakters zijn bijna allemaal echte typetjes, vet gespeeld, met een gek pakje, een pruikje en liefst een opplaksnorretje. Dat levert soms doldwaze scènes op, zoals bij de homo en zijn chatdate. Maar ook het ruziënde bejaarde echtpaar zorgt voor veel hilariteit. Ellen Pieters is komisch als de gevatte, maar tikkeltje racistische oma, Klaasen lijkt als stoffig opaatje zo te zijn weggelopen uit een revue van André van Duin. Juist de klassieke sketches zijn het meest overtuigend.

Maar, besloten de makers, het mocht niet alleen maar ongein zijn. En dus kregen alle karakters na de pauze hun eigen dramaatje mee, inclusief veel gevoelige liedjes. En daar ging het een beetje mis.

Het is te veel van het goede en ook nog eens tamelijk langdradig. Bovendien komt het niet aan, want de karakters zijn te karikaturaal om echt te ontroeren. Met mensen van vlees en bloed, zoals Alles is Liefde, kun je meeleven. Met karikaturen niet.

Merijn Henfling

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden