Kantoorkroeg als huiskamer

Borrelen met collega's is voor tienduizenden een wekelijks ritueel. Maar waarom zou je voor een pilsje de werkplek verlaten als je ook een eigen café kan bouwen?...

Tom wil die rode Alfa wel leasen

WIE OOIT nietsvermoedend over de vierde etage van telecom-automatiseerder Detron in Zaltbommel dwaalt, hij zou een zinsbegoocheling ondergaan. Achter de deuren gaan vergaderzalen schuil met namen als Atlanta en New York. Eentje geeft echter toegang tot een onvervalste bruine kroeg.

Onvervalst, wat heet. De banken komen uit een Frans kerkje, het plafond bestaat uit rolluiklatjes waarmee ooit secretaires werden afgesloten. Om de schilderijen groeit plastic klimop. De geslepen ruitjes met bloemmotieven en al lang niet meer leverbare dranken zijn geplakt tegen de prefab-ramen. Vanaf de A 2 blijft het café verstopt achter spiegelglas.

Is dit een Frans café? Een Britse pub? Een Brabantse kroeg? Wat maakt het uit, als het vat maar vol is.

Kastelein Jan, sinds zijn pensioen hier elke vrijdagmiddag te vinden in wit hemd en rood vlinderstrikje, presenteert sigaren, frituurt vlammetjes, spoelt de glazen, tapt bier en maakt grappen. Hij is in zijn nopjes. 'Ik wou dat ik dit café had in Veghel!'

Vanwege de vakantie is het niet druk aan zijn toog. Het gesprek gaat over Detrons wagenpark. Afhankelijk van hun functie mogen de medewerkers een dure of goedkopere auto kiezen. Tom heeft geluk. Hij aast op de Alfa Romeo die vrij komt, maar die eigenlijk nog boven zijn stand is.

'Zeg Tom, als je dan bij een klant bent, kom je hierheen voor de lunch. Kun je een extra stukje rijden.'

Tom lacht, nipt aan zijn vaasje Brand. Eerst zien, dan geloven.

Voor Detron is dit de huiskamer, én een plek waar sollicitanten soms worden ontvangen. Om het ijs te breken. De bedenker achter de kroeg is Detron-oprichter George Banken. 'Sjors' heeft thuis ook een kroeg, vertellen de drinkers.

Laat wordt het zelden. Kastelein Jan: 'Ze wachten hier de files af.'

Pietro en Cecilia zijn alleen nog maar moe

HET IS na middernacht als de spelers en technici van theatergroep Dogtroep eindelijk tijd hebben om bij te komen van een zware voorstelling, de eerste van een serie in Utrecht. In de loods naast de speelplek die is ingericht als 'mobiele bedrijfskroeg', druppelen de Dogtroepers binnen.

'Ik heb van je genoten, toen je boven op die container stond', feliciteert zakelijk leider Henk Keizer acteur Pietro, terwijl ze elkaar op de schouders kloppen.

'Ik heb er zelf ook van genoten', lacht Pietro doodop.

Verder wordt er weing gesproken. De krachten zijn op na een dag voorbereiden en de voorstelling met halsbrekende toeren op kantelende zeecontainers en geploeter door honderden kubieke meters brandweerschuim. Om over het hevige onweer nog maar te zwijgen.

Overal waar Dogtroep neerstrijkt, doorgaans voor enkele weken, richt het gezelschap een tent of loods in om te eten, te overleggen en te borrelen. In de blauwe loods staan lange tafels, rolcontainers met frisdrank, chocomel, Grolsch, Bavaria, Carlsberg 'en een verdwaalde krat Heineken'. Verder soep, een tostirooster, een wasmachine en een droger. Het is improviseren, maar er wordt toch altijd iets van gemaakt. Er staan een paar bloemetjes, de muren zijn bedekt met blauwe stof.

Pietro en zijn collega Cecilia mijmeren aan tafel voor zich uit. De Italiaan eet soep, de Argentijnse houdt het bij een biertje.

'Verder hebben we geen leven', zegt Cecilia. 'Serieus.' Probeer maar eens je normale zaken af te handelen als je avond aan avond spelen moet in Vlissingen of Utrecht. 'Je hoort nergens bij, alleen bij je collega's.'

Over de voorstelling, Onno, wordt niet meer gesproken. 'Dat hebben we al gedaan tijdens afbreken en omkleden', zegt Pietro. 'Nu wil ik alleen nog maar naar huis, maar de nachttrein gaat pas over drie kwartier.'

Nee, Laura heeft écht geen tijd

OVERDAG kunnen de kantoorbewoners van Twinning, in de Amsterdamse Watergraafsmeer, voor koffie en een sigaret terecht in de Twinn-Inn. Op woensdagmiddagen is het een café met gratis Dommelsch, maar zonder bediening. 'Je kan toch wel zélf een flesje uit de ijskast pakken?', moppert een jongen die toevallig achter de bar staat.

Twinning financiert en huisvest beginnende internetbedrijfjes en dus is de wekelijkse borrel eigenlijk van een aantal firma's samen. De succesvolle startups groeien hier snel uit hun jasje en verkassen. Het maakt het Twinning-gebouw haast tot een nieuwbouwwijk waar de buren elkaar enkel van gezicht kennen. Wordt hier dus 'functioneel bier' gedronken, informeel genetwerkt door de tientallen aanwezigen?

Louise Doorn beaamt het. 'Maar de meesten klieken samen met hun directe collega's.' Zelf móet ze wel 'integreren' om een praatje te kunnen maken - haar collega's van Xpat.net kruipen met een biertje terug achter hun computer.

'Kijk, daar gaat er een!', roept Louise en ze grijpt Laura Martz bij de schouder. Laura, geboren in Texas en gevormd door het arbeidsethos van Washington DC, is na drie maanden Nederland nog lang niet vergroeid met de Hollandse borrelcultuur.

'Bij ons is het negentig uur per week werken en snel samen rijk worden. And DC is a workaholic city.' Dan een blik op het horloge - 'oh shit!' - en weg is ze.

Frank van der Stad en Marilise Egmond van RecipeWeb.com nemen wél alle tijd. 'Woensdag is om de week te breken, vrijdag om 'm af te sluiten', zegt Frank. Elke vrijdag borrelen ze in café Fonteyn op de Nieuwmarkt. 'Tja, op maandagen is het even doorbijten.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden