Kapucijners met suiker

Het moet ooit heel smerig zijn gevonden door de mensen. Er is een lied over. Wie heeft de suiker in de erwtensoep gedaan, wie heeft dat gedaan, WIE HEEFT DAT GEDAAN?...

We kochten in verschillende supermarkten verschillene blikken en potten met 'jonge kapucijners' waar in alle gevallen suiker aan blijkt toegevoegd. De reden om kapucijners in te slaan was een onverwachte vraag van een lezeres uit Utrecht: waarom zijn verse kapucijners duurder dan kapucijners in een pot of een blik? Verse kapucijners hebben een bolle blauwe peul of bolle groene peul. En ze kosten goud geld.

Verse kapucijners zijn van volksvoedsel tot miljonairseten geworden. Ze zullen zelfs helemaal uit de winkel verdwijnen, net als verse snijbonen en verse tuinbonen. Omdat ze onbetaalbaar worden. Verse peulvruchten en peulen (peultjes en snijbonen) zijn geplukt en in een kist naar de groentewinkel of supermarkt gebracht. Dat is minder werk, zou je denken, dan helemaal die dingen plukken, doppen, koken, suiker erbij, in een pot of blik doen en dan nog eens verkopen met een reclamefilmpje van Martine Bijl op tv.

Dus nog eens: waarom zijn die van Hak en van Bonduelle goedkoper dan zelfdoppers? Die vraag kan alleen een moderne econoom beantwoorden die verstand heeft van de vreemde wetten in het krankzinnigengesticht waarin we samen wonen. Het heeft te maken met teeltwijze en manier van oogsten. Plukken is duur. Zo duur, dat alle andere manieren van verwerken - machinaal zo'n hele tuin vol bonen de fabriek van Hak binnenzuigen bijvoorbeeld - stukken goedkoper zijn geworden dan handwerk, zelfs als illegale Polen het doen.

Op het etiket op blik en pot in de winkel wordt onderscheid gemaakt tussen kapucijners en jonge kapucijners. Je kunt moeilijk van 'oude kapucijners' spreken - die lusten we niet. Maar het verschil zit 'm niet in leeftijd. Als ze jong zijn, zijn ze net zo oud als de oude in blik; alleen worden de 'jonge' na de oogst meteen in water met suiker gedompeld.

Gewone spotgoedkope kapucijners in blik zijn eerst na de oogst gedroogd en later door de conservenfabriek geweekt, gaargekookt en ingeblikt. Ze kunnen uitstekend smaken (naar kapucijners uit blik), maar hebben een wat stug velletje dat kriebelt. De zogenoemde jonge kapucijners smaken ook opperbest (naar Martine Bijl), maar het zijn en blijven conserven. De fabriek heeft een heel ander soort eten gemaakt. Goed voer, heel lekker zelfs met zo'n schep suiker er door, ze kunnen koken bij Hak, daar klagen we niet over. Maar verse kapucijners, verdomme, raken we die kwijt voor altijd? Een actiegroep. Schrijft ons.

Wouter Klootwijk

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden