Kamermuziek-componist Jackson graaft te diep in zijn vleugel

In de loop van zijn carrière is Joe Jackson met minstens een half dozijn verschillende bands op tournee geweest, maar gekker dan nu heeft zo'n groep begeleiders er nog nooit uitgezien....

Joe Jackson. De Doelen, Rotterdam.

Aan hem is geen groot componist van hedendaagse serieuze muziek verloren gegaan, maar zelf probeert hij steeds vaker het tegendeel te bewijzen. Daartoe graaft hij diep in zijn vleugel, om te voorschijn te komen met rustgevende composities die hij - net zo gemakkelijk - Nocturne noemt. Naar zijn eigen mening zou dat werk een voorzichtige vergelijking met het oeuvre van echte grote componisten waarschijnlijk zeer wel kunnen doorstaan. Chopin, Satie, Jackson. Het is even wennen.

Maar vooruit: in Rotterdam voerde Joe Jackson zijn Vierde Nocturne uit. Tijdens die enerverende gebeurtenis sprongen vooral de overeenkomsten in het oog met een nog levende collega die, zij het in een ander genre, ook zo lekker kan doorzeveren aan het klavier: Keith Jarrett. Het publiek in Rotterdam reageerde weinig begripvol op zulke uitstapjes, wat Jackson zichtbaar irriteerde (wat de toeschouwers weer irriteerde, waardoor Jackson zich nog meer ging ergeren, waardoor de toeschouwers, en zo voort, nauwelijks uit te leggen, het was in elk geval uitermate grappig, met een Boze Kunstenaar op 't eind).

Eerst hadden we nog Home town gehad, en Real men: kale uitvoeringen met piano en hier en daar een tierelantijntje. Jackson bleek grossier in veelbetekenende stiltes, terwijl het tikken op de tamboerijn werd voorzien van een geladen echo. Daarmee werd het al een tamelijk zenuwachtige bedoening. Het verwonderde niet dat Jackson nadien verdwaalde in de combinatie van Is she really going out with him? en It's different for girls, bleef steken in zijn toffe carnavalskraker Tango Atlantico en met Nineteen forever ten overvloede bewees dat hij zich in zijn popliedjes na het midden van de jaren tachtig alleen maar is blijven herhalen.

Over de vijf nummers op rij van zijn onlangs verschenen cd Night music merkte hij al vooraf snedig op dat ze niet in goede aarde zouden vallen. Juist. Daarna deed hij nog wat hitjes en ging hij gitaar spelen. Dat was ook al lachen, er is wèl een groot komediant aan hem verloren gegaan, hij heeft het zelf alleen niet in de gaten.

Henrico Prins

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.