Kandidaat

Het is in ieder geval iemand die binnenkomt, Emile Ratelband. Gisteravond was hij in het Van der Valk hotel Akersloot, langs de A 9....

Martin Bril

Er was meer pers.

Voordat Ratelband de vijftien leden toe ging spreken, werd hij uitgebreid ondervraagd door de media. Met de ene hand in de broekzak en de andere hand elegant gesticulerend sloeg hij zich hier moeiteloos doorheen.

'U mag mij een hol vat noemen, u mag mij dom noemen, u mag mij een spreekpop noemen. We hebben geen gebrek aan mensen die problemen opwerpen, maar wel een tekort aan mensen die oplossingen genereren.'

'Wie is Ratelband? Ratelband is succesvol, Ratelband is aantrekkelijk, Ratelband gaat er voor. Ik ben goed slim. Ik zal de Kamer terroriseren met mijn enthousiasme.'

'Ratelband heeft altijd gelijk.'

'Fred Teeven heeft het charisma van een koelkast.'

Genoeg te lachen dus.

Aan de zijkant van de kluwen journalisten rond de kandidaat bevond zich een jong echtpaar; zij was tenger en blond, hij was tenger en blond; zij droeg een lange zwarte jas en een zwarte tas met goudkleurige hengels, hij droeg een zwarte jas en een klein snorretje. Beiden keken bijna verliefd naar Ratelband en uiteindelijk kwam een wegwerpcameraatje uit de handtas te voorschijn.

Klik, flits.

Sprekend over Fred Teeven, aan wie Ratelband graag zijn charisma had willen lenen, als nummer 2, of als nummer 10 op de lijst, kwam ineens de Daila Lama om de hoek kijken. 'Vertroebelde emotie is de oorzaak van het lijden', klonk het ineens, waarmee Ratelband even verklaarde wat er mis was met Fred; 'ambitie, haat, ijdelheid, hebzucht, maar ook liefde - dat is allemaal vertroebelde emotie. Ratelband heeft daar geen last van.'

Het is altijd verdacht als mensen over zichzelf in de derde persoon spreken, maar in het geval van Ratelband ligt het anders. Bij hem is het geen teken van grootheidswaan, maar juist nederigheid - hoe gek het ook klinkt. Hij wéét dat hij niets weet.

'Test, test, test', schalde een stem door de geluidsinstallatie.

Ratelband was de vijftien leden al aan het toespreken, zonder microfoon. 'Ik heb niets te verdedigen. Waarom niet? Ratelband voel me niet aangevallen.'

'Test, test, test!'

De zendermicrofoon deed het, en werd de kandidaat aangereikt. Hij spelde hem op. 'Nu kan ik wat beter mijn verlegenheid overwinnen', mompelde hij, 'en u kunt mij beter verstaan.'

Toen begon hij te praten.

En dat kan hij, dat is een ding dat zeker is. Op concrete punten stelt het niets voor, maar dat geeft hij onmiddellijk toe. Maar wat hij wel kan is emoties losmaken, een zee als het moet. Wat dat betreft was het misschien maar beter dat er maar vijftien leefbare leden naar Akersloot waren gekomen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden