Karaktermoord door Froome op Tour de France

Bart Jungmann miste de meeslepende duels in het hooggebergte die de Tour kleuren.

Christopher Froome viert zijn overwinning op het podium na de slotetappe van de Tour de France tussen Chantilly en Parijs. Beeld anp

Als een bus bejaarden kwam de familie Sky zaterdagmiddag de laatste Tourberg af gesukkeld. Ho mensen, pas op. Scherpe bocht, het is glad. Rustig aan, dan breekt het lijntje niet.

Voor de zekerheid hadden ze oudste zoon Geraint aan het stuur gezet. Met Wout, het onstuimige neefje uit Holland, wist je het maar nooit. Nu was het vooral zaak veilig thuis te komen. Bij aankomst schudde vader met vaderlijke tevredenheid het hoofd.

Christopher Froome heeft voor de derde keer de Ronde van Frankrijk gewonnen en schaart zich daarmee bij de Tourelite. Tweevoudige winnaars zijn dik gezaaid, drievoudige niet. Inclusief Froome zijn er nu vier renners die daarin slaagden: de Belg Philippe Thys, Fransman Louison Bobet en de Amerikaan Greg LeMond. Daarboven torent sinds het schrappen van Lance Armstrongs zeven Tourzeges alleen dat illustere kwartet met vijf gele truien uit. Chris Froome is 31 jaar. Moet haalbaar zijn.

Sterk ploegverband

Meer dan bij zijn vorige overwinningen wordt de beslissende factor ditmaal gezocht in het sterke ploegverband. In die opvatting gaat ook de ergernis schuil over het vanzelfsprekende gemak waarmee Froome zondag zijn trilogie voltooide.

Opvallend is het verschil in samenstelling vergeleken met zijn eerste Tourzege drie jaar geleden. Ruim de helft van die ploeg is inmiddels afgezwaaid. Alleen Geraint Thomas en Ian Stannard stonden hun kopman Froome driemaal terzijde.

Het duidt op een steeds verdere verfijning van het systeem waarin de rolverdeling vast ligt als in de regie van een toneelstuk. In 2013 en 2015 diende het collectief als een lanceerinrichting voor de raket die de kopman toen was. Al meteen in de eerste de beste bergrit werd Froome de lucht ingeschoten, veroverde de leiding in het klassement en stond die niet meer af.

Verdedigingslinie

Dit jaar fungeerde het collectief veeleer als verdedigingslinie. In de beklimmingen werd elk gevaar in de kiem gesmoord. Daarnaast volgde de kopman zijn eigen aanvalsplan en dat plan had een ander decor. Per saldo besliste Froome de wedstrijd in de twee tijdritten, de meest individuele vorm van wielrennen.

Die tactiek had de uitwerking van een karaktermoord. De geschiedenis van de Tour de France wordt gekleurd door meeslepende duels in het hooggebergte. Die duels zijn er in 2016 hoegenaamd niet geweest.

Zelden zal één ploeg op zo'n verstikkende manier haar stempel hebben gedrukt op het koersverloop in de Tour. Zodra de weg omhoog ging, legde Sky zo'n dwingend tempo op dat ontsnappingen die naam niet eens verdienden. Alleen Romain Bardet raakte vrijdag uit zicht bergop. Maar toen was het geel allang geen inzet meer en was Froome vooral met zichzelf bezig na zijn val.

Christopher Froome viert zijn overwinning. Beeld epa

Hoe moedeloos de concurrentie wordt van de Britse dwingelandij blijkt uit de reactie van Oleg Tinkov. De Russische sponsor van de gelijknamige ploeg houdt er na dit seizoen mee op. Zaterdag zei hij in de toekomst graag terug te keren in het wielrennen. Maar dat doet hij pas wanneer Froome is gestopt. Met hem in het peloton is een overwinning in de Tour geen haalbare kaart. En zo zag het er ook deze Tour uit.

Dat alles in aanmerking genomen, heeft Christopher Froome het beste gemaakt van zijn suprematie. Leuker dan dit jaar heeft hij nooit gewonnen. Als de rivalen niet in staat waren hem uit te dagen, dan zocht hij die uitdaging zelf wel op.

Krenten in de pap

Aan het eind van de eerste week stortte Froome zich met verbijsterende doodsverachting van de Peyresourde. Vier dagen later vond hij in Peter Sagan een verrassende handlanger in de stormachtige rit naar Montpellier. En dan was er op de Mont Ventoux natuurlijk de slapstick van de fietser zonder fiets. Ook een uitdaging, maar niet van harte.

Het waren de krenten in een best smakelijke pap. Aflevering 103 van de Tour de France werd nooit spannend, maar was voortdurend onderhoudend. De laatste bergrit, die van de bejaardenbus, was de eerste waarin de wapens zwegen.

Holland sprak eindelijk weer eens een woordje mee met de twee ritzeges van Tom Dumoulin en de tweede plaats van Bauke Mollema. De euforie eindigde in mineur, maar dat is niet erg. Na zoveel jaren in de woestijn is voorwaardelijk succes al een groot geluk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden